Momlife

Ticho’s Toestand: 19 maanden

Zijn we zomaar weer een maandje verder en is Ticho gewoon al 19 maanden bij ons. Is dat even wat. Zijn laatste weken als ons enige kind zijn ingegaan en ik kan je vertellen: daar heeft meneer lekker van geprofiteerd.

Over een week of wat wordt zijn kleine zusje geboren. Daar kijk ik logischerwijs heel erg naar uit, maar het voelt ook een beetje alsof ik een periode moet afsluiten. De tijd dat Ticho onze enige was, dat hij alle onverdeelde aandacht kreeg, dat alles om hem draaide. En om het schuldgevoel dat daar stiekem een beetje bij komt kijken wat de kop in te drukken, heb ik afgelopen tijd duizendmiljoen leuke dingen met meneer gedaan. Ik weet niet of het echt door de extra aandacht komt, maar hij is de laatste weken enorm gegroeid. Alsof hij er echt klaar voor is om grote broer te worden. Zo wijs, zo lief. Lees maar mee!

  • Onze tuin is (nagenoeg) klaar. Nu zul je denken: wat heeft dat met Ticho zijn update te maken, maar dat betekent dus dat meneertje voor het eerst sinds hij geboren is in onze eigen tuin heeft kunnen spelen. En wat we al wisten werd bevestigd: he loves it. Door het gras (en zand) struinen, met de watertafel spelen, gefascineerd naar de vogels in de bomen kijken, er is echt een nieuwe wereld voor hem open gegaan.
  • Een grappig – of eigenlijk niet zo heel grappig – weetje: Ticho is niet zo dolletjes op sandalen. Via Insta Stories vroeg ik onlangs om tips voor open schoentjes maar omdat ik er nog niet helemaal over uit was welke het moesten worden, kocht ik for the time being de ‘goedkope’ schoenen van Van Haren (die er overigens uitstekend uit zien en ik twijfel niet aan de kwaliteit om eerlijk te zijn). Nou, als hij die dingen alleen al in het vizier krijgt slaat hij op hol. Hij wil absoluut geen sandalen aan. Edit: inmiddels is hij er aan gewend geraakt en blijft het grootste drama ons bespaard.
  • Nu het in de avond langer licht is, heeft Ticho moeite met in slaap komen. Tel daar de hitte van een week of wat geleden bij op en je komt uit op een dreumes die echt niet voor 21.00 uur zijn ogen dicht had. Nu is dat op zich natuurlijk niet zo erg, maar het gooide wel een heel klein beetje ons ritme door de war. Want het kind werd wel gewoon om een uur of zeven weer wakker en was dan vervolgens rond elven weer moe, wat eigenlijk iets te vroeg was voor zijn enige dutje dat hij nog doet gedurende de dag. The struggle is real hoor.
  • Hij is zo vrolijk. Toen Ticho rond de vijftien maanden in een enorme sprong terechtkwam, werd ik van alle kanten gewaarschuwd voor de sprong bij 18 maanden maar eerlijk: niks aan het handje. Sterker nog, ik vind hem echt in één van de allerleukste fases so far zitten. Hij kan goed zelf spelen, is heel lief voor iedereen om hem heen (‘aai aai’ doet hij hele dagen), hij kletst in zijn eigen dreumestaal als een oud wijf en hij slaapt weer als een roosje gewoon heel de nacht door.
  • De slimmert kan steeds meer ‘opdrachtjes’ uitvoeren. Zo gooit hij zelf afval weg – bijvoorbeeld lege ijsverpakkingen en gebruikte snoetenpoetsers -, ruimt hij zijn eigen speelgoed op, doet deuren en kastjes dicht als ik het vraag (en als hij dat dan zelf ook een goed plan vindt, wat natuurlijk niet altijd zo is) en pakt zelf zijn jas en schoenen als we gaan. Ideaal en superknap.
  • OMG ik word niet zo’n moeder die supertrots foto’s van het kind op een potje gaat delen, maar ik wil wel even melden dat Ticho dus op het potje heeft geplast. Meerdere keren inmiddels en hij vindt het hartstikke interessant. Ik vroeg op Insta Stories (@anoukzwager) wanneer jullie kindje zindelijk werd en eigenlijk zei iedereen: toen hij/zij daar zelf aan toe was. Je kunt een kind dat niet leren. Waarom wij dan toch met potjes in de weer zijn gegaan? Omdat Ticho het al een poosje aangaf als zijn luier vol zat (‘bah’), stiekem in een hoekje ging staan poepen en heel erg gefascineerd was door de wc. We leggen er verder nul komma nul druk op maar laten hem wel lekker in zijn nakie (bij mooi weer) of met enkel een onderbroekje door de tuin huppelen en so far so good.
  • Die middagslaapjes zijn nog steeds bijzonder lang. Minimaal drie uur ligt Ticho in diepe coma. Ideaal voor mij wel, want in die drie uurtjes kan ik ontzettend veel nuttigs doen én meestal nog een kleine powernap ook. Ik ben benieuwd hoe lang dat nog zo blijft.
  • We gingen een ochtend naar Plaswijckpark. Dat was ons eerste ‘grote’ uitstapje samen. Het ging uiteraard prima, meneer keek zijn ogen uit en ik vond het hartstikke leuk met hem. Genieten van mijn zoon keer tien!
  • We zijn met de kleding zo langzaam maar zeker aan het overstappen op maat 92. Jongens, maat 92, dat is toch voor hele grote kinderen? Waar is mijn kleine baby gebleven?
  • Tijdens het Pinksterweekend zijn we wezen kamperen. Met zo’n vijftig man, verspreid over diverse tenten en caravans. Het was voor Ticho vermoeiend maar wel één groot feest. En voor mij natuurlijk ook!
  • Ticho heeft voor het eerst in redelijk lange tijd weer eens een nachtje bij zijn opa en oma geslapen. Dat was om allerlei praktische redenen, maar bovenal ontzettend leuk voor allebei. Hoe fijn is het als je je kindje ergens achterlaat en je weet dat hij daar de tijd van zijn leven gaat hebben?
  • Helaas werd ons vriendje weer eens ziekig. Wederom een naar hoestje in combinatie met een snotneus en heel erg veel niesen. Misschien komt het wel door de hooikoorts, daar heeft zijn vader ook heel veel last van. Afijn, inmiddels draaien we onze hand niet meer om voor een snottebel links of rechts.
  • In onze nieuwe tuin ligt gras. Nu kan ik me heus voorstellen dat gras iets heel geks is voor een kind van anderhalf: het jeukt aan je voetjes en je zakt er een beetje in weg. Ticho wil dus best dat gras op om zijn bal te pakken, maar rent er daarna meteen weer vanaf. Even wennen!
  • HIJ HEEFT VOOR HET EERST IN ZIJN GROTE  BED GESLAPEN. Dat vind ik nogal een mijlpaal want mijn eens zo kleine baby is dus al dusdanig groot dat een ledikant niet per se meer nodig is. Het ging de eerste hartstikke goed, hij sliep gewoon door alleen was wel vroeg wakker. Maar dat kan natuurlijk ook door de warmte komen.
  • En verder: weinig bijzonders. Gewoon naar de opvang, een paar nieuwe woordjes erbij, het voorzichtig lopen wordt rennen en traplopen is zijn grootste hobby.

En dat was het. Misschien voor jullie niet zo’n hele bijzondere maand maar voor mij was dat het wel. Zijn laatste als ons enige kind – tenminste, als zijn zusje niet twee weken te lang blijft plakken. We hebben er echt enorm van genoten, zoveel leuke dingen gedaan, heel veel ijsjes gegeten, tekeningen gemaakt, Bumba gekeken, op terrasjes gezeten, naar de speeltuin geweest enzovoorts. Ik denk dat we zo langzamerhand wel klaar zijn voor gezinsuitbreiding.

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *