Persoonlijk

Drie jaar getrouwd!

Vandaag gaan we het eens niet hebben over mijn leven als moeke of over mijn zwangerschap. Vandaag wil ik even stilstaan bij het feit dat ik drie jaar getrouwd ben met de leukste man van de wereld. Drie jaar! Ik blik terug op alles wat we in die tijd meegemaakt hebben. Lees je mee?

Vorig jaar schreef ik al eens over die huwelijksdag van ons (KLIK!). In het kort: wij trouwden een soort van stiekem, op maandagochtend 1 juni 2015. Onze vrienden en familie vertelden we het één dag van tevoren zodat ze nog zo’n 24 uur hadden om zich (mentaal) voor te bereiden. We hadden in het geheim een mooi pak en een leuk jurkje gekocht, stiekem trouwringen laten maken, een fotoshoot gedaan en gefikst dat onze ouders, broers en zussen vrij waren van hun werk. Afijn, voor het hele verhaal moet je dus even op eerdergenoemd linkje klikken.

Inmiddels zijn we drie jaar huwelijk (en zeven jaar liefde waarvan zes jaar huisgenoten) verder. Het is wat. De tijd is voorbij gevlogen, vooral de afgelopen jaren want die waren vrij hectisch. We trouwden dus in juni 2015, gaven ons trouwfeest in november van dat jaar, in januari 2016 verkochten we ons huis en verhuisden we naar de zolder van mijn schoonouders, in februari kwamen we er vervolgens achter dat ik in verwachting was en in maart begonnen we met de bouw van ons eigen droomhuis.

Die bouw van dat droomhuis was de eerste echte serieuze relatietest. Geloof me maar als ik zeg dat het niet heel relaxed is om zwanger te zijn op de zolder bij je schoonouders terwijl je huis nog volledig in de steigers staat (wat dus aan zwanger+huis in de steigers ligt enniet aan de schoonouders!). Tel daarbij op dat Robert iedere vrije seconde aan het klussen was en we elkaar dus amper zagen behalve ’s avonds in bed en je kunt je vast voorstellen dat we gezelligere periodes hebben gekend. Maar hoewel ik die man van mij regelmatig met een verfkwast (en soms met een hamer) op zijn kop wilde slaan, hebben we dat allemaal prima doorstaan en was (en ben) ik voornamelijk trots op hoeveel tijd hij in ons huis gestoken heeft om ervoor te zorgen dat zijn vrouw en kind een fijn dak boven hun hoofd zouden krijgen. En we weten gelukkig allemaal dat het goed gekomen is en dat we in september 2016 – vijf weken voor de uitgerekende datum – konden verhuizen.

Toen werd het november 2016 en kwam onze geweldige zoon Ticho in ons leven. Wat een rijkdom en wat waren (en zijn) we blij met en trots op hem. Het is echt een heerlijk kind en hij heeft ons heel erg gelukkig gemaakt. En toch en toch en toch, zo’n newborn is ook best wel een relatietest. Want Robert en ik hebben elkaar soms wanhopig aangekeken, de schuld gegeven van doorgelekte luiers, gevloekt omdat de één de luiertas vergat terwijl de ander niet alles erin gestopt had. We hebben op een enorm slaapgebrek complete werkdagen overleefd om vervolgens ’s avonds uitgeput en chagrijnig thuis te komen. We hebben elkaar gesmeekt om wat meer in huis te helpen of wat vaker de verzorging van het kind over te nemen, geroepen dat er echt nooit een tweede zou komen (mislukt) en we hebben meer nachten dan goed voor ons was apart geslapen zodat in ieder geval één van de twee nog aan wat slaapuurtjes kon komen. De romantiek was ver te zoeken en de avondjes dat we gezellig samen op de bank naar een leuke film of serie keken zijn zelfs tot op de dag van vandaag nog nauwelijks teruggekeerd. Er is er altijd wel eentje moe. On the other hand heeft deze nieuwe fase ook een soort verdieping aan onze relatie gegeven. Ik vind Robert een geweldige vader, mijn hart smelt als ik hem met Ticho in de weer zie, ik ben supertrots op hem hoe hij zijn hartstikke drukke baan en overvolle sociale leven probeert te combineren met zijn gezinsleven (ja, probeert, want dit is wel iets met room for improvement) en ik ben blij dat ik samen met hem een team mag vormen.

Inmiddels ben ik 37 weken zwanger van ons tweede kindje dus met die romantiek is het wel weer een beetje goed gekomen (baby’s worden namelijk niet per ooievaar afgeleverd). Deze zwangerschap verloopt ook veel gemoedelijker dan de vorige ronde. Ik geniet voor de volle honderd procent, heb weinig stress (eerder een gebrek aan stress want man wat moet ik nog veel doen in de komende drie weken) en qua klusjes in en rondom het huis is het ook wel te overzien als we het vergelijken met de vorige keer. Enige puntje van aandacht zijn de hormonen. “Ik hoop echt dat je weer normaal doet als je bevallen bent hoor”, kreeg ik een week of wat geleden naar mijn hoofd. Ik heb maar niet gezegd dat ik dan weer overga op de heksenmodus door slaapgebrek…

Verder zijn we in de afgelopen drie jaar geconfronteerd met ziektes en verlies binnen onze vriendenkring en families. Daar lezen jullie nooit wat over, maar dat betekent natuurlijk niet dat het ons allemaal niet overkomt. Het is hier ook niet altijd feest en gezellig, maar ik ben wel iedere dag heel dankbaar voor al het moois dat wij hebben. Fijne vrienden. Lieve familie. Een mooi huis. Een gezonde zoon. Een dochter op komst. Een leuke baan. En elkaar. En vooral bij dat laatste sta ik vandaag maar eens extra stil. Want we beloofden elkaar op 1 juni 2015 dat we er voor elkaar zouden zijn, in voor- en tegenspoed, en ik ben heel trots dat het ons so far heel goed af gaat. We vinden elkaar gewoon ontzettend fijne mensen, we respecteren elkaar, houden van elkaar en we weten dat we altijd weer bij elkaar terugkomen. Ook na een nachtje apart slapen.

This is us, this is love and this is where I’m home <3

Three years down, forever to go!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *