Momlife, Persoonlijk

Opvoeden: wij doen maar wat

“Je moet niet zeggen dat het meevalt, je moet erkennen dat hij pijn heeft.” Precies dit is wat iemand onlangs tegen mij zei. Ik was best een beetje sprakeloos. Want ehm, hoezo en waarom moet dat?

Als het aankomt op het opvoeden van je kind, dan zijn daar een miljoen boeken over geschreven, krijg je van alle (ongewenste) kanten de beste tips en adviezen en lijkt heel de wereld precies te weten wat ze doen. Nu wil ik absoluut niet zeggen dat het bij ons thuis een soort Villa Kakelbont is waar geen enkele regel geldt, waar we lekker meeveren met de wensen van het kind en waar ritme en regelmaat onbekende begrippen zijn, maar in de praktijk komt het er eigenlijk heel stiekem wel op neer dat we maar gewoon wat doen. In de basis weten we wat we belangrijk vinden. Welke normen en waarden we onze kinderen willen meegeven. We proberen ook consequent te zijn en grenzen te stellen maar aan de andere kant doen we ons uiterste best om Ticho (en straks zijn zusje ook) veel zelf te laten ontdekken en uitproberen.

Choose your battles
Tegenwoordig is mijn levensmotto choose your battles. Simpel gezegd: ik ga niet overal een ‘gevecht’ van maken. Als Ticho iets doet wat ik eigenlijk niet zo’n heel strak plan vind, maar waar hij in feite niemand mee in gevaar brengt of dingen mee kapot maakt – zoals per se zijn macaroni met zijn handen willen eten of alle boeken uit de kast trekken – dan laat ik hem maar. Dat werkt voor mij heel bevrijdend, want ik heb helemaal niet het gevoel dat ik heel de dag politieagentje speel. Wil hij zijn pyjama niet uit? Best. Weigert hij sandalen aan te trekken? Moet ‘ie zelf weten. Geen jas aan buiten terwijl het naar mijn idee wel nodig is? Dan doen we toch lekker geen jas aan (die neem ik dan uiteraard wel mee want grote kans dat ik na twaalf seconden buiten alsnog zijn jas bij hem mag aantrekken). Nu klinkt dat natuurlijk als iets waar we over hebben nagedacht, maar trust me, het meer is een soort go with the flow, helemaal afhankelijk van de situatie dus.

Experimentje
Als ik mijn uiterste best doe om Ticho het begrip ‘nee’ te leren, moet ik altijd denken aan dat experiment waarbij ze twee groepen kinderen loslieten op een speelplein. Tegen de ene groep werd nadrukkelijk gezegd dat zij het plein niet mochten verlaten, terwijl de andere groep die boodschap niet meekreeg. Het zal je niet verbazen dat de kindjes uit de eerste groep toch stiekem even buiten het plein gingen loeren, terwijl de kinderen uit de tweede groep daar helemaal niet over nagedacht hadden. Dussssss toen Ticho het een tijd geleden ontzettend leuk vond om alle DVD’s uit de kast te trekken besloot ik – nadat ik hem duizend keer had gezegd ermee te stoppen en ze weer op te ruimen – het maar gewoon te laten. Geen aandacht aan geven, gewoon negeren, dan is het vanzelf niet meer leuk. Maar goed, dan hebben we het over iets onschuldigs als DVD’s uit de kast halen. Ticho vindt het ook heel grappig om met zijn treinbaan op de televisie te slaan. En het allerleukste daaraan is dat papa en mama dan van de bank opspringen om de rails af te pakken. Moesten we dit dan ook maar gewoon negeren? Zou dat dan ook vanzelf overwaaien? Met het risico dat de televisie het zou begeven? Ehm, nope, not gonna happen. Wil dat zeggen dat wij hartstikke consequent honderdzestig keer per dag zijn treinrails hebben afgepakt? Nee, ook niet. Want heel eerlijk: die bijdehante kinderen zijn echte volhouders en ik ben dat simpelweg wat minder. Brengt me op het volgende.

Consequent zijn
Ha, dit zouden wij absoluut doen. Consequent zijn, samen op één lijn zitten, niet vallen voor krokodillentranen. In werkelijkheid is dat dus niet helemaal uitgekomen. Hebben we hem zestien keer van de tafel geplukt omdat het gewoon niet de bedoeling is dat hij daarop klimt om te vanaf die troon naar de televisie te kijken, denk ik bij de zeventiende keer: oke, laaaaaaaaat maaaaaaaar. En zo kan ik nog dertig voorbeelden verzinnen. Het is gewoon retelastig, consequent zijn. En ik weet dat het tijd kost en het je uiteindelijk veel (gemak) oplevert, maar soms heb ik er gewoon even geen zin in. En ik durf te wedden dat ik hierin niet de enige ben. Respect voor vaders en moeders die consequent zijn tot kunst hebben verheven, but I ain’t one of them.

Dus bottomline: heb ik me enorm in al die opvoedboeken verdiept en een hele strategie uitgestippeld? Nee. Ik geloof daar ook niet zo in want ieder kind is anders en ieder kind heeft een eigen aanpak nodig. Betekent dat dan dat wij hier als een stel losgeslagen projectielen door het huis razen? Nee natuurlijk niet. Er zijn heus regels en bepaalde zaken die wij belangrijk vinden en waar we voor staan. Als ik onze opvoedstijl zou moeten omschrijven, dan zouden de woorden ‘makkelijk’, ‘relaxed’, ‘alles met mate’ en ‘go with the flow’ wel als eerste in mij opkomen. Er is één ding dat ik wel heel erg belangrijk vind en dat is regelmaat. Niet omdat ik denk dat het voor ieder kind fantastisch werkt, maar omdat het voor die van ons wel een uitvinding is. Op vaste tijden eten en slapen ontneemt heel veel onrust. Maar verder? Wij doen maar wat.

Is bovenstaand (onsamenhangende) verhaal herkenbaar voor jullie? Of hebben jullie wel een vrij strikte opvoedstijl – bijvoorbeeld ‘natuurlijk’ opvoeden of volledig suikervrij, of zonder straffen en belonen of weet ik veel wat? Ik vind dit altijd een hartstikke interessant onderwerp, dus vertel me alles wat je met me wilt delen!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Heleen says:

    Herkenbaar! En wat doet het mij goed dat wij niet de enigste zijn.
    Twijfel vaak wat andere mensen denken over onze opvoeding… laat onze zoon ook vaak zijn gang gaan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *