Persoonlijk

Kind & Koorts: vaccinaties

Het is een nieuwe maand dus dat betekent een nieuw thema voor de woensdagartikeltjes. Komende weken op het programma: Kind & Koorts. Oftewel, alles over kinderziekten.

Nu ga ik me vandaag direct op glad ijs begeven, want het onderwerp is ‘vaccinaties’. Ik denk dat dit een onderwerp is waar het meest en heftigst over gediscussieerd wordt, misschien op ‘borstvoeding’ na.

Kleine disclaimer vooraf: voor dit artikel heb ik me niet in allerlei wetenschappelijke en ingewikkelde onderzoeken ondergedompeld. Het is voornamelijk geschreven op basis van mijn eigen boerenverstand en van ‘algemeen bekende informatie’ die op het internet te vinden is. Mocht je dus graag wetenschappelijke onderbouwing willen, dan is NU het moment om weg te klikken.

Wat doen wij?
Laat ik maar meteen vertellen wat ik van vaccineren vind, wat onze keuzes zijn, hoe we tot die keuzes gekomen zijn en hoe we het de komende ronde gaan aanpakken. First: Ticho wordt gevaccineerd. Gewoon volgens het rijksvaccinatieprogramma. Je verklaart me nu misschien voor gek, maar de vraag wel of niet vaccineren is voor mij echt een no-brainer. Ik heb nooit getwijfeld aan de keuze. Sterker nog, ik had niet eens het gevoel dat hierin een keuze was. Je laat je kind vaccineren, klaar. Inmiddels ben ik natuurlijk weer een stuk wijzer op ‘oudergebied’ en heb ik de afgelopen anderhalf jaar met enige regelmaat discussies omtrent het wel of niet enten van je kind gevolgd, dus weet ik dat er wel degelijk een keuze is. Ik ken de verhalen van mensen die roepen dat vaccineren een grap van de overheid is, een complottheorie van weet ik veel wie en dat er allerlei hele gevaarlijke risico’s aan dat prikje zitten. Toch wordt onze dochter straks ook gevaccineerd. Omdat ik ten eerste zo goed als dat gaat wil voorkomen dat ze – ik noem maar wat – een gevaarlijke hersenvliesontsteking of de mazelen krijgt en ik niet geloof in de risico’s (want te weinig bewijs) en ten tweede omdat ik vind dat het ook een soort ‘sociale plicht’ is. Want als je als ouder ervoor kiest om je kind niet te vaccineren, dan breng je daarmee ook anderen in gevaar (oeh oeh deze uitspraak is tricky, I know). Nu zullen mensen me weer voor gek verklaren want BAAS OVER EIGEN KIND EN LICHAAM ENZO maar ja, feit is dat (kleine) kinderen die in aanraking komen met ongevaccineerde kinderen (in mijn ogen onnodig) risico lopen.  Er is nu eenmaal een bepaalde vaccinatiegraad nodig voor de optimale bescherming en ik draag daar graag mijn steentje aan bij.

Kritische noot
Er is één ding aan vaccineren wat ik me wél afvraag: krijgen die kinderen niet teveel prikken? Ik bedoel, nog geen dertig jaar geleden werd ik ook gevaccineerd, maar toen waren er nog niet zoveel varianten als nowadays (die prik voor baarmoederhalskanker bijvoorbeeld en daar is nog helemaal niet van bekend wat dit op langere termijn doet) en I’m still going strong. Al ben ik niet gevaccineerd tegen Rode Hond. Of nou ja, ik ben wel ingeënt, maar die prik heeft niet gewerkt. Dat kan ook nog gebeuren: het werkt niet. Je kunt je misschien voorstellen dat de combinatie zwanger én niet beschermd tegen Rode Hond niet heel chill is. Gelukkig komt die ziekte bijna nooit meer voor, maar een paar jaar geleden was er dus wél een kleine uitbraak. En stel he, stel dat er weer een uitbraak zou komen, dan loopt mijn ongeboren dochter dus gevaar (sidenote: na de bevalling ga ik me direct opnieuw laten inenten hoor!). Eigenlijk haal ik daarmee direct mijn eigen puntje van kritiek onderuit: tamelijk onschuldige ziektes kunnen tóch meer schade aanrichten dan je in eerste instantie zou denken. In een interview met kinderarts Peter Jan Rake – via Ouders van Nu (KLIK) – wordt duidelijk dat er bovendien goed nagedacht wordt over het aantal vaccinaties.

Uitstellen
Dan is er nog één optie die voor mij wél bespreekbaar is en dat is het uitstellen van de vaccinaties. Want het deed best een beetje pijn in mijn verse moederhart toen Ticho zijn eerste prikjes kreeg, vervolgens heel de dag jengelig was en met ruim 39 graden koorts ging slapen. Het kind was immers pas een paar weken oud. Het voelde gewoon naar om mijn newborn, nog zo schoon en fris en niet verziekt met onder andere suikers, vol te spuiten met een ziekte. Gelukkig had hij tijdens de prikjes die volgden nergens last van, maar voor bijvoorbeeld de prik met 14 maanden – BMR– werd ik van alle kanten gewaarschuwd dat dit best eens voor een ziek kind kon gaan zorgen. De ervaringsverhalen van moeders die met BMR-gevaccineerde kinderen in het ziekenhuis belandde vlogen me om de oren. En dan is veertien maanden eigenlijk nog best wel heel erg klein. Maar goed, ook hier geldt: het rijksvaccinatieprogramma is niet voor Jan met de korte achternaam ontworpen zoals het nu is. Ik koos er dus voor om mij aan het gewone tijdspad te houden, maar heb zeker begrip voor ouders die daar iets van afwijken.

Goed, dit was misschien niet echt heel erg informatief en iets meer persoonlijk dan de bedoeling was, maar oké. Weten we in ieder geval hoe ik erover denk. Waar ik normaal écht van de afdeling ‘ieder zijn ding’ ben, is dat in dezen gewoon niet helemaal het geval. Vaccineren doe je mijns inziens namelijk niet alleen voor jezelf. En voor hen die meer over dit onderwerp willen weten: dit filmpje is lekker duidelijk!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *