Happy Moments

Happy Moments #56

Goodmorning! Fijn dat je er weer bent op deze nieuwe maandagmorgen. Hopelijk hebben jullie net zo’n fijn weekend achter de rug als dat ik heb, want het was er hier weer eentje met een gouden rand hoor.

Maar voordat het weekend werd, hadden we eerst nog vijf midweekse dagen. En die waren niet allemaal je van het. Sterker nog: ik had afgelopen week voor het eerst zo’n dag waarop ik het liefst met mijn hoofd onder de dekens was gebleven. En voor iemand die oprecht al bijna negen maanden fulltime geniet, was dat best een ding. Het kwam door gigantische rugpijn – iets teveel gedaan in het weekend daarvoor vermoed ik – ennnnnnn wederom een controle in het ziekenhuis, wat toch spanning met zich meebrengt. Maar goed, niet te lang in blijven hangen. De rest van de week was best okay-ish. Ik maakte in ieder geval genoeg foto’s. Kijk je mee?

Ik word maandagochtend wakker met een wat stijve rug. Na een weekend slenteren door Den Bosch én het feit dat ik ook dit bed nog in elkaar geschroefd heb (met hulp van vriendin Suus), verbaast dat me weinig. Toch maar even beginnen met het finetunen van dit grote bed voor Ticho: het valhekje in elkaar zetten en op het bed monteren.

Door naar het ontbijt. Mijn vriendje wordt vrolijk van zijn boterhammetje met jam en ik word vrolijk van dit ontzettend lieve kaartje dat ik van een vriendin krijg. Dat vind ik toch zo leuk aan zwanger zijn, al die attente mensen die je continu verrassen met cadeautjes, kaartjes, lieve berichtjes en helpende handjes. Het voelt goed om te weten dat ik zoveel lieverds om me heen heb.

Halverwege de ochtend ga ik naar de verloskundige. Een reguliere controle en alles is dik in orde. Het gewicht gaat nog steeds gestaag omhoog, mijn bloeddruk was prima, het hartje klopte nog, de buik was goed gegroeid en mevrouw ligt nog niet ingedaald. Ik ga wel met een verwijsbrief voor de gynaecoloog naar buiten, in verband met die jeukende handen, waar ik nog steeds last van heb.

Thuis even kroelen met Ticho. Die is, zoals je ziet, heel erg verkouden. Ik vermoed een beetje hooikoortsgerelateerde klachten. Een snotneus, continu niesen, traanoogjes en zo’n vies ziek luchtje om hem heen.

Och och och, dit is toch een mooi plaatje he? Onze fijne tuin, bijna klaar. Kan niet wachten tot alles lekker gaat groeien en bloeien!

Dreumesdrama hoor. Hij weigert te eten. Voor de tweede keer vandaag. Meneertje gilt om een NAAANAAAAAAAAN maar daar heeft hij er al twee van op en van zijn groenten nog precies niks, dus jammer voor hem, dat wordt met enkel een toetje (want die slaan we niet over) naar bed. Wel bij opa en oma naar bed trouwens, want ’s avonds hebben Robert en ik een borrel bij vrienden die op deze zonnige maandag getrouwd zijn.

En zo beginnen we de dinsdag. Ik mag me melden in het ziekenhuis voor een CTG, een echo en bloedonderzoek.

Stap één. De eerste uitslagen zijn na een uurtje binnen en dat is allemaal prima. De laatste en meest belangrijke uitslag volgt nog. Ik verwacht er trouwens niet veel van want de vorige keer was ook alles in orde en was de jeuk gewoon jeuk, maar you never know. Ergens vind ik het toch spannend want het zou toch zonde zijn als ik aan het einde van de zwangerschap weer één of andere stomme complicatie krijg.

Ligt ze hoor, Ma Flodder op d’r teenslippers. De CTG is ook goed, dus dat is mooi. Daarna nog een echo en wederom: alles goed. Kind, wat zeik je dan? Nou, ik weet het niet maar ik heb gewoon een baaldag. Het is warm, ik heb een zere rug, zit niet te wachten op dit soort gedoe, krijg het benauwd van die enorme takenlijst die op me wacht en Robert is heel de week weg dus dat vind ik ook stom (waar hij overigens niets aan kan doen want iemand moet het geld verdienen natuurlijk!).

Ondertussen vrolijken dit soort foto’s mij dan wel weer op. Ticho die samen met de hond een bakkie water deelt bij zijn opa en oma.

Als ik terug ben uit het ziekenhuis wordt dit kind thuis afgeleverd. Hartstikke doodmoe, hij wil zelfs geen boterham met jam en stukjes croissant.

Zodra Ticho op bed ligt, doe ik de was – heel veel beddengoed en dat HAAT ik ook -, zet ik voor een deel het kastje voor de babykamer in elkaar, vervang ik alle groene knoppen van de commode voor gouden exemplaren, ruim ik de droge was op ennnnn…

… gaan we van dit…

naar dit! Kan ook weer van de lijst.

Ticho heeft zijn middagslaapjes in de hitte een beetje ingekort dus tegen drie uur wordt hij wakker. Omdat ik boven nog wat moet rommelen, laat ik hem ff rondwandelen in zijn romper. Als het verdacht stil wordt is dit de situatie. Doerak.

De grote broer in spé inspecteert hier even of we alles wel compleet hebben.

Als we weer opgefrist en aangekleed zijn, strompel ik met kinderwagen en kind richting een lekker verkoelend ijsje. Voor het eerst in al die maanden valt het me zwaar om voor hem te zorgen, de leuke moeder uit te hangen en ondertussen op een baby te broeden, maar ondanks mijn baaldag probeer ik er voor Ticho wel wat leuks van te maken. Hij heeft hier immers ook allemaal niet om gevraagd.

Na het avondeten en een lekker fris badje gaat Ticho slapen. VOOR HET EERST IN ZIJN GROTE BED. Oh, ik ben me toch een potje trots, dat wil je niet weten. Ik kreeg afgelopen week meerdere keren de vraag waarom we hem nu al over doen naar een groot bed en hoe het allemaal verlopen is en ik ga er komende week ergens eens een stukje over schrijven. Goed, als hij slaapt doe ik dit. Alles klaarleggen, sorteren en er lekker naar staren. Donderdags komt mijn moeder langs om te helpen met in- en opruimen dus tot die tijd blijf ik er even vanaf. Echt!

Er is er eentje wakker en die heeft behoefte aan aandacht. Goedemorgen jongen!

We doen een rondje winkels. Mijn rug voelt al wat beter dus het gaat redelijk soepel, al voel ik me wel een waggelende eend.

Ticho heeft een heel naar hoestje dus ik wilde iets om dat te verhelpen. Hopelijk doet dit snel zijn werk.

Het allerleukste aan zijn grote bed: hij kan nu goed bij de schilderijtjes met dieren. Even alle ogen en neuzen aanwijzen en ze allemaal voorzien van een kus en dan is het tijd voor zijn middagslaapje. Die duurt maar liefst VIER uur. Hij zal moe geweest zijn. In de tussentijd schrijf ik een deel van de enveloppen voor de geboortekaartjes en plof ik nog op de bank. Gaat goed vandaag met niks doen en ik vind het heerlijk!

Als Ticho weer wakker is, nemen we een ijsje. Daar is het immers helemaal het weer voor. We begonnen met allebei eentje, maar deze vreetzak wilde ze eigenlijk gewoon allebei.

Zijn pasta carbonara met ham en kip gaat er gelukkig ook nog wel in. Amper vitamientjes, maar goed, dat halen we met al het fruit en de komkommers die hij op een dag wegknaagt wel weer in.

Als we klaar zijn met eten en de bende is opgeruimd rijden we naar Ticho zijn tante en nicht. Spelen met de bal, schommelen en op de trampoline. Vermoeiend! Zodra we thuis zijn spoel ik hem af en gaat hij linea recta naar bed. Moeders doet precies hetzelfde. Voorbereiden op de drukke donderdag die komen gaat.

Morning! Ticho gaat vandaag een dag naar het KDV. Papa doet het ochtendprogramma maar de draak werkt niet mee. Hij weigert zijn ontbijt. Loedermoeder to the rescue: gewoon een filmpje van Bumba aanzetten en zonder dat hij het in de gaten heeft schuif ik die boterham bij hem naar binnen.

Als de mannen vertrokken zijn kruip ik achter de laptop en de enveloppen. Ik schrijf het laatste restje en daarna streep ik voldaan deze taak af. Da’s één.

Dan door naar de thuiszorgwinkel om bedverhogers te halen. Check. Da’s twee.

Even een uurtje liggen. Daar was ik in niet-zwangere toestand best wel goed in, maar nu onder invloed van hormonen vind ik dit een potje zonde van mijn tijd joh. Een lichte vorm van nesteldrang dan toch? Ik betwijfel het, want nesteldrang is toch dat je alles keurig schoon en klaar en opgeruimd wil hebben? Dat is niet mijn probleem. Ik moet gewoon nog zoveel noodzakelijks doen (zoals de kasten inruimen, kamertje afmaken, de Maxi-Cosi van zolder halen enzovoorts). Ik heb geeneens tijd om schoon te maken.

Gelukkig is daar mijn moeder die mij komt helpen bij taak nummer 3 tot en met 20. We ruimen de kledingkast in, scheppen orde in de chaos die commode heet, halen de kinderwagenbak, Maxi-Cosi en Ticho zijn oude kleertjes van zolder en snuffelen meteen even door de dozen op zoek naar spullen die echt nog een ronde mee kunnen en leuk zijn voor meisjes én we gooien veel oude troep weg.

Als we tegen half zes bezweet en wel klaar zijn, besluiten we Ticho van de opvang te halen en lekker een pizzaatje op het terras te scoren. Hebben we heel erg verdiend.

Daarna gaat deze viespeuk in bad en naar bed…

… en drink ik samen met mijn moeder koffie in de tuin. Daar waren we enorm aan toe wel. Tegen negenen ga ik naar boven, even douchen en in bed liggen. Blij dat Robert vanaf morgen weer gewoon thuis is want zo’n weekje alleen met dreumes is best pittig in deze hitte en met deze dikke buik.

Breakfast voor Tichootje. Yoghurt met minimuesli, hartjesontbijt en banaan.

Hij houdt zijn lepel in ieder geval beet en dat is al heel wat. Het bakje yoghurt wordt vervolgens wel voor 95 procent met de handen leeggegeten.

Als we halverwege de ochtend even naar de winkels lopen komen we een vriendin met haar dochter tegen en we gaan spontaan voor een bakkie koffie en een brownie op het terras zitten. Die brownie was al op voordat ik er een foto van kon nemen.

Rondje winkels!

Bij de HEMA trof ik deze setjes aan. Achttien hele euro’s was ik in totaal kwijt. Kun je niet voor tobben toch?

Als Ticho voor zijn middagdutje ligt, ga ik weer even rommelen in de babykamer. Beetje schuiven, beetje verplaatsen, beetje slingers ophangen. Het begint er inmiddels echt op te lijken. Sterker nog: vanaf nu wacht ik even tot de ze er is en bepaal ik dan wat er nog anders moet.

Je weet dat je best wel hoogzwanger bent als slapen met deze het fijnste is.

Mister intelligent: een poging wagen om de puzzel te leggen. Bijna goed jochie!

Ik zit heel erg vol met baby – tijd om in te dalen juffie – dus mijn eetlust is bedroevend at the moment. Dit krijg ik nog net weg.

Zaterdagochtend. Weekenddingen: in ochtendjas lekker samen op de bank kroelen en Bumba kijken.

We maken een rondje Intratuin. Ik dacht dus dat het wel een goed idee was om Ticho bij de visjes even uit de kar te halen, maar natuuuuuuuurlijk wilde hij daarna met geen mogelijkheid meer mee…

Nog steeds een beetje boos en geen zin in rijst met broccoli.

Met behulp van De Teletubbies gaat het gelukkig toch bijna helemaal op. Heeft meneer zijn groenten vast binnen en kan ‘ie vanavond lekker patatjes meepikken.

In de middag is Robert weg, ligt Ticho lekker te slapen en kruip ik met een zak chips in bed. Dat mag als je zwanger bent toch?

Het is te erg voor woorden maar wij hebben sinds zaterdag eindelijk een traphekje. Ticho kan eigenlijk prima traplopen en heeft er bovendien weinig interesse in, dus maakte ik me nooit zo’n zorgen dat hij naar beneden zou stuiteren. Maar goed, allemaal lulsmoezen natuurlijk want het zal je maar gebeuren. Nu hij in zijn grote bed slaapt vond ik toch wel heel erg nodig. Stel dat hij ’s nachts aan de wandel gaat…

De rest van de zaterdag maak ik geen foto’s. We hebben een verjaardag en zijn rond achten weer thuis. Ticho gaat dan naar bed en ik ook. Zo intens moe ineens.

Zondagochtend zelfde recept. Kroelen en Bumba kijken. Dit keer wel een tikkie vroeg want meneertje vond het om half zes wel tijd om de dag te beginnen. Gelukkig sliep hij daarna nog even door, maar ik was wakker.

Ik maak een begin aan de vluchtkoffer. Ik wil graag thuis bevallen, maar het leek me toch wel wijs om dat ding kant en klaar neer te zetten want you never know. Ik leg wat items klaar en maak een boodschappenlijst. Volgende week komt er een artikeltje over online.

En dannnnnnnnn komt Robert zijn tante de wieg brengen. Ik ben er zo onwijs blij mee. Deze wieg maakte Robert zijn opa zo’n 70 jaar geleden en ik vind het superleuk dat mijn beide kindjes er straks in gelegen hebben.

Detail: boven de wieg hangen drie gehaakte hartjes. ‘Die van Robert, die van jou en die van Ticho’, aldus de tante. Mijn hormonen en ik kunnen dit gewoon bijna niet aan.

Mijn allerliefste vriendinnen verrassen mij daarna met een heerlijke high tea. Zo lief en leuk en gezellig!

Roze taartjes!

Lekker wazig plaatje, zoals jullie van me gewend zijn. Sorry, ik ga dat fotograferen gewoon nooit leren. Anyways: na de high tea ga ik met de mannen even op pad en we eindigen op de trampoline bij Ticho zijn oom en tante.

Tijd voor eten. ’s Middags al de groenten gehad, dus nu lekker boterhammetjes met pindakaas en chocopasta. Het is immers nog weekend.

En dat was het. De rest van de avond gebeurt er weinig en lig ik met een ontzettend harde buik op de bank. Je begrijpt dat ik na afgelopen week nu best wel vermoeid ben. Het is fijn dat die takenlijst niet meer tot de hemel en terug reikt, maar dat moet ik dus bekopen met een ietwat gammel lijf en een hoofd dat echt niets meer op kan slaan. Komende dagen moet ik nog even de kinderwagen en Maxi-Cosi babyproof maken (als in grondig reinigen en de roze dekentjes, voetenzakken enzovoorts erin) en wat spullen halen voor de vluchtkoffer maar dan is alles in kannen kruiken. Hopelijk mogen we dan nog wel even twee weekjes genieten van de rust en wat tijd met Ticho, maar als de kleine meid nu al wil komen dan is ze hartstikke welkom en heeft ze in ieder geval een wieg en gewassen kleren.

Bedankt voor het lezen weer, een fijne nieuwe zonnige week toegewenst ennnnnnnn tot volgende week (denk ik).


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Wauw ziet er goed uit allemaal! Succes met de laatste loodjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *