Persoonlijk, Zwangerschap

7 x echt gehoord tijdens mijn zwangerschap

Toen ik net bevallen was van Ticho heb ik hier op de site al eens een stukje geschreven over wat mensen allemaal maar tegen je zeggen op het moment dat je zwanger bent (KLIK!). Vandaag vul ik dat eerdere artikeltje aan.

Ook deze ronde zijn de vreemde opmerkingen niet van de lucht. Hoewel ik inmiddels duizend keer zekerder ben en me helemaal niets meer aantrek van wat anderen zeggen over mij en mijn dikke buik, verbaast het me nog steeds dat een big belly blijkbaar reden genoeg is om maar te roepen en zeggen wat je vindt en denkt. Over de omvang van die buik, de (nare) kwalen waar ik heus wel last van hoor te hebben, de afschuwelijke bevalling van de nicht van de overbuurman en natuuuuuuuuurlijk over het geven van borst- of flesvoeding.

Een tweede? Was het wel gepland?
Omdat onze kindjes straks niet heel veel schelen qua leeftijd – al is dat natuurlijk maar een mening he, want wat is nou veel? En wat is nou ideaal? Wat is normaal? – is dit een vraag die heel vaak gesteld is. Niet door de mensen in mijn directe omgeving, want die wisten wel dat nummer twee redelijk kort op nummer één zou volgen, maar door vage kennissen. “Oh, dus het was geen foutje?” vroeg iemand mij bloedserieus. Ehm nee, maar stel he, stel dat het wél een foutje – afschuwelijk woord – was geweest, denk je dan écht dat ik dat aan jou zou vertellen?

Willen jullie hierna nog meer kinderen?
Man, ik heb as we speak mijn handen vol aan een terrordreumes én een niet per se ontzettend vlekkeloze zwangerschap. Het is hierna wel even mooi geweest. Of er ooit een nummer drie komt weet ik niet. Ik heb gewoon écht geen flauw idee. Het lijkt me zalig, nóg meer van die koters aan tafel, maar zullen we eerst deze negen maanden maar even tot een goed einde brengen? Dan zien we daarna wel weer verder.

Een tweede bevalling gaat veel makkelijker, maar de naweeën…
Nou is er niet heel veel voor nodig om een bevalling makkelijker te laten gaan dan de vorige keer, maar thanks voor de opbeurende woorden. Als het daar dan meteen bij mag blijven, please?! Maar vaak wordt deze uitspraak gevolgd door de mededeling dat naweeën bij een tweede behoorlijk pittig zijn. Of dat een thuisbevalling, ondanks dat het echt heus véél makkelijker gaat, een ontzettend slecht idee is want weet je wel hoe gevaarlijk enzo?!

Vind je het niet zielig voor Ticho?
“Bij ons zit er drie jaar tussen en hebben we dus lekker drie jaar alle aandacht kunnen geven aan onze oudste.” Yo, bedankt. Dit is dus echt mega pijnlijk, vooral omdat ik me inderdaad best weleens een beetje schuldig kan voelen dat Ticho ons straks na anderhalf jaar al moet gaan delen met zijn zusje. Ik troost mezelf dan altijd met de gedachte dat hij het heus hartstikke leuk vindt, zo’n baby erbij. Bovendien weet hij straks niet beter, kunnen ze lekker met elkaar spelen én het allerbelangrijkste: ik heb meer dan genoeg liefde en ruimte in mijn hart voor twee kindjes. Als mensen bovenstaande opmerking maken, antwoord ik meestal met: “Afschuwelijk, ben je net helemaal uit de luiers en weer een beetje gewend aan je rustigere leven, gooi je alles wéér op z’n kop.” Dan is mijn punt meestal wel duidelijk.

De vorige keer was je écht veel dikker!
Ohhhhh dat eeuwige vergelijk tussen de buik nu en de buik toen, daar ben ik wel een beetje klaar mee. Ja, de vorige keer was ik dikker, maar toen was ik ook beduidend minder misselijk en at ik dus meer, moest ik een hele zomer overbruggen (hallo vochtvoeten en opgeblazen handen) en had ik nog geen dreumes om hele dagen achteraan te rennen (dat is topsport en zorgt ervoor dat mijn conditie én lichaamsgewicht enigszins op peil blijven). Het boeit me geen hol hoe het met mijn gewicht gesteld is en ik ben er ook absoluut niet mee bezig (als in: gezond eten want niet te dik worden), als ons meisje maar goed groeit. Dat gewicht is bijzaak en dat lossen we later wel weer op. Dus alle opmerkingen over grote buik, kleine buik, dikke kop of wat dan ook: hou ze voor je.

Oh, dus je hebt geen spijt van dat je Ticho geen borstvoeding gegeven hebt?
Die verbaasde blik als ik mensen vertel dat onze baby kunstvoeding krijgt, I can’t. Laat me lekker. Ik heb er goed over nagedacht en kies ervoor om te doen wat goed voelt. Het meest irritante aan deze vraag vind ik trouwens de bepaalde aanname die erin zit. Alsof ik iets heel groots en meeslepends gemist heb door ons kind direct een fles te geven in plaats van mijn borst en dat ik daar achteraf ongetwijfeld ontzettend veel spijt en slapeloze nachten van gehad moet hebben. Niet dus. Ticho is er best een grote jongen van geworden, ik vond het heerlijk om het voedingsmomentje zo nu en dan uit te besteden, voel me absoluut niet schuldig en ga ook deze keer dus weer voor de fles. En dat is mijn keuze.

Heb jij ook last van *noemt willekeurige maar meestal uiterst gênante kwaal*?
Je hoeft mij niet te vertellen dat jij last hebt of had van aambeien, lekkende tieten of overmatige gasvorming in je darmen. Ik. Wil. Het. Niet. Weten. En ik vind het écht heel raar dat jij het wel van mij wilt weten. Ik vraag me dan dus af: wat voor antwoord verwachten mensen bij dit soort vragen? “Ja, aambeien niet normaal, kan geen zalf tegenop. En ze barsten ook weleens open. Bloederige toestand. Schijnt trouwens te komen doordat ik tijdens het poepen wat meer moet persen want mijn darmen zitten he-le-maal verstopt. Obstipatie. Gek eigenlijk, want ik moet wel heel de dag door scheten laten.” Misschien ga ik dát antwoord de volgende keer wel geven. Zal ze leren!

De standaardopmerkingen over een eventuele voorkeur voor het geslacht, pijnbestrijding, de omvang van de buik en daaraan gerelateerde vragen (“is het er echt maar één?”) en meer kennen we inmiddels wel, dus die ga ik niet nóg een keer benoemen, maar geloof me: ook bij een tweede ronde krijg je ze gewoon weer voor je kiezen!

Welke bijzondere opmerking tijdens de zwangerschap is jou bijgebleven? Mist er nog een veelvoorkomende uitspraak in bovenstaand rijtje? Laat het me weten. Kunnen we samen strijden tegen dit hoogst irritante fenomeen!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

 

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Sharon says:

    Hoi Anouk. Ik heb een zoontje van net 1 dus vind het altijd super leuk om jouw herkenbare verhalen te lezen!
    Ik was 24 toen ik zwanger werd van hem. Gepland, maar echt zoveel mensen hebben gevraagd of het wel gepland was. Een mannelijke collega zei zelfs: goh, 24 en nu al zwanger, zonde hoor!
    En bedankt he

    1. Hi Sharon! Wat ontzettend leuk om te lezen dat je mijn verhalen waardeert. Dankjewel daarvoor! Enne jouw verhaal is ook herkenbaar. Ik was net 25 toen ik zwanger werd, ook hartstikke gepland en meer dan welkom, maar inderdaad veel mensen die dat toch niet helemaal begrepen. “Heb je zes jaar gestudeerd, ga je parttime werken en voor je kind zorgen.” Ehhhh ja, en dat doe ik met alle liefde van de wereld! Dat werken en ‘eigen leven’ komt later wel weer. Of niet, en dat is dan ook helemaal goed!

  2. Zwanger van de tweede. Halfway there. Onze kindjes schelen straks ook 1,5 jaar. Lees je blog met veel plezier en herken bijna alle genoemde op- en aanmerkingen. Bijgebleven uit deze tweede rond: “Je begint ook alweer aardig – komt ie – op te zwellen!” Ging nog in de verdediging ook: “ehh ja dat gaat iets sneller bij de tweede .. helemaal als er niet zoveel tijd tussenzit.. baarmoede floept zo weer in de zwangere stand..” Ongemakkelijk lachje erbij alles.. What was I thinking. Nou ja beter gezegd wat dacht die buurvrouw van mijn schoonouders wel niet met haar verschrikkelijke opmerking!?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *