Persoonlijk, Zwangerschap

Hyperemesis Gravidarum Awareness Day

Ik wilde het onderwerp ‘misselijkheid’ een beetje vermijden hier op de blog, maar voor vandaag maak ik een uitzondering. Het is namelijk Hyperemesis Gravidarum Awareness Day en daar draag ik graag mijn steentje aan bij.

Eerst in het kort: Hyperemesis Gravidarum (HG) is een ziekte gerelateerd aan een zwangerschap waarbij de zwangere vrouw extreem veel last heeft van misselijkheid, als gevolg daarvan buitenproportioneel veel moet overgeven en als gevolg daar weer van allerlei lichamelijke en uiterst vervelende klachten ondervindt, zoals uitdroging en extreme vermoeidheid. HG leidt bijna altijd tot een (of meerdere) ziekenhuisopname omdat een infuus met vocht noodzakelijk is en er kan zelfs een sonde aan te pas komen om maar íets verteerbaars binnen te krijgen. Ja, HG is heftig.

Het zal niemand hier ontgaan zijn dat ik zowel tijdens mijn eerste als tijdens mijn huidige zwangerschap last heb (gehad) van extreme misselijkheid. Inmiddels ben ik al een aantal weken redelijk klachtenvrij, maar man, wat waren die eerste vijf maanden heftig. Dagelijks meerdere keren spugen – op slechte dagen rustig ieder slokje er weer uit – , nauwelijks iets binnenhouden, het energieniveau van een hoogbejaarde en een dalend gewicht is niet helemaal wat je voor ogen had toen je bedacht dat het een leuk idee was om jezelf voort te planten. Al vaker heb ik hier verteld wat dat ook mentaal met mij gedaan heeft en mocht je dat nog niet gelezen hebben: hier moet je wezen.

Het verhaal van Chantal
Genoeg over mij. Met mij gaat het nu goed en eigenlijk mag ik helemaal niet klagen. Ik ben namelijk van de afdeling ‘het kan altijd erger’ en dat gaat ook in dit geval op. Iemand met wie ik tijdens mijn huidige zwangerschap in contact ben gekomen is Chantal. Chantal is ongeveer even ver in haar zwangerschap als ik en tot op zekere hoogte was onze situatie redelijk vergelijkbaar. Tot op zekere hoogte ja, want waar ik steeds vaker goede momenten had, werd het voor Chantal steeds zwaarder. In het kader van HG-awareness vertelt zij haar verhaal.

Ziekenhuis in, ziekenhuis uit
“Tijdens mijn eerste zwangerschap, bijna vier jaar geleden, werd ik na zeven weken voor het eerst opgenomen in het ziekenhuis. Uitgedroogd door overmatig overgeven. Toen kreeg ik te horen dat ik een zogenaamde HG-zwangerschap had. Ik had er nog nooit van gehoord, maar wat ik vervolgens op internet las, was precies mijn verhaal. Uiteindelijk ging ik nog zeven maanden ziekenhuis in, ziekenhuis uit, moest ik aan de sonde, hield volledige bedrust en telde de minuten af tot het voorbij zou zijn. Met 38 weken werd ik ingeleid. Het was mooi geweest. De baby was groot genoeg, klein, maar groot genoeg en ik was op. Nog twee tot vier weken volhouden lukte simpelweg niet meer.”

Psychische klachten
“Vanaf het moment dat mijn dochter geboren werd, verdween mijn misselijkheid als sneeuw voor de zon. Ik had dorst en lustte zelfs wel wat te eten. Door de enorme roze wolk, waar we na maanden ellende eindelijk op belandden, dacht ik al vrij snel weer de oude te zijn. Dat viel na een poosje toch behoorlijk tegen. Ik had continu moeite met voldoende eten, was doodsbang om over te geven, angstig dat er wat met mijn dochter zou gebeuren want zij had volgens mijn eigen theorie in de buik veel te weinig voedingsstoffen binnen gehad en ik had een haat-liefde verhouding met de weegschaal ontwikkeld. Mentaal zat ik er doorheen. Uiteindelijk moest er een psycholoog én medicatie aan te pas komen om beetje bij beetje weer mezelf te worden. Dit deel van HG wordt vaak overgeslagen of vergeten, maar ik vond het net zo zwaar als de zwangerschap. Een tweede kindje wilde ik heel graag, maar ik durfde niet. Uiteindelijk duurde het dus ruim drie jaar tot het hele trauma, want dat was het inmiddels, verwerkt was. Inmiddels ben ik weer zwanger, van een zoon dit keer.”

Ergste vijand
“De kans dat HG zich ook bij een tweede zwangerschap voordoet, is groot. Heel groot. Dat ik na zes weken weer aan een infuus belandde was dan ook geen verrassing. Inmiddels zijn we weer aan het aftellen. Nog een paar weken en dan wordt onze zoon geboren. Ik kan niet wachten. Afgelopen maanden waren wederom ontzettend zwaar en zonder hulp van mijn man, vrienden en familie had ik het absoluut niet gered. Zij hebben ervoor gezorgd dat mijn dochter niets tekort kwam, dat er normale maaltijden op tafel getoverd werden, dat mijn huis niet veranderde in een zwijnenstal én dat onze jongen straks een mooie babykamer heeft. Naast een verzwakt lichaam en een zere keel van het overgeven, zijn er nog duizend-en-één lichamelijke effecten van HG. Krampen door een tekort aan kalium, een slecht gebit, bloedverlies, continu hoofdpijn en ga zo maar door. Ik zeg weleens dat ik zo’n zwangerschap mijn ergste vijand nog niet toewens. Dat is écht zo.”

Wat je NIET moet zeggen
Tot zo ver het verhaal van Chantal. Heftig, niet? Ik ben ontzettend blij dat mij het grootste deel van deze ellende bespaard gebleven is en dat ik as we speak best wel aan het genieten ben van dat groeiende wonder in mijn buik. Om het verhaal af te sluiten, heb ik nog wel even een lijstje gemaakt met opmerkingen die ik tijdens deze zwangerschap naar mijn hoofd gekregen heb en waarvan ik iedereen met klem zou willen adviseren om ze nooit (meer) te maken:

  • Het wordt minder na twaalf/veertien/zestien/twintig weken.
    Dat kan, maar hoeft niet. Vorige keer duurde het bij mij tot week 35, dit keer is het na 19 weken langzaam beter gegaan. Echt, je kunt er geen pijl op trekken.
  • Vraag de dokter om medicatie!
    Ah, goeie tip, had ik zelf nog niet bedacht. Man, ik heb een volledige apotheek in huis, maar ten eerste houd ik zelfs die medicatie niet binnen en ten tweede helpt het niet.
  • Lust je zelfs geen chips?
    Zelfs ik, het chipsmonster, hoef geen chips nee. Mijn lichaam protesteert tegen al het eten en drinken, dus ook tegen chips.
  • Maar je kunt gelukkig nog wel leuke uitstapjes doen.
    Deze heb ik ZO VAAK gehoord en maakte me keer op keer WOEST en VERDRIETIG en ik voelde me door deze opmerking zó onbegrepen. Je moet weten dat sommige ‘uitstapjes’ gewoon niet overgeslagen kunnen worden (ik noem een bruiloft of een verjaardag van familie of goede vriend) en dat zo’n uitstapje, hoe klein ook, ervoor zorgt dat je niet helemaal in een diep droevig sociaal isolement belandt. Een uurtje naar de sportkantine, een bakkie thee bij een vriendin of een klein rondje door de winkels: om niet depressief te worden heb je dit nodig. En vergeet niet: jij ziet mij twee uurtjes op een feestje, maar hebt vervolgens geen idee van het feit dat ik daar twee dagen van moet bijkomen. (Sidenote: ik heb meer feestjes en partijen overgeslagen hoor, want ook drukte om me heen was genoeg aanleiding voor een overgeeffestijn.)
  • Gember werkt. Cola light werkt.
    De eindeloze stroom aan tips en adviezen. Hou ze maar bij je, want in principe werkt het allemaal niet. Misschien bij de reguliere ochtendmisselijkheid, maar niet als het wat extremere vormen aanneemt. Echt niet.
  • Je moet voordat je opstaat vast een droog crackertje eten.
    Voordat ik goed en wel wakker ben, hang ik al boven de toiletpot. En alles wat ik vervolgens tot mij neem, komt er ook negen van de tien keer weer uit. Al krijg ik een driesterrenontbijt op bed, het werkt niet.
  • Tja, je wist dat dit er dik in zat na de vorige keer.
    Tja, ik geloof niet meer in de ooievaar dus bij een wens voor een tweede kindje was er niet echt een andere optie dan mezelf laten bezwangeren he, Einstein.
  • Het wordt vast een meisje!
    Hou je glazen bol maar bij je, want de vorige keer werd het gewoon een jongen.
  • Ik was ook zo misselijk de eerste maanden, maar gelukkig kon ik het overgeven beperken.
    Beperken ja? Nou, als ik niet vlug genoeg bij de wc-pot ben, dan komt het gewoon uit mijn neus gespoten. Geen kwestie van kunnen.
  • Zit het niet tussen je oren?
    Lees maar even meer over het onderwerp voordat je doet alsof ik deze misselijkheid in scène zet. Of alsof ik krankjorum aan het worden ben. En just so you know: ik begon al met kotsen voordat de test überhaupt aangaf dat ik zwanger was.
  • Misschien moet je wat meer rust pakken.
    Oh ja, da’s een goede. Is er iemand in de zaal die mijn kind wil adopteren voor de komende maanden? En iemand die het leuk vindt om het huis te poetsen? En iemand die voor de mannen kan koken? En de boodschappen haalt? En de was doet? En en en… Rust pakken probeer ik zeker – ik ben minder gaan werken, ga belachelijk vroeg naar bed, blijf ’s ochtends langer liggen, heb sommige taken uitbesteed – maar met een kind van nog geen anderhalf in huis, is dat best een uitdaging kan ik je vertellen.

Dat was het voor vandaag! Ik hoop dat ik met dit (veel te lange) verhaal een heel klein steentje heb kunnen bijdragen aan de bekendheid van Hyperemesis Gravidarum en al is er maar aan handjevol mensen dat nu inziet hoe ontzettend heftig deze ziekte is, dan is mijn missie geslaagd.

Ik wil jou in ieder geval heel erg bedanken voor het lezen en hopelijk zie ik je donderdag weer voor een nieuw (vrolijker) stukkie van mijn hand. Dan staat er trouwens een Q&A op het program en mocht je nou, bijvoorbeeld naar aanleiding van bovenstaande, nog een leuke/spannende/dringende vraag voor me hebben: stel ‘m gerust, via de site, via e-mail, via Instagram (@anoukzwager) of via Facebook!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Helaas heel herkenbaar allemaal. Van week 7 tot week 26 lag het gemiddelde op 20x spugen per dag. Twee keer opgenomen gelegen met uitdroging, afvallen, niet meer werken en zelfs een urosepsis (blaasontsteking die doorsloeg naar mijn bloedbaan) met 41 graden koorts erbij en een verdrukte nier hebben hier de revu gepasseerd. Zelfs de was ophangen was een hele opgave. En alle boven genoemde opmerkinhen heb ik gehoord, inclusief ja misselijk zijn hoort er bij he (woest werd ik van die!). Gelukkig verdween het als sneeuw voor de zon met 26 weken en kon ik daarna de leuke kanten van zwanger zijn ervaren! Veel sterkte voor iedereen die er nu midden in zit! Xx Katja (en baby ruud)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *