Persoonlijk, Zwangerschap

Zwangerschapsupdate week 37 en 38

Oh man, nog twee weken en dan ben ik uitgerekend. Dan zitten die veertig weken zwangerschap erop. Dan heeft mijn lichaam het gewoon weer gedaan – wat ik zó bijzonder vind en waar ik zó dankbaar voor ben.

Ik ben inmiddels een klein beetje afscheid aan het nemen van die babybump. Dikke kans dat dit de laatste zwangere weken van mijn leven zullen zijn en dat voelt gek. Nooit meer zo’n dikke buik, nooit meer dat getrappel, nooit meer die allerkleinste kledingmaatjes door mijn handen. Maar ook nooit meer misselijk – vanwege een zwangerschap dan – en nooit meer maagzuur. Ieder nadeel heb z’n voordeel. Ofzoiets.

Afijn, terug naar afgelopen twee weken. Die waren pittig. Het was bloedverziekend heet – ik klaag niet – waardoor ik vocht vasthield, wat gewoon geen prettig gevoel is. Bovendien sliep ik onrustig en minder, was Ticho verkouden en ziekig dus die vergde de nodige extra aandacht, had ik weer eens onderzoeken in het ziekenhuis voor de jeukende handen, werkte ik de complete to-do-lijst af en kreeg ik als bedankje voor dat alles een ontzettend pijnlijke rug.

Week 37
Deze week begon met het in elkaar knallen van Ticho zijn grote-jongens-bed. Nu zou je denken ‘kind laat dat aan iemand anders over’ en daar heb je misschien een punt, maar ik heb weinig rust, wil dingen dan meteen doen zodra het in mijn hoofd zit én ik kreeg hulp van een vriendin. Diezelfde dag gingen we in de avond naar het strand voor een familieuitje en vervolgens was ik zaterdag en zondag twee dagen met vriendinnen naar Den Bosch voor heel veel shopplezier. Je kunt je voorstellen dat dit alles best een aanslag is op een lichaam dat ruim 36 weken zwanger is. Dat bleek die maandag. Ik kon amper lopen, voelde me net een bejaarde. In de ochtend had ik een controle bij de verloskundige. Dit was gelukkig allemaal in orde. Mijn bloeddruk was prima, het hartje klopte perfect, de buik was (in tegenstelling tot de vorige keer) goed gegroeid en ik was twee kilo zwaarder dan de laatste keer. Wel liep ik met een verwijsbrief voor de gynaecoloog naar buiten. Ik had al eerder verteld over die jeukende handen (en voeten) en de verdenking op zwangerschapscholestase en omdat de klachten nog niet minder zijn, moest dat nogmaals gecontroleerd worden. Daar begonnen we de dinsdag dus mee. De CTG en echo lieten geen vreemde dingen zien, maar de bloeduitslagen kreeg ik pas na een paar dagen (in week 38 dus daarover zometeen meer). De rest van de week deed ik geen hele bijzondere dingen, het lichaam liet me echt in de steek. Gelukkig kon ik ondanks de baalmomenten wel mondjesmaat wat taken van de lijst afstrepen. Zo legde ik de laatste hand aan haar kamertje, ruimde de commode en kledingkast in, pakte een deel van mijn vluchtkoffer just in case, schepte wat orde in de chaos die keukenkastjes heet én schreef de enveloppen voor de geboortekaartjes. Tussendoor rustte ik zoveel mogelijk uit, maar ik had ook veelal in mijn eentje de zorg voor Ticho. Het was in week 37 echt wat moeizamer allemaal, maar die weken horen er ook bij toch? Al met al weet ik heus wel dat ik geen klagen heb, dus vol goede moed en positieve energie naar week 38!

Tijdens de controle in deze week bleek dat mijn buik weer keurig gegroeid was. Nu zie ik dat zelf ook wel, maar to be honest ben ik best tevreden met dit formaatje. Ik ben wel heel erg benieuwd of het de laatste weken alsnog volledig uit de klauwen gaat lopen…

Week 38
Deze week begon op vrijdag 1 juni. De trouwdag van mij en Robert. Een klein feestje dus. Wat ook een klein feestje waard was, was het feit dat de husband weer terug kwam van een drukke werkweek. Dat is nog eens een lekker begin van deze week én van het weekend. Mocht ook wel, na vier dagen met pijn en moeite mijn vrolijke zelf uithangen. Die bloeduitslagen van de onderzoeken in de voorgaande zwangerschapsweek zou ik trouwens ook op vrijdag krijgen, maar die dag hoorde ik niets. Geen nieuws is goed nieuws, dacht ik, dus ik probeerde de ‘wat als het niet goed is’ maar gewoon te parkeren en er niet te lang bij stil te staan. Het weekend was verder heerlijk. De temperaturen werden weer wat aangenamer (als in: koeler), ik kroelde me helemaal suf met Ticho en werd door vriendinnen verrast met een high tea. Niets te klagen. Ook qua zwangerschap niet. Behalve het maagzuur en zo nu en dan een harde buik – dat is een nieuwe ervaring voor me want dat heb ik nog nooit echt gehad – heb ik nergens last van. En ik weet dat dat bijzonder is en dat ik daar maar vooral heel erg van moet genieten. Dus dat doen we dan ook. Later in week 38 kreeg ik wel de uitslagen van het bloedonderzoek: all good. Geen zwangerschapscholestase maar nog steeds gewoon jeuk. Kan ik prima nog een week of twee mee leven hoor. Al lang blij dat het in mijn buik allemaal nog onder controle is. In de loop van week 38 namen de temperaturen weer toe, maar dit keer had ik het minder zwaar en voelde ik me sowieso gewoon een stuk energieker en opgewekter. Misschien klink ik nu als loedermoeder tot de max, maar het was qua rust voor mij ook heel fijn dat mijn schoonzus en schoonmoeder op maandag en dinsdag de dreumes een dag meenamen. Het is heerlijk, die tijd met Ticho, maar eerlijk is eerlijk, hoogzwanger zijn en een kind van anderhalf hebben rondrennen (die nanaan wil, boeken uit de kasten trekt, met eten gooit, schone luiers nodig heeft enzovoorts) is soms best een uitdaging. Een hele mooie, dat zeker, maar toch. Al met al was week 38 er weer eentje zoals ik ze graag heb: fijn, gezellig, genieten.

De buik lijkt in een zwart jurkje ineens een stuk kleiner he? Is niet zo hoor, groeit gewoon lekker door. Kreeg afgelopen week wel weer eens de opmerking dat ik deze keer toch niet zo dik ben als bij Ticho. En ook echt met die bewoording: “Je bent nu niet zo dik als de vorige keer he?!” Zucht keer duizend. Mensen, stop daarmee. Het boeit me geen reet of ik wel of niet dik ben, ik heb een gezonde baby in mijn buik, geniet er enorm van en wat de schade qua kilo’s over een paar weken is zien we dan wel weer.

En dat was het! Misschien wel de laatste zwangerschapsupdate, wie zal het zeggen? Zelf denk ik dat er nog twee bijkomen, die van week 39 en van week 40. Voorgevoel: ik ga bevallen op 26 juni. Vind ik ook wel een mooie datum. Mocht het nou allemaal eerder gebeuren of spelen er ineens andere noemenswaardige dingen: op mijn Instagram (@anoukzwager) komt zo ongeveer dagelijks wel een kleine update. Als je dus echt alles van me wilt weten, dan moet je me daar even volgen!

Bedankt voor het lezen!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *