Persoonlijk

Mogen anderen mijn kind corrigeren?

Dat krijsende kind van drie huizen verderop of dat jochie met die enorme grote mond tegen zijn ouders: iedereen kent wel zo’n exemplaar waarbij je het liefst een handje zou helpen bij de opvoeding.

Onlangs las ik op Facebook (waar anders) een enorme discussie over of andere (volwassen) mensen jouw kind wel of niet mogen corrigeren. Getriggerd door alles wat daar geschreven werd (en met jeukende handen om te reageren maar met ultieme zelfbeheersing toch niet gedaan) besloot ik er een blogpost en een klein onderzoekje aan te wijden. Want ik vind het een hartstikke interessant vraagstuk: mogen anderen mijn kind(eren) corrigeren als zij verkeerd gedrag vertonen?

Heel kort door de bocht is mijn eigen antwoord ja. Natuurlijk niet met een pak rammel of een stevige greep bij de arm, maar op een fatsoenlijke manier zeggen dat bepaald gedrag niet door de beugel kan, no problemo. Graag zelfs, want eerlijk is eerlijk, ik heb geen ogen in mijn rug en er ontgaat mij ook weleens iets. Belangrijk en mijns inziens vrij onnodige kanttekening: het moet natuurlijk wel terecht zijn en het ligt er misschien stiekem ook wel aan van wie zo’n correctie komt.

Mini onderzoek
Omdat ik wel benieuwd was naar hoe mijn Insta-friends hierover denken, stuurde ik via Insta Stories meerdere polls (is dat het meervoud van poll?) de wereld in. De vragen die ik stelde:

Mogen anderen jouw kind corrigeren?
Maakt het voor jou nog uit wie je kind corrigeert? 
Mogen ze je kind ook corrigeren als je zelf in de buurt bent en je dus blijkbaar zelf geen noodzaak om in te grijpen ziet?
Zou jij het kind van een ander corrigeren?
Heb je weleens een vervelende ervaring gehad met het corrigeren van andermans kind of iemand die jouw kind corrigeerde?

Ik sloot de reeks af met de boodschap dat iedereen die de vragen ingevuld had zich vrij moest voelen om me in een DM wat toelichting op hun keuzes te geven. En reken maar dat dat gebeurde.

Resultaten van de poll
Binnen no-time stroomden de reacties binnen. Het is inmiddels een paar uur later en er hebben ruim 500 mensen gereageerd. Dit zijn de bevindingen op basis van de poll:

  1. Mogen anderen jouw kind corrigeren?
    – 389 (74%) stemmen voor ja
    – 140 (26%) stemmen voor nee
  2. Maakt het voor jou nog uit wie jouw kind corrigeert?
    – 489 (90%) stemmen voor ja
    – 52 (10%) stemmen voor nee
  3. Mogen ze jouw kind ook corrigeren als je zelf in de buurt bent en dus blijkbaar zelf geen noodzaak ziet om in te grijpen?
    – 156 (31%) stemmen voor ja
    – 346 (69%) stemmen voor nee
  4. Zou jij het kind van een ander corrigeren?
    – 363 (67%) stemmen voor ja
    – 177 (33%) stemmen voor nee
  5. Heb je weleens een vervelende ervaring gehad met het corrigeren van andermans kind of iemand die jouw kind corrigeerde?
    – 166 (33%) stemmen voor ja
    – 337 (67%) stemmen voor nee

Toelichting in DM’s
Ik kreeg niet alleen reacties op de poll, maar ook heel veel toelichting via DM’s. Die cijfertjes zijn leuk en geven denk ik een aardig beeld van hoe men gemiddeld denkt over het corrigeren van andermans kinderen, maar door de wat uitgebreidere verhalen die in mijn inbox belandden kan ik wat nuance aanbrengen en wordt duidelijk dat het niet zo zwart wit werkt, dat corrigeren van andermans kroost of iemand anders die zich met jouw spruiten bemoeit. De drie meest gehoorde toelichtingen:

  1. Opa’s, oma’s, tantes, ooms of de juf mogen corrigeren, maar een wildvreemde op straat hoeft zich niet met mijn kind en mijn opvoeding te bemoeien.
  2. Als we bij iemand anders thuis zijn en daar gelden andere regels, dan mag de persoon van wie het betreffende huis is mijn kind corrigeren.
  3. Als moeder zie ik ook niet altijd alles, dus als iets aan mijn aandacht ontglipt dan mag een ander daar zeker iets van zeggen.

Verder heb ik nog gehoord:

  • “Als je zo nodig een kind wilt opvoeden dan moet je er eentje van jezelf maken of als juf gaan werken.”
  • “Als juf kan ik je vertellen dat het een slecht idee is om andermans kind te corrigeren.”
  • “In horeca-gelegenheden zou ik best wel eens andermans kind willen corrigeren ja.”
  • “Vreemde ogen dwingen…”
  • “Als ik er zelf bij ben dan mag een ander wel iets zeggen, maar dan kan deze persoon wel een reactie terug verwachten.”
  • “Ik zou het wel heel prettig vinden als die ander dan ook wel uitlegt waarom iets wel of niet mag.”

Mogen anderen míjn kind corrigeren?
Ik denk dat ik redelijk meega in het gemiddelde van de antwoorden. Zoals ik aan het begin van dit artikeltje al aangaf mag een ander mijn kind corrigeren als dat echt nodig is. Achteraf gezien wil ik daar wel de kanttekening bij maken dat het heel erg ligt aan het waar en hoe. Want als een serveerster in een restaurant er wat van zegt als mijn kinderen te druk zijn of niet op de tafel mogen klimmen (duh) dan zou ik daar zeer zeker naar luisteren (en me ook een beetje schamen tegenover die betreffende serveerster) maar als een wildvreemde mijn kinderen corrigeert omdat ze te druk zijn, dan zou ik de discussie wel aangaan. Want in principe is het natuurlijk wel zo dat als ik vind dat de drukte uit de klauwen loopt, dat ik dan ingrijp. Bovendien zou ik het bloedirritant vinden als iemand direct tegen mijn kinderen spreekt. Als je wat van hun gedrag vindt, meld dat dan bij mij. Zo lang die kids geen 18 zijn, vallen ze volledig onder mijn verantwoordelijkheid en bovendien bepaal ik graag zelf wat ik met het commentaar van een vreemde doe. Als ik bij iemand anders thuis ben en mijn kind doet iets wat daar niet mag (hij heeft er bijvoorbeeld een handje van om op tafels te klimmen of alles van tafel te gooien of achter de huisdieren te jagen en die te bestoken met hardhandig ge-aai) dan mag de huiseigenaar er natuuuuuurlijk iets van zeggen. Dat zou ik andersom ook doen!

Zou ik andermans kind corrigeren?
Over het corrigeren van andermans kinderen: het kind van een wildvreemde zou ik geloof ik niet zomaar corrigeren, tenzij bepaald gedrag bijvoorbeeld gevaarlijk is. Laatst reed ik met mijn auto over een redelijk drukke weg in ons dorp en toen stonden er in de middenberm een groepje kinderen van een jaar of acht met papieren pijltjes op auto’s te schieten. Ja, dan ben ik dus wel zo iemand die even stopt en die gastjes wijst op de gevaren (en dreigt met de politie bellen en meteen even vertelt dat papieren pijltjes op auto’s voor hartstikke vreselijke schade en ongelukken kunnen zorgen). Maar verder? Nah, ik denk dat ik eerder tot tien tel en in het uiterste geval even ‘de blik’ geef (aan de ouders, als die erbij zijn). Kinderen van vriendinnen of familie durf ik trouwens wel te corrigeren als dat nodig is en ik weet ook zeker dat zij dat geen probleem vinden. Het ligt gewoon aan de manier waarop je het doet. Het hoeft namelijk helemaal niet op een betweterig toontje of als die vervelende vriendin van mama waar nooit iets van mag. Gewoon rustig zeggen dat bepaald gedrag misschien niet zo’n goed idee is, want het is gevaarlijk/vies/niet aardig/dan gaat er iets kapot of wat dan ook. En dan meteen even een alternatief aanbieden. Niemand die in de gaten heeft dat je zojuist andermans kind een tikkie hebt bijgestuurd.

Nou poeh, dit was eigenlijk een spontaan en simpel ideetje, dit onderwerp met mini-onderzoekje maar we zijn inmiddels ruim 1200 woorden verder.  Tijd om er een eind aan te breien. Volgens mij had ik hier best een boek over kunnen schrijven. Wil jij nog iets toevoegen? Kanttekeningen maken? Verhalen delen? Graag! Voor verdere discussie over dit onderwerp mag je je melden op mijn Instagram (@anoukzwager) of op de Facebookpagina van deze blog (KLIK). Misschien komt dat boek er dan wel 😉

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen van dreumes Ticho, mijn zwangerschap, naderende bevalling, mijn verlof, mijn achtertuin, mijn sociale leven, mijn huwelijk of wat dan ook? Volg me dan op Instagram via @anoukzwager. Dat zou ik leuk vinden!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *