Zwangerschap

Als je voorbij duedate gaat…

Het zat er natuurlijk dik in: ik ben voorbij de uitgerekende datum. Meer dan veertig weken zwanger en absoluut niet het idee dat de baby zich nog spontaan gaat melden…

Nu heb ik wekenlang geroepen dat ik het allemaal dikke prima vind, dat ze veilig in mijn buik mag blijven, dat ik geniet van mijn laatste zwangere weken enzovoorts, maar inmiddels begint dat allemaal wel een beetje anders te voelen. Natúúrlijk geniet ik nog steeds en vind ik het fijn dat ze nog veilig in mijn buik zit, maar – hoe naïef ook – die 22e juni 2018 was toch wel een soort van eindstreep. Het voelt nu een beetje alsof je de marathon van 42 kilometer hebt afgelegd en je bij de finish als verrassing nog vier ererondes moet lopen. En daar heb je na dat takke-eind dan simpelweg niet heel veel zin meer in.

Toch is het dit keer anders dan tijdens mijn vorige zwangerschap. Toen ging ik ook voorbij de uitgerekende datum en vond ik dat vreselijk. Ik zat zo erg te wachten op mijn baby, mijn eerste kindje, ik was zo benieuwd naar de bevalling, naar hoe het zou verlopen, hoe Robert zou reageren op zijn zoon enzovoorts. Dat heb ik deze keer niet. Ik weet wat me te wachten staat, ik weet hoe een bevalling werkt, ik weet hoe de kraamweek is en ik weet dat ik na een paar dagen enorm ga verlangen naar een nachtje goede slaap. Bovendien voel ik me as we speak minder nutteloos dan de vorige keer. Ik heb Ticho om voor te zorgen, besteed met alle liefde mijn tijd aan hem én ben lichamelijk gezien in betere conditie dan toen. Het voelt niet alsof ik aan het einde van mijn Latijn ben, ik heb nog steeds amper klachten en kwaaltjes en zie dan ook absoluut geen reden om de bevalling in te leiden (lijden). Dat is echt iets wat ik deze keer wil voorkomen.

Dus wat doe je dan? Strippen. Nou kan ik je vertellen, ook dat staat niet heel erg bovenaan mijn wensenlijst. Toen ik zwanger was van Ticho zijn er meerdere strippogingen gedaan en iedere keer zat ik tegen het dak van de pijn omdat er van binnen nog helemaal niets gebeurd was. Alles zat nog potdicht en de baby hoog en droog. Deze keer wilde ik geen inwendig onderzoek vóór de 40 weken dus dat is ook niet gebeurd. Bij iedere controle was mijn bloeddruk prima, voelde ik me goed, klopte er een prima hartje in mijn buik en zag ik dus geen noodzaak om de natuur een handje te helpen. Komende week maar eens kijken of het toch niet handig is om mijn lichaam in de actiestand te zetten, want wellicht is er nog maar een klein zetje nodig en voorkom ik daarmee dat nare infuus.

Of ik het nog steeds geen enkel probleem vind om de uitgerekende datum voorbij te gaan? Als ik heel eerlijk ben wel een heel klein ieniemienie beetje. Of nou ja, niet echt een probleem, maar ik heb gewoon veel zin om de baby te knuffelen, mijn twee kindjes samen te zien en eindelijk haar prachtige namen hardop uit te spreken. Bovendien merk ik aan mezelf dat ik het inmiddels superstom vind dat de halve wereld die na mijn uitgerekend was al bevallen is. Jaloers kippetje ik. Maar goed, on the other hand, al dat soort dingen wegen voor mij niet op tegen de veiligheid en gezondheid van mijn dochter. Want ik denk ook maar steeds zo: ze zit niet voor niets nog lekker in mijn buik. Als ze klaar was voor haar grote entree, dan was ze er inmiddels wel uit.

We broeden dus gewoon nog even verder. Misschien komt er vrijdag zelfs wel gewoon een update van week 41 online, wie zal het zeggen?! Mocht er tussentijds een baby geboren worden, dan deel ik dat als eerste op Instagram (@anoukzwager). Mocht je niets willen missen, dan moet je me daar dus even volgen!

Bedankt voor het lezen en een fijn weekend toegewenst!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Super spannend! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *