Happy Moments

Happy Moments #55

Goedemorgen! Leuk dat je er weer bent op deze nieuwe maandag. Ik heb mijn uiterste best gedaan om er een leuke Happy Moments van te maken en volgens mij is dat aardig gelukt.

Nou was dat niet heel erg lastig, want afgelopen week was gewoon heel erg leuk. We kwamen terug van een fijn weekend met vrienden op de camping, we vierden de verjaardagen van zowel mijn vader als mijn moeder, genoten van de zon, hadden een leuk familieuitje op het strand én ik ging een nachtje met vriendinnen naar Den Bosch. Kijk je mee naar de foto’s die ik verzamelde?

De laatste ochtend op de camping. Het voordeel van een stacaravan: alles is supersnel ingepakt. Robert helpt bij de rest nog een handje mee terwijl ik en mijn pens op Ticho letten. Kleine stoere vent met mijn ietwat prijzige zonnebril wat eigenlijk geen speelgoed is.

Je knippert drie keer met je ogen en huphup meneertje is het bos in. JOEHOE TICHO!

Aan het begin van de middag zijn we weer thuis. We gaan allemaal onder de douche en zitten daarna fris en fruitig beneden voor een ‘nanaan’. Heerlijk om weer thuis te zijn, al was het echt een geweldig weekend.

We gaan meteen door naar mijn vader, die de 17e jarig was maar toen vakantie vierde in het buitenland. Ticho vermaakt zich prima want er is eten genoeg en als mijn kind ergens zielsgelukkig van wordt, dan is het eten. Ik heb voor hem die smerige wortelknabbels mee, zodat hij zijn eigen ‘chips’ heeft. Het blijft geen feest natuurlijk.

Die baby in mijn buik vroeg ineens om een McFlurry Karamel Zeezout. En als de buikbaby iets wil, dan kun je daar maar beter gehoor aan geven.

Uitzichtje hoor. Die man van mij besluit spontaan de ramen te zemen. Wie heeft hier nou nesteldrang?

’s Avonds plof ik uitgeteld op de bank. Het was een druk weekend met weinig slaap, maar echt, zo waardevol. Ik knal de Happy Moments van vorige week in elkaar, kijk met een schuin oog naar GTST en duik daarna mijn mand in.

Feestontbijt op dinsdagochtend. Na een weekend met croissantjes en gebakken eitjes, is het een slecht plan om direct weer over te stappen naar de saaie boterham met jam, dus we gaan voor yoghurt met minimuesli en een klein beetje versiering voor de vorm.

Is het kind blij mee hoor!

Terwijl Ticho lekker zit te eten, deel ik de nieuwe Happy Moments op Facebook. Kijk even hoe bizar: op de achtergrond van mijn MacBook is Ticho twee weken oud en nu zit daar een blije dreumes helemaal zelf zijn ontbijt weg te werken. Groeit dat kind in anderhalf jaar enorm he?!

Rondje winkels! Mijn moeder, Ticho zijn oma, is jarig dus we gaan een cadeautje halen.

NAAAAZIEEEE! Zijn lievelingseten. Zijn de groenten voor vandaag weer binnen.

Als Ticho slaapt kruip ik achter mijn laptop. Ik fiks een privacyverklaring, activeer een cookiemelding en werk mee aan een interview voor zusthave.nl (dat kun je HIER lezen).

Jullie hadden al even geen tuinupdate gezien toch? Inmiddels staan de plantjes er bijna allemaal in. Nu nog hedera tegen de hekken als schutting, een hekje rondom het verhoogde terras en een trap van het terras naar de tuin en ik geloof dat we dan wel een heel eind zijn. Volgende project voor de husband: de schuur af maken.

In de avond gaan we met mijn moeder en zusje uit eten ter ere van mijn moeder haar verjaardag. Tichootje is ook gezellig mee en met de stapelbekers en een Nijntje-boek weten we hem aardig te entertainen.

Het jammere aan uit eten gaan in zwangere toestand is dat je bijna niets mag. Vaak bestaat zo’n kaart toch voor een groot deel uit (rauw) vlees. Dus we gaan weer voor de hamburger, die overigens echt prima smaakt. Mijn moeder heeft een vissalade en daar pik ik ook nog wat van mee.

Rond half acht gaan Robert en Ticho naar huis en blijven de dames over. We nemen nog een toetje en een bakkie koffie en ook dat smaakt goed. Het is tegen negenen als ik naar huis rijd en ik zit zo gigantisch vol. Het is echt heel lang geleden dat ik zoveel gegeten heb. Ach, moeders wordt maar één keer 52 toch?

GOEDEMORGEN! Dit is lekker wakker worden toch? En weet je wat helemaal dubbel feest is deze woensdagochtend? Ticho sliep tot 09.30 uur.

Door dat uitslapen is onze ochtend eigenlijk al bijna om en we blijven dus lekker thuis. Koffie drinken, Bumba kijken, kroelen. Heerlijk!

Rond half twee ligt meneer weer in bed en kruip ik achter mijn laptop. Ik maak lijstjes met alles wat nog gekocht moet worden voordat de baby er is. Dat is nogal wat, niet alleen voor de baby maar ook voor Ticho zijn kamertje. Uiteindelijk heb ik prima overzichtjes waar ik komende weken mee uit de voeten kan.

Nog even gauw een powernap!

En dan naar de winkels. We doen een rondje supermarkt en een rondje Etos. Bij laatstgenoemde is het 1+1 op Pampers en billendoekjes dus ik sla in. Die kleine maatjes zijn vaker 50 procent, maar de grotere maten (voor Ticho, maat 5) eigenlijk zelden. Score score score dus!

In de avond komen lieve San en Jef helpen met dingetjes die nog moeten gebeuren in de kamer. San en ik plakken deze muurstickers terwijl de mannen naar IKEA zijn – onder luid protest want dat taakje was toch niet helemaal wat de husband in gedachten had – om Ticho zijn grote bed te halen.

Ik wens iedereen zulke vrienden toe. Gouden duo, die twee. Ze zetten tijdens de koffie ook nog even de lamp voor de babykamer in elkaar.

Mijn uitzicht op donderdagochtend 10.00 uur. Ik was al wel heel lang wakker, maar omdat Ticho naar het KDV ging, hoefde ik er voor niemand uit. Deed ik dus ook niet.

Tegen elven is dit de situatie. Fris gedoucht, warm broodje, warme koffie (dat is een zeldzaamheid) en mijn laptop voor wat nieuwe artikeltjes.

Deze mannen komen de tafel die bij onze loungeset hoort afleveren. Waren ze bij de vorige levering vergeten.

Dan: shoppingtime! Ik ga een rondje winkels voor de complete babyuitzet, aangezien we nog letterlijk NIKS hier in huis hadden. Hydrofiele luiers, washandjes, lakentjes, dekentjes, hoeslakens, moltons, manicure setje, luieremmer, verzorginsproducten van Naïf, luiers in de kleinste maatjes, een badcape, aankleedkussenhoezen en meer.

De buit. Ik kon niet alles vinden, dus de rest wordt de volgende dag via bol.com bezorgd.

Rond half zes haal ik deze weer op. Vies, smoezelig, verwilderd maar oh zo lief kind van me.

We zijn allebei een beetje moe. Deze foto sturen we naar Robert, die voor zijn werk op pad is en ons dus heel de dag heeft moeten missen.

Als Ticho op bed ligt, doe ik een poging tot lezen en chips eten. Dat laatste is gelukt, maar dat eerste niet helemaal. Ik heb echt 0,0 rust in mijn kont omdat ik nog zoveel moet en wil doen. Zodra Robert thuis is, rijd ik dus even langs zijn tante, die de familiewieg supermooi aan het bekleden is. Fijn dat ik weet dat dat in ieder geval goed komt. Tegen tienen stap ik in bed – da’s dus echt vet laat voor mijn doen – maar ik blijf dat irritante onrustige gevoel houden. Zie ik het voor het eerst in maaaaaaanden weer 00.00 uur worden.

Na een kort nachtje is deze er gewoon weer op tijd bij. Goedemorgen lieve Ticho!

Hier word ik meteen vrolijk van. Het is echt een blij kind en dat vind ik zó fijn, aangezien we de laatste maanden best hebben lopen klooien met slechte nachten, slecht eten, driftbuien en meer stom spronggerelateerd drama.

In de ochtend krijgen we veel visite: Ticho zijn vriendje Sepp komt met zijn moeder langs, mijn moeder en schoonmoeder wippen binnen en vriendinnetje Suus zien we ook nog. Die laatste is zo lief om mij direct te helpen met het in elkaar zetten van Ticho zijn grote bed.

Na ruim twee uurtjes is dit de stand van zaken. Het onderbed (voor als Ticho zijn vrienden komen logeren) is klaar en de lades zitten erin. Het frame voor eromheen, waar Ticho zijn matras dus op komt, mag de husband doen. Met een dikke pens is het best een uitdaging namelijk, zo’n bouwpakket.

Aan het eind van de middag rijden we naar ’s Gravezande, waar we met de familie van Robert gaan blokarten en barbecuen. Dat karten laat ik maar even aan me voorbij gaan – leek me niet zo veilig met baby in mijn buik – en van lekker op het strand liggen komt ook weinig terecht.

Dit dus. Moeke is een keer op het strand hoor. Het is serieus koud en mistig.

Kan hem weinig schelen. Geef meneer zijn stapelbekers en je hebt er bijna geen kind meer aan.

Rond 20.00 uur rijden we weer naar huis. Het is een klein uurtje rijden, Robert moet nog weg voor zijn werk en Ticho is moe. Tenminste, dat zou hij moeten zijn…

Het is zaterdagochtend en ik sta op het punt om met twee vriendinnen naar Den Bosch te vertrekken tot de volgende dag. Natuurlijk niet voordat ik een beetje proviand voor de man heb ingeslagen. Die kan wel 36 uur vooruit denk ik zo.

Shop shop shop. Niet voor mij, ik pas toch niets en moet eerst maar eens zien hoe het met mijn lijf after pregnancy gesteld is voordat ik mijn garderobe weer ga aanvullen.

Oma ploft in iedere winkel zo snel mogelijk op een stoel, bank of kruk. Je kunt hier al een beetje zien dat mijn voeten het zwaar hebben. Het is ook gewoon niet te doen warm, zwanger of niet, ik kan me niet voorstellen dat mensen deze hitte écht fijn vinden. Maar goed, we klagen niet hoor. Heus niet.

PROOST! Een koude cola, meer dan verdiend!

Van een uur of vijf tot een uur of zeven zijn we op de hotelkamer. Even douchen, opfrissen, beentjes omhoog, chillen en bijkomen voordat we de stad weer in gaan voor een hapje en een drankje.

OH BOY, wat een verwilderd hoofd. Het is ZO WARM in het tentje waar we belanden, ik stijg er bijna van op. De (alcoholvrije) cocktail zorgt nauwelijks voor verkoeling. Ik doe er overigens ook heel de avond mee want alcoholvrij of niet, ik ben echt een amateur als het aankomt op gemixte drankjes.

Als je dit zo ziet dan zou je denken dat mijn vliezen zijn gebroken en ik in een ziekenhuis lig te ontbijten, maar dit is het hotelontbijt. En call me a weirdo, maar ik ben zo ontzettend dol op hotelontbijtjes. Hoogtepuntje van de zondag, nu al!

Aan het einde van de ochtend gaan we de stad weer in. We gaan nog langs wat laatste winkels die we wilden bezoeken – ik hield me in hoor, geen boekjes voor Ticho dit jaar – voordat we weer richting onze mannen en kinderen rijden.

Ik krijg overigens dit soort beelden van het thuisfront doorgestuurd. Geeft me niet echt het gevoel dat ik gemist word…

In Den Bosch weten we de ergste buiten te ontlopen, maar hoe dichterbij Dordt, hoe donkerder het wordt.

Is dit herkenbaar voor andere mama’s? Het is geen spannende buit, maar het is wel allemaal voor de kinderen. Op links een stapel rompers in een maatje groter (2 plus 1 gratis bij HEMA), daarnaast een outfitje voor de babygirl, op rechts drie nieuwe spijkerbroekjes voor Ticho en vooraan, eveneens voor Ticho,  nieuwe sandalen – exact dezelfde die hij al heeft, maar dan een maatje groter.

Bumba is er ook weer. Niet gemist.

Deze heb ik wel gemist, maar dat is dus eenzijdig. Hij heeft nauwelijks aandacht voor me. Druk met regeldruppeltjes in de emmer vegen. Je kunt het maar leuk vinden (en voor iedereen die zich zorgen maakt om de veiligheid van Ticho: op korte termijn komt er een hekje rondom dit verhoogde terras en tot die tijd houden we hem heus goed in de gaten plus hij komt sowieso niet echt bij die rand in de buurt omdat hij weet dat ‘ie dan kan vallen).

Waar is Ticho nou?

Als het kind in bad geweest is en in bed ligt (en Robert en ik zijn nieuwe bed helemaal in elkaar hebben gezet), is het eindelijk tijd voor koffie.

Man, wat een week. Zo druk en vol, zoveel van mijn takenlijst afgestreept, lekker actief en productief en heel erg veel genieten. Het is op dit moment bijna 20.30 uur en ik heb zo’n voorgevoel dat ik niet heel lang meer wakker blijf. Komende week wordt namelijk ook vrij hectisch. Ik moet weer naar de verloskundige, heb een bruiloft, wil de babykamer afronden en inrichten, de kledingkastjes en commode vullen, de zolder uitruimen (op zoek naar de Maxi Cosi, de kinderwagenbak en het badje), de kastjes met flessen en melkpoeder gereed maken, de laatste meubels in elkaar zetten en de vluchtkoffer pakken. Eigenlijk staan klossen fiksen en het bed verhogen ook nog op de agenda en als het effe kan dan moet ik ook nog Ticho zijn nieuwe beddengoed wassen en het bed opmaken zodat hij deze week eens kan proberen om daarin te slapen (maar dan moet ik wel eerst nog even traphekjes regelen voordat hij ’s nachts ineens aan de wandel gaat – you never know). Oh ja, en laat ik ook de luiertas eens opzoeken, leeg en schoon maken én vast vullen voor de baby. Hoeveel uur heeft een dag ook alweer? Je merkt: nog niet echt klaar voor onze dochter. Maar goed, step by step, dan komt het vast allemaal wel goed.

Voor nu: bedankt voor het lezen en een fijne nieuwe zonnige week toegewenst!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

4 Comments

  1. Myrthe says:

    Hoi Anouk,

    Ik ben vrij nieuw op je blog en mama van een zoon die overigens twee dagen ouder is dan de jouwe. Daarom vind ik je blog ook wel herkenbaar en blijf ik zeker plakken. Wat ik me afvraag; waarom hebben jullie gekozen voor een groter bed? En ga je hierover je ervaring nog delen? Ben daar wel benieuwd naar.

    Groetjes Myrthe

    1. Hi Myrthe, wat leuk! Ik vind het altijd fijn om te horen dat er dingen herkenbaar zijn. Dan gaat het ergens wel goed, denk ik dan 🙂 Ticho gaat naar een groter bed omdat het ledikantje over een poosje naar zijn zusje gaat. Tegen de tijd dat het echt ‘moet’ zijn we denk ik wel een maand of vier/vijf verder (vrij grote wieg hier), maar ik wil hem nu vast een beetje laten wennen zodat hij het straks niet associeert met ‘door mijn zusje moet ik mijn bed afstaan’. Misschien wordt het niks, maar dan hebben we nog even de tijd om hem ervan te overtuigen dat een groot bed ook hartstikke leuk is. Ik ga er tzt zeker iets over schrijven! X

  2. Sharon says:

    Hoi Anouk,

    Het is vast al honderdduizend keer gevraagd op je insta pagina, maar waar zijn die sandaaltjes van?

    1. Hi Sharon! Die zijn van Van Haren. Kosten geen drol en hebben (volgens mij) een prima ondersteuning voor de voetjes. Wilde nog wel ‘goede’ laten aanmeten, maar hij is inmiddels dol op deze en met snelgroeiende voeten vind ik het prrrrrima! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *