Momlife

10 x op deze momenten voel ik mij een ubermoeke

Toen ik nog geen kinderen had kon ik echt een beetje met mijn ogen rollend kijken naar van die ubermoekes. Die alles keurig onder controle hebben, voorbeeldige kindertjes opvoeden, daar het liefst heel de dag over praten en er non-stop mee bezig zijn.

Inmiddels ben ik zelf moeder. Geen ubermoeke, vind ik. Hoewel, er zijn momenten dat ik écht wel voor de prijs door kan hoor. Ik zette ze op een rij. Lees je mee?

Als ik koekjes/billendoekjes/luiers uit mijn tas tover.
Het maakt niet uit welke tas je pakt – ik heb er nogal veel moet je weten -, ik kan je beloven dat je op de bodem snoepjes, koekjes (of kruimels van koekjes), billendoekjes en een verdwaalde luier vindt. Omdat iedere moeder zonder deze spullen eigenlijk de deur niet uit kan. Tenminste, niet als je geen enkel risico op problemen wilt lopen.

Als ik rond 21.00 omval van de slaap.
Werken, kinderen, een sociaal leven, bloggen, een huishouden: het is nogal wat wat ik in die pak ‘m beet 16 wakkere uurtjes prop. Op werkdagen gaat mijn wekker om 06.00 uur en op vrije dagen begint Ticho ergens tussen 06.30 en 07.00 uur. Nu ben ik sowieso een hele goede slaper – ze noemen mij niet voor niets Doornroosje – maar sinds ik moeder ben, denk ik dat ik best een serieuze gooi naar de titel kan doen als er een slaapkampioenschap zou zijn. Mijn batterij is rond 21.00 echt he-le-maal leeg.

Als ik stiekem de uren aftel tot het einde van mijn werkdag.
Ik ben dol op mijn werk en zou het voor geen goud willen missen. De praatjes met collega’s, het laten werken van mijn brein en even niet over poepluiers en driftbuiten nadenken. Maarrrrrr ik begin meestal voor de middag al met aftellen tot ik weer naar mijn kind(eren) kan. Want mijn moederhart mist ze. Heel erg. Moekestijl.

Als ik groenten sta te pureren voor in de vriezer.
Koken is iets waar ik best een hekel aan heb, waar ik niet goed in ben en waar ik zo min mogelijk tijd aan besteed. Ik voel me dan ook een supergezonde hele verantwoorde powermom als ik prakkies voor de dreumes sta te koken en pureren, om het vervolgens in te vriezen zodat hij wel zijn vitamientjes binnenkrijgt als wij weer eens voor simpel/afhaal/ongezond gaan.

Als ik kinderliedjes meezing. Terwijl er geen kinderen in de buurt zijn.
Ik ken ze echt allemaal. No shame.

Als ik gewapend met de halve huisraad in de speeltuin zit.
Sowieso als ik in de speeltuin zit. Want hoe erg moeke wil je het hebben? En als ik dan ook nog uiterst tevreden een pakje appelsap en een banaan uit mijn tas kan vissen, dan weet ik: ik ben expert. Of nee, dat denk ik eigenlijk pas als ik in een handomdraai een poepluier op het kunstgras verschoon terwijl het kind gillend ligt te spartelen dat HIJ OP DE SCHOMMEL WIHILLLLLLLL.

Als het uurtje kinderboerderij het hoogtepunt van mijn dag was.
Hoe treurig klinkt dat? Maar die dagen zijn er. Dat ik bezig ben met boodschappen, de was, eten maken, speelgoed opruimen en meer van dat huishoudelijke geneuzel en dus verder niks leuks ga doen. Of tenminste, niet iets leuks voor mezelf – even naar de winkels volstaat al – maar het luttele uurtje dat ik tijd over heb spendeer aan een wat kindvriendelijker uitstapje. De kinderboerderij bijvoorbeeld. En dat de man dan ’s avonds thuiskomt en vraagt of je nog wat leuks gedaan hebt. “Ja, we zijn naar de kinderboerderij geweest.”

Als ik ineens moet huilen bij reclames van Unicef.
De eerste 25 jaar van mijn leven heb ik getwijfeld of ik überhaupt wel een hart had. Sinds ik moeder ben, weet ik dat dat zo is. Ik ben veel emotioneler en kan bij het minste of geringste een brok in mijn keel krijgen. Een reclame met hele dunne kindjes, de trieste beelden uit oorlogsgebieden van kinderen onder het bloed of mishandelde dieren: tranen gegarandeerd.

Als ik opruim, schoonmaak, een boterham smeer, een luier verschoon en een boekje voorlees. Tegelijkertijd.
Hoe je een moeder wat mij betreft het allermakkelijkst kunt herkennen? Ze zijn de beste in multitasken. Want ja, je zult wel moeten, als je naast je kinderen verzorgen en je huishouden runnen ook nog wat tijd over wilt houden voor jezelf.

Als ik op zondagochtend om 08.00 uur aangekleed en wel beneden zit.
De tijd dat ik op zondagochtend om 08.00 uur thuis kwam, die ligt in een heel heel heel ver verleden. Heel ver verleden. Het is tegenwoordig zelfs zo erg dat ik op dat tijdstip gedoucht en wel met man en kind zit te ontbijten. In het ergste geval zijn mijn kinderloze vriendinnen wel op stap geweest en word ik ook nog geconfronteerd met allerlei gezellige foto’s en beschonken filmpjes. Ja, dan voel ik me wel echt een moeke. De gelukkigste van de wereld, absoluut, want ik zou mijn zondagochtenden voor geen goud willen missen, maar toch.

Dat waren ze geloof ik wel. Mis jij nog iets in deze lijst?

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *