Zwangerschap

(Zwangerschaps)update: week 41

Stiekem had ik er wel op gerekend vandaag ‘gewoon’ een update van week 41 te plaatsen. Omdat Ticho na 41 weken gehaald is, dacht ik dat Tess die termijn ook wel zou aantikken.

Maar niets is minder waar. Sinds afgelopen woensdagavond 21.13 uur zitten wij op een enorme roze wolk en genieten we volle bak van onze dochter. Dat betekent dat mijn zwangerschap erop zit, dat mijn buik leeg is (maar nog wel dik dus in principe vergeef ik het iedereen die denkt dat we Tess haar tweelingzus zijn vergeten) en het wiegje gevuld. Omdat ik uiteindelijk vijf dagen over tijd ben gelopen heb ik een korte update van de laatste vijf zwangere dagen én vertel ik wat meer over afgelopen woensdag, toen Tess besloot dat het tijd was om eruit te komen.

Vrijdag 22 juni
De uitgerekende datum, vorige week vrijdag. Een dag waar we heel erg naartoe leefden en waarvan we op voorhand vermoedde dat ‘ie redelijk geruisloos voorbij zou gaan. Dat bleek zo te zijn. Het was een dag zoals alle dagen daarvoor, rustig zonder noemenswaardigheden. Ik schreef het al in mijn post over voorbij duedate gaan: je brein maakt een soort kortsluiting en vanaf dat moment vlieg je heen en weer tussen het lange wachten en proberen te genieten.

Het weekend
Om de tijd wat te doden, ben ik in het weekend redelijk veel op pad geweest. Een bakkie koffie hier, een kopje thee daar, een terrasje zus en een (alcoholvrije) borrel zo. Dat resulteerde in een opmerkelijke constatering: buikkrampen. Voor iemand die in veertig weken tijd echt nog geen seconde krampen heeft ervaren en voor wie harde buiken ook een vreemd iets zijn, gaf dat een beetje hoop. Zou ze er dan toch nog voor een eventuele inleiding komen?

Maandag
Op maandag heb ik weer een soort van dipje. De nachten worden er allemaal niet comfortabeler op, ik ben dus moe, loop heel de dag achter de dreumes aan te draven, krijg de boodschappen amper nog getild en zie enorm op tegen de warme dagen die komen gaan. Ik wil zo graag thuis bevallen maar volgens mij is dat geen doen als het dertig graden is. Uiteindelijk eindigt deze dag idioot vroeg in bed. Op naar een nieuwe dag met nieuwe frisse energie.

Dinsdag
Het is 26 juni en al vanaf het begin van mijn zwangerschap roep ik dat ik op deze datum ga bevallen. Geen idee waarom, helemaal nergens op gebaseerd. Zodra ik ’s ochtends wakker word weet ik meteen: not gonna happen. Die krampjes die ik eerder in de week nog voelde zijn volledig verdwenen en mijn voorgevoel ook. Ik ben wél weer positiever gestemd en voel me energiek. Ticho zijn oma komt hem ophalen om een dag daar te spelen en ik maak van de gelegenheid gebruik om wat leuke dingen te gaan doen. Dat is dus echt een beetje de struggle deze weken: tijd voor mezelf vullen met leuks of met rusten? Vandaag kies ik dus voor iets leuks. Ik ga lunchen met mijn zusje, doe een rondje winkelcentrum en haal halverwege de middag mijn vriendje weer op om samen lekker een ijsje te gaan eten. Het fijne weer, mijn zonnige humeur en het feit dat ik me best uitgerust voel maken deze dag een goede. In de avond doen we een bakkie koffie bij Ticho zijn oom en tante én rijd ik langs vrienden voor een theetje. Als ik daar zit voel ik weer een beetje kramp in mijn buik. Zou het nu dan wel doorzetten?

De nacht van dinsdag op woensdag
Als ik thuis kom vertel ik Robert dat ik weer krampen heb en dat ik lekker in bed ga liggen in de hoop dat ontspanning ervoor zorgt dat het doorzet. Zo gezegd zo gedaan. Je raadt het al… De krampen nemen af en ik val als een blok in slaap.

Woensdag 27 juni
Lichtelijk teleurgesteld word ik wakker. Weer geen weeën en weer geen nat bed door gebroken vliezen. Robert vertrekt naar zijn werk en ik besluit om even langs mijn schoonzus te rijden. Als ik daar zit voel ik weer die menstruatieachtige krampen. Het stelt weinig voor en omdat ik die krampen de afgelopen dagen vaker heb gehad en het nog niet tot een baby heeft geleid, vind ik het vooral heel irritant. Halverwege de dag staat er een afspraak met de verloskundige op het programma om eens te kijken naar hoe de vlag erbij hangt en te bespreken hoe nu verder. Als ze binnenkomt vertel ik dat ik wel wat gerommel in mijn buik voel, maar dat het verder allemaal rustig is. Ze besluit meteen eens even te kijken naar de situatie down there en constateert een goede vier centimeter ontsluiting. Na het strippen – in het kader van nu we er toch zijn – zijn dat er vijf. Ik voel een soort combinatie tussen paniek en opluchting. Een ingeleide bevalling is ineens weer een ver-van-mijn-bed-show en daar word ik blij van maar het idee dat ik toch echt bijna moet gaan baren, maakt me ook een beetje angstig. Goed, lang verhaal kort (het lange verhaal in de lange variant volgt nog maar daar wil ik wel even goed de tijd voor nemen): ik bel Robert, die komt naar huis, brengt Ticho naar zijn logeeradres en vervolgens gaan we samen zitten wachten (en voetbal kijken). Het strippen heeft wel wat gedaan want de krampen worden regelmatiger en steeds een beetje intenser. Toch twijfel ik heel lang of ik de verloskundige moet bellen. De pijn die ik voel lijkt in de verste verte niet op wat ik bij Ticho voelde, maar diezelfde pijn heeft wel al voor vijf centimeter ontsluiting gezorgd. Rond 17.30 uur wordt het allemaal iets serieuzer en bel ik toch maar even naar de verloskundige. Die staat een uur later op de stoep, breekt mijn vliezen en vanaf dat moment heb ik geen ‘krampjes’ meer maar echt weeën. Die houden ruim twee uur aan en om 21.13 uur komt onze dochter in onze eigen slaapkamer ter wereld. Een supersnelle bevalling, eentje zoals ik zo gewenst heb maar waarvan ik dacht dat het niet voor mij weggelegd was.

En nu…
Nu zijn we bijna 48 uur verder, ligt er as we speak een klein meisje naast mij in een roze wieg te slapen, hebben we onze eerste slapeloze nacht te pakken, is Ticho de allerliefste grote broer van de wereld, zijn we dolgelukkig én zit mijn zwangerschap erop. Ik kijk met ontzettend veel dankbaarheid terug op de afgelopen 41 weken. Het was niet altijd genieten – zeker de eerste 25 weken waren afzien met de misselijkheid – maar dat mijn lichaam het weer geflikt heeft en dat wij nog zo’n wonder aan ons gezin hebben mogen toevoegen voelt als een zegen. Echt.

De komende dagen ga ik nog heel erg genieten van de kraamweek en zo nu en dan eens een nieuw artikeltje tikken. Er komt sowieso morgen wat online – over mijn momenten als ubermoeke – en ik ga proberen om voor maandag ook een (wellicht wat korte) Happy Moments in elkaar te knutselen. Als je zeker wilt weten dat je niets mist, volg me dan op Instagram (@anoukzwager). 

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen, nog meer bedankt voor de honderden reacties, berichtjes, kaartjes en cadeautjes – het is een feest om deze mooie tijd met jullie te delen – en een fijn weekend toegewenst!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Geweldig, gefeliciteerd! Wat een mooi meisje en wat fijn dat je zo positief terugkijkt op de bevalling!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *