Happy Moments

Happy Moments #53

Goedemorgen deze maandagmorgen en fijn dat je er weer bent om een kijkje te nemen in ons fotodagboek van afgelopen week. Ik heb weer meer dan genoeg beeldmateriaal voor je klaarstaan dus lets go!

Het was een bijzondere week: mijn zwangerschapsverlof ging in, we genoten van heerlijk zonnige dagen, de tuin werd afgerond – daarover binnenkort een aparte blogpost –, we werden weer goedgekeurd door de verloskundige en we genoten van een extra lang weekend met z’n drietjes. Nog even met z’n drietjes, hoe bizar is dat?! Kijk je mee naar de foto’s die ik maakte?

Zo, happy monday. We beginnen met een file maar ik troost mezelf met de gedachte dat dit voorlopig één van de laatste keren is.

In the meantime: de schutting wordt geplaatst. Het begint nu echt ergens op te lijken he?

Het is zulk lekker weer dat het eigenlijk zonde is dat we hele dagen binnen zitten. Mijn eerste zonnestralen pik ik mee als ik van kantoor naar mijn auto wandel, die verderop in de wijk geparkeerd staat.

Ik rijd langs de drukker om de proefdruk van de geboortekaartjes én een stapel enveloppen op te halen. Zo blij met het eindresultaat.

Vrolijke Frans komt tegen zessen thuis. Die is tegenwoordig helemaal into bellenblazen. Tenminste, ik moet blazen en hij prikt de bellen dan kapot. Als ik hem zelf laat blazen, krijgen we dit. Viespeuk!

Na het eten gaan we even in de tuin zitten – HOE FIJN DAT IK DAT KAN ZEGGEN –, daarna in badje en naar bedje. Ik plof met een paar afleveringen Love Island op de bank en geniet van de rust.

Op dinsdag rijd ik voor voorlopig de laatste keer richting Utrecht.

Zodra ik achter mijn bureau zit, freubel ik gauw wat afscheidstraktaties in elkaar. Mijn werkplek is verder mooi versierd en het voelt wel een beetje als een soort klein feestje.

Tadaaaaaa! Oreo met witte chocolade eromheen, een klodder witte chocopasta erop en even dippen in de muisjes. Tien punten voor mij. Verder geen foto’s van de laatste werkdag maar ik werd nog getrakteerd op een heerlijke lunch, kreeg een roze Koeka voetenzak én een cadeaubon van HEMA. Verwend nest speaking. Toen ik het gebouw uit liep voelde dat trouwens wel een beetje gek. Alsof ik een hele lange zomervakantie ging houden.

Hoe fijn: thuiskomen en beseffen dat je gewoon zeventien weken met deze lieve schat mag doorbrengen. Mijn kleine grote liefde.

Ticho krijgt een lekker bordje macaroni. Een paar weken geleden had hij dit dus geweigerd omdat het toen per se met zijn handen verorberd moest worden, maar gelukkig is dat irritante gedrag – for the time being – weer verleden tijd.

Voor mezelf regel ik deze broodjes, maar dat valt allemaal een beetje tegen. Er zitten zo enorm veel graatjes in de haring dat ik er zo’n kriebelig gevoel van in mijn keel krijg. Jammerrrrrrrr!

Als we uitgegeten zijn, wandelen we richting Robert zijn ouders.

Daar wordt ook de hond weer uitgebreid begroet. En even, hoe leuk zijn mijn mannen? Zodra we thuis zijn gaat Ticho in bad en naar bed, is de husband druk aan het werk in de tuin en ga ik lekker lang douchen en naar bed. Een heerlijke maar best vermoeiende dag.

Er is er eentje nog niet helemaal klaar voor een nieuwe dag. Geeft niets, want dat kroelen en hangen vindt deze mama hartstikke fijn!

Team Weird.

Zijn fascinatie voor de wc-pot neemt inmiddels behoorlijk serieuze vormen aan. Wanneer begonnen jullie met het zindelijk maken (voor zover dat kan, I know) van je kind? Ik vind Ticho nog zo jong, maar hij vindt het toilet wel reuze interessant en als hij een volle luier heeft komt hij dat ook altijd eventjes melden. Misschien toch maar eens gewoon een potje neerzetten?

Tijdens het middagslaapje van Ticho kruip ik achter de laptop. Weer genoeg inspiratie voor nieuwe artikeltjes en aangezien ik nu nog alle energie heb, nemen we het er maar van.

We genieten nog even van het mooie weer. Uiteraard met de watertafel op ons mooie nieuwe terras. Echt, dat ding heeft zijn geld inmiddels al lang en breed opgebracht.

Na het eten dwarrelen we door de tuin. Er moet nog het één en ander gebeuren, maar als je de situatie vergelijkt met twee weken geleden dan weet je niet wat je ziet.

Wat een rijkdom he? Heerlijk zo’n avondzonnetje. Perfecte afsluiting van een perfecte dag.

Donderdag is een soort feestdag in Huize de Jong. Robert is ook vrij dus dat is gezellig. We beginnen met koffie voor mama en koffie voor Ticho.

De kozijnen worden van een vers wit laagje verf voorzien. Ziet er meteen weer picobello uit.

Never nooit geen Bumba hier hoor.

Wij wonen anderhalve minuut lopen bij de winkels vandaan maar met een kind erbij duurt die wandeling ineens twintig minuten. Normaal gaat Ticho dus gewoon in de kinderwagen, maar omdat ik nu toch geen haast heb, gaan we samen hand in hand met de benenwagen.

Waar is mijn baby gebleven dan? Hij is echt zo groot ineens. Stapt hartstikke trots door de winkel, graait alles uit de schappen, gooit het in de kar en blieft vooral geen enkele vorm van sturing of hulp.

Tot hij het kattenvoer in het vizier krijgt. De winkelwagen laat hij voor wat het is en hij rent meteen op deze zakken af. ‘POESJE!’. Eh ja schat, maar in principe hebben wij geen poes en hoeven we dus ook die zak niet mee te nemen.

Waar ik normaal gesproken na acht minuten wel weer thuis zou zijn geweest duurt het dit keer allemaal iets langer. We sluiten de ochtend af met poffertjes want die hebben we wel verdiend. Ik vooral, al zeg ik het zelf.

The struggle is real mensen. Deze pipo wordt niet met het allerbeste humeur wakker en hij weigert om zijn beer los te laten. In principe geldt hier de regel dat Flip de Beer enkel in bed gebruikt wordt en dat ging altijd goed, tot hij nu ineens besluit dat het wel leuk is om ‘m mee te nemen naar beneden. Not gonna happen.

How to cheer up een opstandige dreumes? Met chips en…

… voetbal. Robert is naar het stadion van FC Dordt, dus Ticho en ik chillen samen op de bank. Na zes minuten is hij er wel klaar mee en gaat vrolijk en lief spelen met zijn Wobbel en loopkar (die hij gebruikt als een soort raceauto).

Als papa niet thuis is eten we sushi! Ticho eet alleen de binnenkant – avocado, komkommer en garnaal – en pikt wat kip en rijst mee. De spitskool gaat onaangeroerd de prullenbak in. Kind van zijn vader!

Zombie op uw beeldscherm. Inmiddels ben ik 34 weken zwanger en heeft onze dochter nog steeds geen kamer. Daar wil ik komende week wat aan gaan doen door te beginnen met verven op vrijdag, dus ik plak de boel vast af. Mocht iemand in de zaal denken dat het een goed plan is om dat met zo’n pens zelf te doen: it’s not.

Op vrijdag brengen we Ticho een extra dag naar het KDV – geruild met donderdag want toen was het gesloten in verband met Hemelvaart – zodat Robert en ik in en rondom het huis wat zinnigs kunnen gaan doen. Ik ga de babykamer verven, Robert is bezig met stroom en water aanleggen in de tuin.

Als de eerste verflaag erop zit race ik naar een stoffenwinkel om de stofjes voor de wiegbekleding uit te kiezen. Net als Ticho zal onze dochter de eerste tijd in de familiewieg gaan slapen, maar daar zit dus nog de bekleding van Ticho op. Blauwe ankertjes, niet echt girlish. Ik ga uiteindelijk voor de witte en roze, met een soort geweven sterretjes erin.

Na de stoffenwinkel is het tijd voor een lunch en een verjaardagsbezoekje en daarna meld ik me bij de verloskundige voor de reguliere check. Alles weer in orde.

Ik ben rond half vier thuis en knal de tweede laag erop. Gelukkig dekt de verf goed dus ben ik hierna klaar. Ik vind het op zich niet heel erg om te doen, maar comfortabel is anders en dat merk ik in mijn rug.

Tijd om deze op te halen. Hij is met zijn groep op pad geweest naar de kinderboerderij en waar hij normaal gesproken best wel enthousiast is als we hem halen, komt er nu echt nul komma nul geluid uit. Afgedraaid!

Bij thuiskomst direct in bad en schone kleertjes aan.

Daarna gaan we eten bij vrienden. We zitten heerlijk in het avondzonnetje in de tuin. Ticho eet wat patatjes en komkommer mee. Tomaat hoeft hij niet – kind van zijn moeder – en de feta vindt hij ook maar vreemd. Om 20.00 uur zijn we weer thuis en gaan zowel de kleine man als zijn moeder gestrekt. Het was echt een mega productieve dag, maar dat hakt er best wel in.

Dit is lekker wakker worden hoor. Onze nieuwe loungebank is bezorgd (half compleet, dat wel, want we missen de tafel en de stukjes om de losse elementen aan elkaar te bevestigen) en dat ziet er meteen gezelliger uit. Komende week komt er een hekje rondom het terras, een trap naar de tuin en beplanting en dan kunnen we wel zeggen dat het toch maar mooi gelukt is met dat weiland achter ons huis.

Deze boy heeft echt een fascinatie voor poezen. In het ‘leren tellen boek’ van Nijntje staan bij het telwoord negen allemaal poesjes – negen, duh – en die worden één voor één gekust.

In de middag vlieg ik even naar de winkels voor een moederdagcadeau.

En wip gauw bij de Zeeman binnen. Komend weekend gaan we kamperen dus wilde even wat ‘speelbroekjes’ voor Ticho halen, zodat hij lekker over het gras kan draven zonder dat ik me druk hoef te maken over het prijskaartje van zijn kleding. Ik word echter helemaal afgeleid door dit pakje en verlaat per ongeluk zonder broekjes voor Ticho maar met dit leuke setje van zeven euro de winkel.

De borrel op zaterdagmiddag vindt vandaag niet plaats bij de korfbal, maar in onze tuin. Gezellig!

En dat gaat naadloos over in patatjes eten.

Als het huis weer leeg ik heb ik nog een kleine craving dus ik scheur naar de Mac voor een McFlurry Karamel Zeezout. Die is nieuw en kan ik iedereen van harte aanbevelen. Tot zover onze zaterdag.

Het is zondag en moederdag. We hebben afgesproken er niets aan te doen, maar op het KDV heeft Ticho dit knutselwerkje gemaakt én als ik beneden kom staat er een ontbijtje met warme broodjes uit de over klaar.

Daarna plof ik op de bank met koffie. Ik heb echt een rotnacht achter de rug. Die komen de laatste dagen steeds vaker voor, die rotnachten. Dat ik naar de wc moet of last heb van maagzuur en vervolgens niet meer in slaap kom…

We gaan in de ochtend langs Robert zijn ouders en daar krijg ik dit tasje met heerlijke verzorgingsproducten van Therme. Lief he?!

Als we thuis zijn geven we Ticho zijn groenten. Daar is hij het niet helemaal mee eens, dus hup, duim in de mond, ogen dicht en weigeren om te happen. Gelukkig had ik dit keer de langste adem en na een klein beetje protest gaat uiteindelijk toch het hele bordje leeg.

Tijdens het middagslaapje van Ticho ga ik ook even liggen en als we allebei wakker zijn rijden we naar mijn moeder.

Goed dinertje hoor, na al dat ongezonde gebeuren van de afgelopen dagen. Heb ook weinig eetlust trouwens want volgens mij zit mijn maag volledig in de verdrukking.

Zoals iedere zondagavond doen we mijn vriendje lekker in bad en daarna gaan we tandjes poetsen. Eerst zijn eigen gebitje, dan mama’s tanden. Tuurlijk schat, dankjewel!

Als Ticho lekker ligt te pitten, kruip ik achter de laptop. Ik bestel nog wat extra knoppen voor op de meubeltjes in de babykamer, scoor een te toffe muursticker – met haar naam dus die laat ik niet zien – en wil een cadeaubon van VT Wonen stukslaan maar die #%$%$%* website doet het weer eens niet. Twee maanden geleden had ik exact hetzelfde probleem met een cadeaukaart dus ik ben in staat om dat ding in tweeën te breken. Doe ik niet natuurlijk, maar pffff, als zelfs mijn geduld opraakt, dan maak je er als webshop wel echt een zooitje van hoor. Goed, tot zover mijn zondagavond. Het is nu 21.00 uur, er staat een mega slecht TV-programma op en mijn ogen vallen bijna dicht. Mag jij raden wat ik ga doen?

Komende week, tja, wat zullen we daar eens van zeggen? Ik ga een beetje rommelen in de kinderkamers – gordijnen bestellen, een vloerkleed voor Ticho scoren, door de dozen met babykleding spitten op zoek naar spulletjes die we nog een ronde kunnen gebruiken, de muurstickers plakken, de lamp van blauw naar goud spuiten enzovoorts -, woensdag komt de kraamzorg voor een intake en donderdag ga ik met een vriendin en Ticho naar Plaswijckpark. Ik ben zo benieuwd hoe dat gaat bevallen, of hij het leuk vindt en of het geschikt is voor zijn leeftijd. Als het allemaal lukt probeer ik daar zaterdag meteen een fotodagboek van te publiceren en vertel ik er allllllles over. Tot slot zijn we in het weekend pleite want we gaan met vrienden kamperen. Kortom: geen verveling hier!

Bedankt voor het lezen & geniet van je nieuwe week!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *