Happy Moments

Happy Moments #62

Hi goedemorgen! Een nieuwe maandag, een nieuwe Happy Moments. Afgelopen week was ehm… heftig. Ik was voor het eerst vier dagen alleen thuis met twee kindjes en dat was best even aanpoten.

Het is niet zo dat ik de illusie had dat het gewoon allemaal meteen weer op rolletjes zou lopen, maar de gebroken nachten, een redelijk opstandige dreumes – dat kind voelt precies aan wanneer ik geen handen over heb om hem onder controle te houden -, het (lichamelijk en mentaal) herstellen van de bevalling én een baby die in principe nergens anders wil slapen behalve bovenop mij hakten er toch best wel in. Ik heb mijn uiterste best gedaan om het ‘normale leven’ weer op te pakken en voor het eerst in twee weken heb ik dus een fotodagboek met wat afwisselender beeld voor je klaarstaan. Kijk je mee?

Maandagochtend iets voor zessen: Tess Veerkamp in haar tijgerpakkie is wakker. Ik leg haar bij mij en ze valt (uiteraard) weer als een blok in slaap. Ondertussen hoor ik Ticho ook ‘MAMAAA’ gillen en voordat de dag goed en wel begonnen is heb ik dus de eerste uitdaging al te pakken. Uiteindelijk lukt het me om Tess slapend weg te leggen, Ticho aan te kleden, mezelf aan te kleden en vervolgens Tess een fles te geven. Ondertussen zorgt Robert nog even gauw voor een ontbijt voor de dreumes en rond half acht zitten we met z’n allen aangekleed en wel beneden en vertrekt de man des huizes naar zijn werk…

Het is niet veel soeps, maar ik heb mezelf voorgenomen om niet als een verslonsde huismoeke door het leven te gaan dus dat make-uppie moest en zou op het gezicht. En ja, melkvlek op mijn shirt. Story of my life, valt niet tegenop te verkleden.

Tijd om Ticho uit te laten. We hebben een speeltuintje op loopafstand dus daar gaan we naartoe. Een hele onderneming wel.

Wordt gewaardeerd. Kind heeft de tijd van zijn leven. Straalt er vanaf. Toch?

Als we thuis zijn is Tess zowaar in slaap gevallen in de kinderwagen dus dat betekent dat ik handjes over heb om mijn grote vriendje plat te kroelen.

‘s Middags houdt Ticho een soort inhaalslag op slaapgebied. Maar liefst vier uur is ‘ie onder zeil. Ik lig meanwhile met plakbaby op de bank en jaag er wat afleveringen Love Island doorheen.

‘Mama heeft toch geen reet te doen dus laat ik vooral heel het huis bezaaien met Duplo, dan kan ze dat lekker opruimen.’

In de avond krijgen we visite en daarna werk ik wat aan de site. Moet ook gebeuren. Rond 22.30 geef ik Tess een fles en daarna gaan we lekker slapen!

Dit was exact hoe onze woensdagochtend eruit zag. Heel veel kroelen op de bank.

Ticho is behoorlijk moe, dus die voer ik vroeg af naar boven. Nieuw ritueel: iedere keer als hij zijn zusje uit het zicht gaat verliezen moet hij even ‘doei Tess’ roepen. Te schattig wel.

Als Ticho ligt en ik dus boven ben, ruim ik meteen even wat wasgoed op. En nee, ik strijk niet. Pas als er iets uit de kast getrokken wordt waarvan ik vind dat het écht (maar dan ook écht) niet kan, haal ik de strijkbout tevoorschijn. Ter illustratie: da’s de afgelopen zes jaar ongeveer vijf keer gebeurd.

Middagprogramma: babykroelen en Love Island.

Tijd voor een wasbeurtje en een fris pakkie. Deze van Z8 is wel één van m’n favorietjes!

Ticho is wakker en heeft zin in snoepsterren zo te zien. Tuurlijk joch. ‘s Avonds hebben we de koekjes, snoepjes en chips maar even naar een andere lade verplaatst, zodat hij er niet meer bij kan en ik dus niet honderd keer per dag met m’n dreumes sta te ruziën over of hij al dan niet zijn zesde soepstengel mag.

Kan gewoon, op tafel staan. Sinds Tess er is, is het thuis een soort speeltuin voor deze hier.

We krijgen dinsdagavond geen kraamvisite dus ploffen allebei languit op de bank. Ik ben best een tikkie moe na twee dagen achter twee kinderen aan draven.

Woensdagochtend is ELLENDE. Twee kindjes die tegelijk wakker worden en honger hebben en de baby die tot aan haar nek onder de poep zit (en ook het bed onder heeft gekakt). Ik kom handen tekort en mijn trommelvliezen zijn gescheurd van het gekrijs. Uiteindelijk ploffen we na een hectisch uurtje alledrie doodmoe op de bank. En dan moet de dag nog beginnen.

Ik heb het haar vergeven hoor. M’n kleine poepchinees.

Ik stuur deze foto naar Robert en naast dat we ‘m allebei enorm schattig vinden, valt het ons ook op dat Tess best donker is – in tegenstelling tot haar broer. Ik ben benieuwd of dat zo blijft of dat ze uiteindelijk toch heel blond en lichtgevend wit met sproeten wordt.

Ik krijg een huisbezoek van het consultatiebureau. Gaan we dat hele circus weer krijgen.

Mijn moeder heeft Ticho even op sleeptouw genomen, dus met enkel de baby kan ik makkelijk gauw op en neer naar de winkels. Bij Etos is 1+1 op heel veel producten – ook babyspullen zoals flesjes – dus ik sla m’n slag.

Liggen ze weer hoor, de firma Afgedraaid&Doodmoe. Best gezellig en in principe kan ik zo mijn verlofdagen meer dan goed doorkomen.

Er wordt trouwens niet alleen maar op de bank gelegen. We trekken ook al het speelgoed uit de kasten. Ballen, blokken, knuffels, treinbanen…

In de avond komen de tante en nicht van Ticho en Tess oppassen, want Robert en ik gaan met mijn familie uit eten omdat mijn opa jarig is. Het is gezellig en de tijd vliegt. Wij zijn die vervelende gasten die de deur niet uit te krijgen zijn en als allerlaatste blijven zitten…

Helpende handjes op donderdag! Ticho geeft zijn zus een fles en gaat daarna een dag spelen op het KDV.

Hoe knap is deze dan? Robert en ik verschillen van mening over het haarbandje. Ik vind dit schattige en beschaafde strikje te leuk staan – in tegenstelling tot die enorme bandages met grote strikken en bloemen, want dat is niet helemaal mijn cup of tea – maar de man des huizes vindt het helemaal niets. Ik gooi er een polletje uit op Insta (@anoukzwager) om te kijken wat jullie vinden. Er stemmen 782 mensen voor het haarbandje en 253 mensen tegen. Dus 76 procent is het met mij eens. Da’s mooi, blijft dat strikje lekker zitten.

Dit leuke jurkje kreeg ik woensdagavond van mijn nichtje en haar vriend en ik vind het enig. Nu vind ik Petit Bateau sowieso geweldig en waar ik het met Ticho heel lastig vond om daar goed te slagen – die was echt te bol voor de smalle modelletjes van PB – kan ik nu heel die webshop wel leeg kopen.

Kind in de doek, koffie voor the mom en stukjes voor de site tikken. Het is inmiddels even geleden dat ik er echt goed voor ben gaan zitten en ik voel meteen weer waarom ik er altijd zo blij van word. De tijd vliegt en in drie uurtjes ram ik er aardig wat nieuwe content uit.

Temptation Island VIPS! En een plakbaby – alweer –  op mijn borst.

We gaan een stukje wandelen en meteen even naar de winkels. Ik had een hoopje dat Sjaan in de wagen in slaap zou vallen, maar dat gaat mevrouwtje natuurlijk never nooit doen.

Aan het einde van de middag komt Ticho weer thuis. Die heb ik gemist hoor. We doen ‘m meteen in bad en daarna gaan we nog even in de tuin chillen.

Zo blij met dit uitzicht! We ontvangen in de avond nog wat visite en kijken daarna VI Blijft Thuis. Rond half elf krijgt Tess haar laatste flesje en kruip ik meteen in bed. Mijn batterij is best wel leeg na vier dagen voor de kindjes zorgen. Ik weet dat het een kwestie van wennen is en dat het allemaal vanzelf weer ‘normaal’ wordt, maar vooralsnog vind ik het pittig. Door omstandigheden kan Ticho op maandag en dinsdag ook niet naar zijn reguliere oppasadresjes, dus even rustig wennen aan het leven met een baby zit er ook niet echt in. Anyways, ik klaag niet, want het is vooral heel erg genieten hoor, met die twee draakjes in huis! Maar ik ben wel moe…

Een vertrouwd uitzicht, al lijkt ‘ie uit een vorig leven. Ticho is lekker aan het spelen, Tess slaapt (het is een wonder) en ik heb dus tijd voor een fatsoenlijk ontbijt, koffie én de laptop.

We gaan een stukje wandelen…

En eindigen in de speeltuin. Kijk ‘m eens blij zijn!

Als we thuis komen is het even spitsuur. Er staat wat visite op de stoep, Ticho is moe en hongerig, die krijgt dus een boterham, het speelgoed ligt tot aan het plafond dus dat moet opgeruimd, Tess wordt wakker voor een fles, Ticho moet een schone luier en naar bed… Ik ben blij als het allemaal gelukt is en de baby en ik in onze favo houding op de bank liggen.

Heeft Robert meegenomen. Hoe lief is dat?!

Dit snoetje. Ik zal allemaal wel bevooroordeeld zijn enzo, maar ik vind ‘m toch een potje goed gelukt. Ik ben echt verliefd op mijn eigen kind. Extra liefde omdat hij zijn groenten goed eet, wat de laatste tijd niet per se dagelijks het geval is.

‘s Avonds is ‘t weer tijd voor visite en daarna ga ik verder waar ik in de ochtend gebleven was. Ik probeer mijn bevallingsverhaal te schrijven maar merk dat ik het enorm lastig vind. Heeft dus even wat tijd nodig.

Op zaterdagochtend om zeven uur zit de fles er al weer in. Goed begin van het weekend – zo hebben we tenminste wat aan de dag zullen we maar denken.

Ik heb inmiddels een koffie-infuus nodig want ik ben zo gruwelijk moe. Volgens mij komt het niet eens door de gebroken nachten want ik kan best goed functioneren op weinig slaap, maar de drukke en hectische dagen, de baby die aan me vastgeplakt zit waardoor ik weinig gedaan krijg, mijn hoofd waarin het echt een chaos is… Vooral dat laatste. Lichamelijk gezien ben ik geloof ik wel hersteld van die zwangerschap en bevalling, maar mentaal voelt het nog niet zo.

Deze is er ook weer bij. Die heeft zichzelf met zijn blokken, bellenblaas en één schoen op de tafel geparkeerd.

Het gewone boek ‘Babe you got this’ heb ik gelezen en vond ik heel erg leuk. Nu is er dus een werkboek en omdat ik een beetje zoekende ben naar wat ik nu eigenlijk allemaal precies wil, ga ik me eraan wagen. Ik blader het door – ziet er zo leuk uit! – en leg het vervolgens weer even weg. Iets met die chaos in mijn hoofd en nog helemaal niet in staat om over dingen als ‘passie’ na te denken.

Ticho wordt wakker na zijn middagslaap en samen met Tess haal ik hem uit bed. De baby lijkt hier net een pop he?! Freaky!

Robert en Ticho zijn vast begonnen aan de zaterdagmiddagborrel bij vrienden en Tess en ik sluiten wat later aan (want ze moest nog een fles en het leek me handig om die thuis te geven en vervolgens wandelend naar de eindbestemming te gaan zodat ze in de wagen in slaap zou vallen wat wonder boven wonder lukte!). Ik deelde deze foto op mijn Instagram (@anoukzwager) en kreeg ontzettend veel vragen over het tasje. Hij is van Van Pauline (KLIK) en ik ben er echt verliefd op. Sidenote: ik vind de tas wel een tikkie klein dus mocht je ‘m willen bestellen, check dan echt even het formaat en bepaal dan of het wat voor je is.

Ladies and gentlemen: het allereerste biertje na de bevalling. Ondanks dat ik helemaal geen alcoholdrinker ben – ik heb net zo lief een Colaatje – heb ik hier best wel naar uitgekeken. Het hoort er gewoon een beetje bij als het zo warm (en gezellig) is.

In de avond ga ik naar de verjaardag van een vriendinnetje. Daar worden deze heerlijke GT’s geschonken en omdat ik toch al zo lekker bezig was met de alcohol neem ik er ook eentje. Rond 23.00 uur ben ik weer thuis, geef Tess haar laatste fles en dan vallen de ogen dicht.

We beginnen de zondag best een beetje laat. Niet dat ik heb uitgeslapen, maar na de fles van 7 uur doezelen Tess en ik nog een beetje verder en om 10 uur zitten we pas beneden. Met de volgende fles én nieuwe afleveringen Love Island.

Had ik al verteld dat deze diva alleen maar bovenop haar moedertje wil liggen? Ik vind het allemaal reuzeschattig en genieten en noem maar op, maar het is ook wel een tikkeltje vermoeiend hoor. Of mag ik dat niet zeggen?

Dit kind kan gelukkig zo lief zelf spelen. Hij vermaakt zich uitstekend met zes blokken en een bal.

De draagdoek is hier op het moment echt een uitkomst. Altijd gezworen om daar nooit aan te beginnen, maar kan nu niet meer zonder.

Mijn drie liefste mensen op deze wereld. Onderweg naar de verjaardag van mijn schoonvader!

Joehoe, bollie! We zijn om 19.00 uur weer thuis want dan is het flesjestijd en aangezien mevrouwtje niet bepaald dol is op slapen wil ik die fles liever even in alle rust geven in plaats van tussen de drukte van de verjaardag. Want wie weet valt ze daarna wel gewoon lekker in slaap. Dacht ik. Het duurde ANDERHALF UUR en toen gingen EINDELIJK die ogen dicht.

Omdat wij vanaf komende week gaan beginnen met een soort van gezonde levensstijl – ik heb geen zwangerschapskilo’s meer maar er mag nog wel wat aan dat lijf gebeuren – nemen we het er nog even van: ik cross naar mijn favoriete restaurant voor een MacFlurry. De laatste, voorlopig. En nee, ik maak hier niet al rijdend een foto maar heb mijn auto speciaal voor het kiekje langs de kant geparkeerd.

En dat was het. Onze eerste week thuis zonder helpende handjes. De week waarin we weer een soort van ons leven hebben opgepakt, we lekker hebben gewandeld, naar de speeltuin zijn geweest en vooral heel erg hebben genoten. Ik zou niet durven zeggen dat we onze draai gevonden hebben want heel vlekkeloos gaat het allemaal nog niet, maar het geeft me allemaal wel goede moed voor de toekomst.

Komende week staat er naast wat kraamvisites helemaal niets in de agenda en dat bevalt me uitstekend. Ik hoop weer eens lekker te kunnen schrijven, een grote wandeling te maken en misschien zelfs wel op een terras neer te ploffen met beide kindjes voor een lekker ijsje. Tja, dat zijn een beetje mijn doelstellingen tegenwoordig.

Voor nu wil ik je weer bedanken voor het lezen en een hele fijne nieuwe week toewensen. Maak er wat van!


Wil je niet alleen op maandag maar ook de rest van de week genieten van inkijkjes in ons leven? Volg me dan op Instagram via @anoukzwager. Dat zou ik leuk vinden!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *