Persoonlijk, Zwangerschap

De kraamweek

Op het moment van schrijven hebben we onze kraamweek net afgesloten. Met dubbele gevoelens wel, want het was een hele fijne en bijzondere week, maar ik vind het ook wel weer lekker om ‘back to normal’ te gaan.

De kraamweek die ik na de geboorte van Ticho had leek absoluut niet op hoe het deze keer verliep. De vorige keer was ik helemaal gesloopt na een marathonbevalling, hartstikke onzeker en onwetend en een beetje overweldigd door alle visite, de gillende newborn, de shitload aan nieuwe informatie en dat soort zaken. Dit keer voelde ik me een uurtje na de bevalling wel weer alsof ik de wereld aan kon – wat uiteraard niet zo was want reken maar dat ook bij mij het lijf een opdonder heeft gehad – en had ik uiteraard veel meer ervaring met een baby en dus minder last van onzeker- en onwennigheid. Bovendien liep er een dreumes rond waar ik ook graag wat liefde en aandacht aan besteedde en dat alles resulteerde in een kraamweek die niet draaide om heel veel nieuwe skills leren en wennen aan moeder zijn, maar gewoon heel simpel genieten van mijn gezin. Ik heb iedere dag bijgehouden wat er gebeurde, hoe ik me voelde en wat de overige noemenswaardigheden waren en vandaag neem ik jullie graag mee in de heerlijke eerste week met Tess in ons midden.

Donderdag
Nadat woensdagavond onze ouders, broers en (schoon)zussen al kennis hebben gemaakt met Tess is het op donderdagochtend de beurt aan grote broer Ticho. Die heeft heerlijk gelogeerd bij zijn oom en tante en rond negen uur in de ochtend gaat Robert hem daar ophalen. Tess ligt naast mij in bed in haar babynestje en zodra Ticho de slaapkamer in komt en haar ziet liggen begint hij meteen te aaien. En in haar oog prikken, dat ook. Mijn hart knalt bijna uit elkaar van trots en liefde. Ticho focust zich vervolgens vrij snel weer op het cadeau dat hij van zijn zusje gekregen heeft. De rest van de dag komt hij regelmatig even gluren, kusjes geven, kroelen, aaien. Zo zo lief is hij. Deze donderdag doen we verder vooral rustig aan. Ik blijf veelal boven, kom alleen tussen de middag naar beneden voor een overheerlijk broodje carpaccio en ’s avonds schuif ik aan voor biefstuk. Ik maak trouwens ook kennis met het begrip ‘naweeën’. Holy shit, alsof er nóg een baby uit komt.

Vrijdag
We hebben een onrustige nacht achter de rug. Tess wil niet in haar wieg slapen, maar heeft veel behoefte om dichtbij mij te zijn. Helemaal prima natuurlijk en ik begrijp het ook – het is nogal een verandering voor zo’n newborn, van de veilige warme buik naar de grote buitenwereld – maar het betekent wel dat ik mijn slaap behoorlijk inlever. Ze ligt naast mij in haar babynest en zuigt min of meer heel de nacht op mijn pink. Gelukkig komt vrijdagochtend onze kraamverzorgster weer – we hadden mede dankzij haar goede zorgen een hele mooie week en ik vind oprecht dat iedereen met dat beroep een standbeeld verdient – en die neemt mij ongeveer alles uit handen zodat ik wat kan bijkomen. Ook Robert is vrij en dat is gezellig. We hebben een hele fijne dag én ik ben weer grotendeels beneden. Even wat tijd doorbrengen met grote broer Ticho, die zich moeiteloos lijkt aan te passen aan de nieuwe situatie. ’s Avonds krijgen we visite en ik denk dat dat een beetje teveel van het goede geweest is, want Tess is de rest van de avond een tikkie ontroostbaar. We eindigen dus zoals we begonnen: moe en geen zicht op slaap.

Zaterdag
Op zaterdagochtend ontvangen we de eerste échte visite – dus geen familie – en dat is hartstikke gezellig. Ik voel me goed en vind het fijn om een soort van onder de mensen te zijn. Als de visite weer vertrokken is gaan we met het hele gezin even plat. Ik slaap maar liefst drie uur en word als herboren wakker. Robert gaat ’s middags met Ticho voor de zaterdagmiddagborrel naar de korfbal en ik blijf met Tess thuis. Een meidenmiddag met veel knuffels en kusjes. Dan nog een TMI-dingetje: de ontlasting van Tess komt op gang en daar ben ik blij mee, want ze heeft wat last van haar buikje. Hopelijk geeft die volle luier wat verlichting. We zijn inmiddels ook begonnen met Infacol dus laten we hopen dat ze er gauw vanaf is. Zo zielig, die kleintjes met kramp.

Zondag
Hebben we die naweeën achter de rug, krijg je stuwing. Echt, je denkt dat je na het baren wel genoeg geleden hebt, maar geloof me: het houdt niet op. Die stuwing doet zo gruwelijk veel pijn dat ik serieus alleen maar op mijn rug kan liggen en vooral niet moet bewegen. Ik trek een strakke sport-bh aan en hoop maar dat de boel gauw afgekneld is. Goed, de rest van de zondag is redelijk relaxed. In de ochtend krijgen we weer wat visite en ’s middags doen we helemaal niks. Lekker keutelen met z’n viertjes, hoe leuk is dat? Tess doet het trouwens heel goed. Ze is een heel tevreden meisje en eigenlijk horen we haar alleen mekkeren als ze honger heeft of als ze na de fles last krijgt van krampen. Door die krampen doen we het rustig aan met de voeding ophogen, maar dat resulteert wel weer in een baby die nog niet is aangekomen. De kraamverzorgster verzekert mij dat het wel goed komt met dat gewicht en ik heb er zelf ook alle vertrouwen in. Alles op haar eigen tempo.

Maandag
Vandaag gaat Robert weer aan het werk, maar gelukkig staat de kraamverzorgster om half negen klaar om mij te helpen. We starten op het gemakkie op, drinken koffie en bedenken een plan de campagne om ervoor te zorgen dat Tess mijn pink loslaat. Ze pakt de speentjes van Difrax nog niet maar heeft een enorme zuigbehoefte. Gevolg is dus dat ik zo ongeveer heel de dag (en nacht) met mijn vinger in haar mond zit. Na wat research komen we uit op de Soothie van Avent. Die halen we meteen in huis en blijkt een goede zet. Tess houdt deze speen wél vast en ik heb mijn pink weer terug. ’s Middags doet mevrouwtje een hele lange middagdut terwijl haar broer al vrij vroeg weer wakker is, dus ik gebruik die tijd met hem goed door in het badje in de tuin te gaan spelen. Heerlijk, wat tijd voor die grote vent die heel de week al geen kik geeft om het feit dat hij ineens nog maar de helft van de aandacht krijgt.

Dinsdag
Het is tijd voor wat foto’s van onze kleine meid. Sifra komt langs – hoe handig zo’n huisfotograaf – en regelt dat voor ons. Ondertussen geef ik Tess een fles en wordt Ticho opgehaald door zijn tante en oma voor een ochtendje kinderboerderij. Spitsuur! Na de fles doe ik Tess in bad en mag ze weer op de weegschaal. Ze is eindelijk wat aangekomen dus daar ben ik heel erg blij mee. Ze heeft trouwens echt een enorme droge huid. Het kind lijkt net een reptiel, een slang, die van vel gaat wisselen. We smeren haar in met babyolie van Naïf en ook in het badje doen we olie van datzelfde merk. Daar was ik bij Ticho al enorm fan van en ook dit keer ben ik blij met de fijne producten. De rest van de dinsdag doen we weinig bijzonders. Het is de laatste volle dag met onze kraamverzorgster en ik krijg een hyperventilatieaanval bij het idee dat zij de volgende dag rond het middaguur vertrekt en ik het allemaal écht alleen moet gaan doen.

Woensdag
Rond half negen ’s ochtends gaat de bel en staat er een bezorger van de bakker op de stoep met een heerlijke taart. Verrassing van mijn moeder, omdat het de laatste dag van de kraamzorg is. Zo lief én lekker. We maken er in de ochtend ook een soort feestje van. Er komt nog wat visite langs en ook de verloskundige staat op de stoep voor het laatste huisbezoekje tijdens de kraamweek. Na het middageten neem ik afscheid van onze kraamverzorgster. Die ga ik zeker missen en niet alleen omdat zij mij – met al haar ervaring – deze week weer duizend dingen heeft geleerd en de mooiste fruitcreaties voor me op tafel toverde, maar ook omdat ik het echt gezellig vond dat ze er was. Dus. Ze had trouwens haar hielen nog niet gelicht of Ticho besloot te stoppen met zijn middagdutje en Tess was überhaupt niet van plan om voor drie tellen te slapen. Gelukkig is Robert bijtijds thuis en omdat ik het na een week binnen zitten wel mooi geweest vind, gaan we naar buiten voor onze eerste wandeling als gezin van vier. Hoe dat eraan toe ging kun je HIER bekijken. Wat mij betreft een heerlijke afsluiting van een heerlijke kraamweek.

En nu zijn we min of meer weer over tot de orde van de dag. Het gewone leven. Voor zover dat gaat met twee kleine kinderen. Ik zal eerdaags een update schrijven over de stand van zaken, hoe het allemaal gaat, of we het een beetje redden enzovoorts. Mocht je vaker een update willen zien, volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Dat zou ik leuk vinden!

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *