Persoonlijk

Dealen met negatieve reacties

Het is een beetje inherent aan veel (online) delen: mensen met een mening die denken dat het best wel oké is om deze niet onder stoelen of banken te steken.

Ik ben het inmiddels wel gewend, al heeft het me zo nu en dan best onzeker gemaakt. Het is namelijk allesbehalve leuk als mensen (die je negen van de tien keer helemaal niet kent) je een berichtje sturen met de vraag waarom je in hemelsnaam geen borstvoeding geeft terwijl het gewoon het allerbeste voor je kind is. Of mensen die zeggen dat ze het toch zo raar vinden dat je thuis wilt bevallen omdat je daarmee willens en wetens het leven van je baby in gevaar brengt. Of mensen die gewoon een mening hebben over het bloggen an sich.

Omdat ik eigenlijk helemaal geen zin heb in gedoe rondom mijn blog of rondom mijzelf (als moeder) – want echt, het bloggen is gewoon een hobby, net zoals dat sommige mensen graag skeeleren, zwemmen, blokfluit spelen, hardlopen, tuinieren, kruiswoordpuzzels maken of wat dan ook – heb ik een aantal manieren waarop ik omga met negativiteit. Vandaag vertel ik hoe ik dat doe.

Niet meteen reageren
Mijn allerbeste tip voor hen die nog weleens een nare opmerking naar hun hoofd krijgen: parkeer het eventjes. Ik ben zo iemand die binnen een splitsecond een reactie klaar heeft, maar uit ervaring weet ik inmiddels ook wel dat deze reactie meestal niet de beste (lees: meest tactische) is. De emoties kunnen dan nogal hoog oplopen en onder invloed van emoties roep je vaak dingen die je achteraf misschien beter voor je had kunnen houden. Als ik dus een vervelende reactie krijg, waar en hoe dan ook, dan neem ik er afstand van. Even nadenken over de opmerking an sich én over een passende reactie zonder daarmee de boel te laten exploderen. Want linksom of rechtsom: daar heeft toch niemand zin in?

Nooit in de verdediging
Waar ik het allermeeste moeite mee heb zijn reacties op keuzes die ik met mijn volle verstand gemaakt heb en die mij op een vervelende manier dwingen om mezelf te verdedigen of verantwoorden. Inmiddels doe ik dit zelden meer. Een reactie van mij bevat meestal zoiets als: ieder zijn eigen keuze, leef en laat leven. Ik ben niemand verantwoording schuldig (behalve mijn man en kind, zo af en toe) en die ga ik dus ook niet afleggen. En al helemaal niet aan een wildvreemde die mij daar op een bepaald toontje toe dwingt. Als iemand mij trouwens op een fatsoenlijke manier vraagt waarom ik een bepaalde keuze maak, dan wil ik wel antwoorden. Het is vaak de manier waarop zo’n vraag op me afgevuurd wordt die bepaalt wat voor reactie ik geef. De toon die de muziek maakt, zeg maar. Maar verplicht in de verdediging in plaats van een constructief gesprek? Mij niet gezien!

Relativeren
Negen van de tien keer is een reactie geen persoonlijke aanval, al voelt het vaak wel zo. Iemand die mij vertelt dat het echt heel erg raar is dat ik op mijn blog deel dat ik graag thuis wil bevallen omdat ik daarmee het leven van mijn kind op het spel zet, die vindt die ACTIE van mij dom (wat ik dan ook weer dom vind, maar dat terzijde) maar zegt niet dat IK dom ben. Toch heb ik helaas ook ervaring met mensen die mij wél persoonlijk aanvielen. Niet op basis van deze blog en alles wat ik hier schrijf, maar op basis van een artikeltje dat ik ooit voor mijn werk publiceerde. Dat ik een domme kut was, geen hersens had, dat ze mijn diploma moesten afpakken en meer. Werkelijk, het ene nog lelijker dan het andere. Op Facebook, Instagram, in mijn (privé)mail, LinkedIn, overal stroomden reacties binnen. Het waren er duizenden en dan overdrijf ik niet. Natuurlijk, van die duizenden reacties was echt negentig procent grappig en positief, maar júist die tien procent die dat niet was verpestte mijn humeur. Ik vond het oprecht moeilijk om al dat gemeens naast me neer te leggen en te denken: deze koekwaus ként mij niet. Toch lukte het en mocht er nu eens een persoonlijke aanval komen, dan is dat precies wat er door mijn hoofd gaat. Het is zó makkelijk om van achter een computer iemand volledig de grond in te boren, maar zo lang iemand mij niet kent, raken die opmerkingen mij niet meer. Anders wordt het natuurlijk als iemand die je wél kent jou persoonlijk aanvalt. Dan kan ik weinig anders zeggen dan: terug naar stap één, even tot tien tellen, relativeren en dan pas met een reactie komen. EN NIET OVER JE HEEN LATEN LOPEN! Dat je online veel deelt wil niet zeggen dat iedereen er dan ook altijd maar alles van mag vinden en erover mag roepen!

Accepteren
Hoezeer ik ook vind dat het niet oké is om iemand af te rekenen op het feit dat die persoon veel deelt (onder het mom van ‘dan kun je een reactie verwachten’), is het een feit dat je die reactie inderdaad kunt verwachten. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat Jan en Alleman een mening over mij heeft en deze rustig ventileert. Ik sta sterk genoeg in mijn schoenen om het bijna allemaal naast me neer te leggen en denk altijd maar: ik mag mijn eigen keuzes maken, mijn eigen hobby’s hebben en mijn eigen leven leiden. Wat de rest van de wereld daarvan vindt? I. DON’T. CARE. Door te accepteren dat er altijd mensen met een andere mening dan die van jou zullen zijn, heb je het vervelende gevoel voor een groot deel al getackeld.

En dat waren ze wel. Krijg jij weleens te maken met vervelende reacties op bijvoorbeeld jouw manier van opvoeden of andere keuzes die je maakt? En hoe ga je daar dan mee om? Let me know, ik ben benieuwd!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Respect. Daar kunnen een hoop mensen (waaronder ik) nog wat van leren. Met name het ‘schijt’ hebben wat anderen denken! Ik volg je pas sinds kort, maar met plezier :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *