Persoonlijk, Zwangerschap

Update: mijn verlof so far

“Geniet er maar van, want je hebt straks je handen vol.” Deze tip neem ik as we speak enorm ter harte, want ik geniet met de volle honderd procent van mijn zwangerschapsverlof. 

Hoewel ik op voorhand heel hard riep dat ik helemaal nog niet toe was aan verlof, bleek dat in de praktijk toch wel zo te zijn. Maandenlang heb ik best wel flink gebikkeld. Ondanks de vreselijke misselijkheid ging ik braaf richting kantoor, deed ik mijn werk voor de volle honderd procent (qua inzet, niet qua tijd) terwijl ik eigenlijk deels in de ziektewet zat, werkte ik zelfs wat vooruit zodat mijn collega’s mijn job zouden kunnen opvangen en heb ik me op één dag na nooit volledig ziek gemeld. Ook thuis ging ik gewoon volle vaart vooruit. Erop uit met Ticho, boodschappen doen, naar de speeltuin, afspreken met vriendinnen, familiebezoekjes en ga zo maar door. Weinig rust in mijn kont. Het scheelde natuurlijk enorm dat ik mij lichamelijk gezien gewoon topfit voelde en toen de misselijkheid onder controle was (want die is nooit helemaal weggegaan), bleven er exact nul andere klachten over. Verlof? Pff eigenlijk nergens voor nodig want ik kon alles toch nog gewoon?!

Lichamelijke rust
Ja, in principe wel. Maar gewoon mee blijven doen met de alledaagse dingen kostte me achteraf gezien toch meer energie dan ik dacht. Want sinds mijn verlof heb ik meer rust en het lijkt er heel erg op dat mijn lijf dat als teken heeft gezien om maar wat meer te gaan protesteren. Ik haat het om te zeggen, maar ik ben lichamelijk gewoon best moe. De trap op met Ticho in mijn armen? Zodra ik boven ben ik wil eigenlijk gewoon op de grond storten. Hem in bad doen, achter hem aan door de winkel/tuin/straat maar ook boodschappen in- en uitladen, het kost me meer kracht dan ik zou willen (en denken). Dat verlof is dus toch nog ergens goed voor, want als ik nog in de werkmodus had gestaan dan weet ik honderd procent zeker dat ik gewoon door had geraasd. En blijkbaar was er behoefte aan (meer) rust voor mijn lijf.

Tijd met Ticho
Tot zo ver het ‘lichamelijke’ deel van mijn verlof. Dan hebben we nog een ander puntje van aandacht: alle extra tijd die ik met Ticho door kan brengen. Nu is dat in principe niet veel meer dan voorheen, want hij gaat nog steeds naar het KDV en de overige oppasadresjes, maar de tijd die ik met hem heb weet ik veel meer te waarderen. Dat ligt natuurlijk heel erg aan hoe ik er zelf in sta, want de leuke moeder uithangen is gewoon simpeler als je niet daarnaast ook nog de ideale werknemer en fijne collega hoeft te spelen (eerlijk is eerlijk, na een werkdag ben ik gewoon niet de gezelligste). Bovendien besef ik me ineens enorm dat de komende weken voor hem de laatste zullen zijn waarin hij ons enige kind is. En daar kan ik me oprecht schuldig over voelen. Daarom geniet ik dubbel en dwars van alle leuke dingen die we nog samen kunnen doen. Een dag naar Plaswijckpark, duizend bezoekjes aan de kinderboerderij, eindeloos spelen met de watertafel, zwemmen en ga zo maar door: alles draait eigenlijk om hem. En dat verdient hij enorm, want hij heeft ons leven de afgelopen anderhalf jaar tot een feestje gemaakt, hij is de beste eerstgeborene die we ons hadden kunnen wensen en ik weet zeker dat hij straks de liefste grote broer van de wereld zal zijn. Ik ben zo supertrots op hem en zo dankbaar voor dit wonder in ons leven. Nu er bijna zo’n nieuw wonder aan het gezin wordt toegevoegd, lijkt dat ineens veel meer binnen te komen ofzo.

Het huis
En verder? Verder heb ik me drie slagen in de rondte gewerkt om qua kamertjes alles zo goed als op orde te krijgen en dat is aardig gelukt. Daar was mijn verlof ook wel heel erg voor nodig want daarvoor had ik geen tijd (en voelde ik ook geen noodzaak en urgentie) voor een verfsessie. Fijn dat dat van de takenlijst kan. Ik ben alleen nog even op gordijnenjacht, maar wacht op een leuke aanbieding hier of daar. Ook qua tuin hebben we niet stil gezeten. De afgelopen weken is er zo enorm hard gewerkt, voornamelijk door de husband, om ervoor te zorgen dat we komende zomer kunnen genieten van het stuk grond achter ons huis. De afgelopen twee jaar is daar echt amper iets aan gebeurd want het prijskaartje plus de lijst met overige klussen waren om bang van te worden, maar het werd nu echt tijd. Ik vind het heerlijk dat we zo het terras op kunnen stappen, dat Ticho door het gras kan draven terwijl ik in het zonnetje van koffie geniet. Na eerst een paar jaar zonder tuin te hebben gewoond en daarna nog twee jaar tegen een woestijn aan te hebben gekeken, weet ik dat nu heel erg te waarderen. We moeten alleen nog even op jacht naar een geschikt speeltoestel voor het kind en ik spit dagelijks dertig keer de site van Jungle Gym af, maar kan nog geen keuze maken. Iemand tips op dit gebied?

Tijd voor mezelf
Tijd voor mezelf is een beetje een vreemd begrip geworden sinds ik moeder ben. Het komt er zelden nog van en dat vind ik eigenlijk wel prima. Toch ben ik net als vorig jaar in mei weer een nachtje met vriendinnen weg gegaan – naar Den Bosch dit keer – om kinderloos te shoppen, rustig te kunnen eten, warme koffie te scoren en gewoon even geen ‘mama’ te horen. Dat was serieus superleuk en heel erg genieten. Mijn vriendinnen zijn de allerleukste. Ook hebben we nog een weekend met vrienden gekampeerd. Voor het eerst in jaren kozen wij voor een stacaravan in plaats van onze eigen tent met luchtbedjes, aangezien ik slapen op een luchtbed niet heel erg meer zag zitten en vijf keer per nacht met een pleerol onder mijn arm naar het toiletgebouw waggelen stond ook niet bepaald op mijn wensenlijst. Ook al zo’n geslaagd weekend. Man, wat heb ik toch een leventje he? Tussen de bedrijven door probeer ik ook genoeg te rusten hoor. Het verlof bij een tweede is echt niet te vergelijken met het verlof bij een eerste, maar ik vind dit geloof ik veel leuker. De vorige keer verveelde ik me ook niet want toen gingen we tijdens mijn verlof verhuizen, maar keek ik toch iets vaker op de klok en telde ik echt de dagen af tot ons kind geboren zou worden. Dat is nu helemaal niet zo. Ik vind het allemaal al veel te snel gaan en van mij mag de babygirl nog gezellig even blijven zitten. Heb ik haar nog even voor mijzelf!

Nou, dit is weer een veel te lang en enorm onsamenhangend verhaal geworden, maar jullie zijn in ieder geval weer op de hoogte. Bedankt voor het lezen!


Wil je meer updates? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Dat zou ik gezellig vinden!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *