Momlife, Persoonlijk

Troosten: gaat wel over of kom maar hier?

Het is een beetje hetzelfde als die eeuwige discussie over je kind in bed laten huilen of niet. Als je kind zich bezeert, ren je er dan meteen op af om te troosten of haal je luchtig je schouders op en doe je alsof het allemaal wel meevalt?

Volgens mij heb ik ‘m al eerder gedeeld hier, maar één van mijn favoriete quotes met betrekking tot het ouderschap is van L.R. Knost. “When little people are overwhelmed by big emotions, it is our job to share our calm, not to join their chaos.” Ik probeer dit mezelf ook altijd voor te houden als de dreumes in een driftbui zit, boos is omdat hij geen NANAAAAAAN mag of intens verdriet ervaart als hij zijn knuffelbeer in bed moet achterlaten. Rustig blijven, tot tien tellen, lief zeggen dat ik het begrijp dat hij zich zo voelt en noem maar op. Niet dat dit altijd lukt – tijdens zo’n bloedirritante driftbui vanwege die eeuwige bananenstrijd is het best een uitdaging kan ik je vertellen – want ik ben het ook weleens zat en mijn lontje is zo nu en dan ook weleens kort. Afijn, die quote dus. Geldt dat ook voor hartstochtelijk verdriet als hij van zijn Wobbel valt? Of zijn hoofd stoot tegen de tafel?

Watjes
Je moet weten dat ik echt allergisch ben voor watjes. Mensen die hun kleine teen stoten en direct doen alsof hun halve voet geamputeerd moet worden. Of mensen met een snotneus die zich ziekmelden op hun werk. Of mensen die drie keer hoesten en zich gedragen alsof ze bijna de pijp uit gaan. Ik kan er niks mee. Raap jezelf bij elkaar, zet je schouders eronder, even diep ademen en weer door. Hupsakee. Toen ik dus nog geen moeder was en die bijbehorende moedergevoelens mij nog totaal onbekend waren, kon ik me mateloos irriteren aan van die overbezorgde types die continu bij de huisarts zaten omdat het kind een bult of blauwe plek had na een valpartij. Inmiddels ben ik daar een klein beetje van teruggekomen. Een klein beetje. Want no way dat ik een tienrittenkaart richting de huisarts(enpost) heb en no way dat ik bij ieder valpartijtje in paniek opspring, maar ik begrijp nu wel veel beter waar een dergelijke reactie vandaan komt.

Ticho zijn valpartijen
Er zijn natuurlijk gradaties in bezeren. Een val van de trap – bijvoorbeeld die bij ons thuis tussen de keuken en de woonkamer van drie treden – is ongetwijfeld vele malen pijnlijker dan het stoten van zijn hoofd tegen de rand van de tafel. Toch probeer ik altijd rustig te blijven. Soms, als ik denk dat het echt wel meevalt en het vooral de schrik ik, sta ik niet eens op om hem te troosten. Als hij echt zo’n verdriet heeft, dan komt hij wel naar mij. Als ik denk dat het wel degelijk pijn doet, dan loop ik naar hem toe, troost hem ter plekke, geef hem een kus en negen van de tien keer is het dan ook wel weer goed. Het gebeurt natuurlijk ook weleens dat hij ontroostbaar is, bijvoorbeeld toen hij onlangs met zijn stoeltje voorover klapte omdat hij erop ging staan en met zijn lip en tong op de tafelrand terecht kwam met als resultaat een bloederige mond. Dan neem ik hem bij me op schoot om even rustig te worden en als hij gekalmeerd is dan eindigt hij meestal duimensoppend naast mij op de bank. Tot slot wil het natuurlijk ook weleens gebeuren dat niks helpt. Tenminste, niks in de trant van kusjes, aaien, natte doek of kroelen. Wat ik dan doe? Een snoepje werkt altijd! Is dat pedagogisch verantwoord?

Zoveel manieren
Je ziet, ik doe eigenlijk altijd maar een beetje op gevoel wat ik denk dat goed is. Inmiddels ben ik er wel achter dat het écht een soort natuurlijk instinct is om direct op te veren en je kind op te tillen om te troosten zodra hij of zij zich bezeert. Ik zal dan ook nooit meer met mijn ogen rollen als ik zo’n hysterische moeder op een gevallen kind af zie rennen, maar ik vind wel dat je daar als ouder best een beetje voorzichtig mee mag zijn. Want kinderen voelen die paniek aan en zullen daar dan zeer waarschijnlijk in mee gaan. Natuurlijk is troosten altijd prima, maar zoals je in de eerste alinea hebt kunnen lezen: share your calm. Bovendien is mijn allergie voor watjes dusdanig groot, dat ik echt niet wil dat mijn kinderen voor ieder wissewasje ziekgemeld moet worden of bij de huisarts zitten.

Dat komt trouwens allemaal wel aardig overeen met hoe ik zelf op dit gebied ben opgevoed. Als ik me vroeger niet lekker voelde, dan zei mijn moeder steevast: “Je gaat het maar gewoon proberen en als het echt niet gaat dan mag de juf mij bellen.” Resultaat: als ik eenmaal op school (of waar dan ook) was, dan ging het meestal wel weer prima. Geen watjesgedoe dus. Behalve die ene keer dat ik in het zwembad iemand bovenop mijn nek kreeg en een hele zere arm had. Gaat wel over, werd er thuis gezegd. Bleek mijn sleutelbeen gebroken… (Sorry mam, dat ik dit vertel, maar ik heb het je vergeven hoor!).

Hoe doen jullie dat met pijntjes bij de kleintjes? Laat het me weten want dat vind ik interessant!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *