Happy Moments

Happy Moments #57

Goedemorgen en fijn dat je er weer bent op deze maandagochtend. Nog geen baby in Huize de Jong, dus gewoon een nieuwe Happy Moments. Da’s ook een soort van mijn baby.

Afgelopen week had ik voor het eerst sinds mijn verlof begonnen is een beetje het gevoel ook echt verlof te hebben. Ticho ging op maandag, dinsdag en donderdag naar zijn reguliere oppasadresjes en op die dagen kon ik dus even bijtanken. De rest van de week deden we leuke dingen maar lagen we ook veel op de bank, genoten we van de zon, hadden we de eerste barbecue in ons huis (in de tuin) en sloten we af met een heel gezellig weekend. Kijk je mee naar de beelden die ik verzamelde?

We beginnen de nieuwe week met een lekker ontbijt voor de Prins Des Huizes, Ticho Albert Chistiaan de Jong. Yoghurt met minimuesli, banaan én hartjesontbijt (van Love my Veggies, aanradertje).

Die lepel zit er (wederom) voor de show want hij doet dit dus met zijn handen. En áls hij dan eens die lepel aanraakt dan roept hij daarna vol trots: APPLAUSJE! Tuurlijk Ticho, applausje.

Even stiekem met papa zijn houtjes spelen.

In de middag is Ticho met zijn tante mee. Die past op zodat ik een beetje rustig aan kan doen en kan chillen. Ik pak nog wel een deel van de vluchtkoffer in. Daar komt ergens deze week een uitgebreid (foto)verslag van online maar ik wacht as we speak nog op deze bestelling bij Boohoo.

Mijn zusje komt langs en die heeft wat cadeautjes voor haar nichtje meegebracht. Deze te leuke Nijntje-knuffel en twee pakjes van Petit Bateau. Vooral die op rechts – met gouden stippen – vind ik too cute to handle!

Deze vrolijke Frans is weer thuis. In zwerverlook. Even gek doen met papa en rondjes rennen rondom het kookeiland.

Als Ticho op bed ligt, werp ik nog even een blik in dit kamertje. Wanneer zou hier een babymeisje liggen? Ik kreeg op Instagram (@anoukzwager) trouwens echt zo ontzettend veel vragen over waar de spullen vandaan komen, dus bij dezen:

Lamp: IKEA
Kleed: zelf gemaakt
Kastje met houten leggers: Otto (bij de badkamermeubels)
Slingers en waaiers: Xenos
Opbergdozen: Action
Mandje met gezichtje: Zeeman

Zo, we beginnen de dinsdag met een boterham pindakaas mét gekleurde hagel. Die hadden we verdiend want om half acht – het tijdstip van deze foto – zat er al een halve dag op. Zucht.

Koffie en beentjes gestrekt.

En af en toe even kroelen met Ticho.

Die geef ik halverwege de ochtend mee aan zijn oma en hij gaat samen met haar naar de kinderboerderij. Krijg ik dit soort foto’s doorgestuurd. Wat issie groot zo he?

In de tijd dat Ticho bij zijn oma is maak ik me in huis een beetje nuttig maar geniet vooral van rust. Lekker op de bank liggen, Love Island kijken, uitgebreid lunchen en geen foto’s maken. Aan het einde van de middag haal ik hem weer op en kunnen we nog even buiten genieten van het zonnetje.

Spelen in het gras. Met bal, uiteraard.

We eten samen met vrienden Rob en Sief in de tuin. Niet echt een charmant gedekte tafel, maar het idee is leuk.

Mijn barbecue-man.

Deze drie hebben de grootste lol. Na het eten is Ticho helemaal uitgeblust, leggen we hem op bed en genieten we zelf nog even van een bakkie koffie. Wederom in de tuin. Man, die tuin is nu al de beste investering van het jaar hoor.

Woensdagochtend: als je anderhalf bent kun je heus prima zelf de trap af.

Ik vind het echt heel grappig dat hij op foto’s van die ondeugende bekkies trekt, terwijl hij eigenlijk niet bepaald ondeugend te noemen is.

Hoewel…

Tja, we liepen in de Action en meneer kreeg deze te pakken, zette ‘m op zijn hoofd en ‘t mocht daar vooral niet meer af. Tuurlijk vent, het staat je enig!

Bankzaken. En bedtijd voor Ticho.

Als Ticho lekker ligt te slapen tuig ik het terras op. Parasol uit de schuur, badje gevuld en klaar voor waterpret en laptop in de aanslag om wat nieuwe stukjes te tikken.

Zo, deze vermaakt zich met emmertje en balletjes en ik lees de Viva Mama. Het is voor het eerst in maaaaaaaanden dat ik weer eens een tijdschrift lees en voor iemand die voorheen zeker drie stuks per week verslond is dat best lang geleden zeg maar. Ik kom om precies te zijn tot bladzijde zes en dan wil er eentje aandacht.

Het ziet eruit als een zooitje en dat is het ook wel een beetje, maar hoe fijn is dit toch he? Verlof zoals verlof hoort te zijn. Lucky me!

Na het buitenspelen ploffen we weer in de koele woonkamer op de bank. ’s Avonds komt mijn opa eten, gaan we wéér spelen in het badje en gebeurt er verder weinig bijzonders.

Zo start ik de donderdag: met een leeg huis, koffie en GTST. We hebben best een beroerde nacht achter de rug omdat Ticho nog steeds heel erg hoest en het maar niet minder lijkt te worden. Ik besluit toch even de huisarts te bellen en in de middag kunnen we gelukkig terecht.

Ticho is wel naar de opvang want ik heb verder niet het idee dat hij zich heel slecht voelt, hij heeft ook geen koorts en is gewoon vrolijk, dus ik ga lekker uitgebreid ontbijten met vriendinnetje Marline.

Zo wil ik mijn jus d’orange iedere dag, por favor.

Na het ontbijt sjees ik langs de winkels voor boodschappen en voor mezelf haal ik een lekker visje bij de visboer. Daarna plof ik op de bank met Love Island én Temptation Island. De leven!

Huisarts met deze.

Wachtkamerperikelen met rozijnen. Ik ga echt de deur niet uit zonder rozijnen in mijn tas. Herkenbaar?


Helaas blijkt dat kuchje toch een luchtweginfectie te zijn. Nu is Ticho sowieso echt enorm gevoelig voor kuchjes en hoestjes en de huisarts is nog nooit verder gekomen dan ‘gaat wel over’ maar dit keer (bij een vervangende huisarts) gaan we de deur uit met deze unit. Mixed feelings: fijn dat er iets aan gedaan kan worden maar mijn hart breekt wel bij het aanzicht van die kap op Ticho zijn neus.

Comfortfood! Mijn broodje met zalm, kruidenkaas, uitjes en bieslook.

Ticho lekker in bad, spelen met de eend en de restjes gras, aarde en snot weg boenen.

We oefenen even, doen om en om tien seconden dat ding over onze mond en neus, daarna applausje en een kus. Als ik ook daadwerkelijk de medicatie erin stop is het ineens een stuk minder grappig, maar al met al voor een eerste keer geen klagen. Trots op mijn smurf. Hier moet ik wel de rest van de avond van bijkomen.

Bereid je voor op een vrijdag zonder ook maar enige inspanning. Ik word namelijk doodmoe wakker – slechte nacht gehad – en Ticho is ook niet helemaal in zijn hum. Tel daarbij op dat Robert tot diep in de nacht pleite is voor zijn werk en je kunt je misschien voorstellen dat ik al rond 09.00 uur ’s ochtends he-le-maal klaar ben met deze dag.

Het enige nuttige: de lange manen van Ticho gaan eraf. Dit kind heeft zulk dik en idioot veel haar en met die hitte is dat gewoon een grote zweetpruik. Omdat ik bovendien niet weet wanneer we weer tijd hebben voor de kapper (met het oog op de baby) gaat de schaar er flink in.

Dit doen we de rest van de dag. Op de bank hangen, filmpjes kijken, blokkentorens bouwen, allebei een hele lange middagdut en verder bijzonder weinig.

Op dagen als deze ben ik blij dat mijn vriendje zo lief en rustig is en ik niet heel de dag achter hem aan hoef te rennen. Er is maar één eierdopje gesneuveld (die had ‘ie in een onbewaakt moment uit de kast gegrist) en verder alles onder controle.

Ik bestelde bij Stip&Zo deze drie baby-haarbandjes. Altijd gezworen dat nooit te doen want (sorry) ik vind babymeisjes zonder haar maar mét haarband net een paasei, maar ja, hormonen enzo. Hopelijk heeft de kleine dame net zo’n bos haar als haar broer…

Ik verruil mijn trainingsbroek even voor een gewone broek en wandel met Ticho naar de pizzeria voor ons avondmaal. Tegen de tijd dat deze op is, is het al bijna bedtijd. We kroelen nog wat, gaan onder de douche en daarna parkeer ik Ticho in bed. Ik kijk zelf nog twee afleveringen Love Island en taai daarna ook af. Blij dat deze dag voorbij is en nog blijer dat Robert er morgen weer is en we weekend hebben.

Zaterdagochtend beginnen we hondsvroeg. Om half zeven vindt Ticho het tijd om op te staan. Ik nog niet echt, dus Robert gaat naar beneden en ik draai me nog eens om. Tegen de tijd dat ik de moed verzameld heb om eruit te komen is het huis leeg en zijn de mannen op pad. Da’s nog eens relaxed wakker worden.

Vochtnek op je beeldscherm. Achter de laptop, stukkies tikken.

Rond lunchtijd zijn de mannen weer thuis. Ik geef het kind zijn spinazie en leg hem daarna op bed.

In de middag gaan we naar de korfbal. Deze twee schelen negen weken en zijn net Peppie en Kokkie. Pakken elkaars speelgoed af en wandelen samen achter iedere bal aan. We hebben een gezellige middag!

Bij thuiskomst doen we Ticho in het badje in de tuin en eten we nog wat patatjes. In zo’n cape is dat kind toch te schattig voor woorden?

’s Avonds gaat Robert de hort op, ligt Ticho lekker te tukken en zit ik achter mijn laptop. Met de naderende bevalling doe ik enorm mijn best om zoveel mogelijk vooruit te schrijven en er staan ook aardig wat stukkies als concept opgeslagen, maar wat wanneer online kan/komt/moet, dat heb ik totaal niet overzichtelijk. Kan ik niet uitstaan dus ik ga aan de haal met een planning tot eind augustus. Daar komt natuurlijk binnenkort geen zak van terecht want dan wordt de baby geboren, maar voor nu geeft het me even houvast en weet ik wat ik al prima vooruit kan werken.

Breakfast! Wederom de yoghurt met banaan, hartjesontbijt en minimuesli.

Mood. Moe en geen zin om me op te kalefateren maar gewoon lekker kroelen met mijn lieve Ticho op de bank.

Robert neemt het kind even mee op pad en ik trek een joggingpak aan. Niet te doen, zo fout. Het spul zit onder de verfvlekken en de gaten vallen erin, maar zo voel ik mezelf ook wel een beetje dus dat matcht lekker.

In de middag verkas ik naar de tuin, waar de man het gras staat te maaien. Ik val uiteindelijk weer in slaap op de loungebank.

Deze twee <3

’s Middags gaan we even zwemmen bij Ticho zijn vriendje. Zaten ze zaterdagmiddag nog samen hun favo korfbalclub aan te moedigen, jagen ze elkaar nu achterna met spetters.

We blijven eten en bestellen Italiaans. Ik ga voor een spaghetti met truffel, knoflook en kaas. Hoop niet dat ik ’s nachts moet gaan puffen want dan valt iedereen in de kamer neer denk ik.

TIcho gaat nog even in bad en dan naar bed. Zelf hadden we gerekend op een rustig avondje maar bij thuiskomst brak het halve slot uit de voordeur. Zucht keer duizend.

Op dit moment zijn de mannen van De Jong een soort poging aan het wagen om dat verrekte slot te fiksen en leg ik de laatste hand aan deze Happy Moments. De laptop gaat zo uit, dan ruim ik de bende hier in huis op – na drie dagen moe zijn is dat er echt niet van gekomen en lijkt het hier wel een warzone – en ga dan gauw naar bed. Het zal allemaal wel bij de laatste loodjes horen, maar ik heb echt het gevoel alsof ik wekenlang zou kunnen pitten. Gelukkig is komende week mijn enige belangrijke taak een bezoek aan de verloskundige. Ja, en die vluchtkoffer inpakken, de Maxi-Cosi en kinderwagenbak schoonmaken en opmaken en de babykamer nu echt helemaal opruimen. En dan mag ze komen…

Bedankt voor het lezen en een fijne nieuwe week toegewenst!


Of er volgende week nog een Happy Moments komt dat weet ik as we speak natuurlijk nog niet, maar mocht je tussentijds op de hoogte willen blijven van eventueel babynieuws of andere zwangerschapsupdates, volg me dan even op Instagram (@anoukzwager) zodat je niets hoeft te missen! 

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Wauw! Wat een ontzettend mooie kamer voor jullie meisje !
    Veel beterschap voor Ticho en succes met de laatste loodjes.

    Liefs, Birgit

    1. Ahh wat lief! Dankjewel. Ik ben zelf inmiddels ook wel aardig tevreden (al moeten die mintgroene badjes en troepjes nog wel even uit mijn zicht). Thanks, dat gaat helemaal lukken hoor! We wachten rustig af 🙂 xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *