Momlife, Persoonlijk

Ticho’s Toestand: 18 maanden

Het is vandaag exact anderhalf jaar geleden dat ik in het ziekenhuis in Dordrecht werd opgenomen om te bevallen en me oprecht afvroeg of ik dan de eerste ging zijn met een baby die wél bleef zitten. Het duurde nog tot DE VOLGENDE DAG ’s avonds laat, maar uiteindelijk wist hij tóch de weg richting de uitgang te vinden.

We hadden onze zoon eind oktober verwacht, maar het werd dus begin november. Om precies te zijn 4 november 2016. Een datum die ik nooit meer ga vergeten, die mij een beetje een emo-mom maakt, één van de meest bijzondere dagen uit mijn leven. Nu schrijven we bijna 4 mei 2018. Dat betekent dat ons kind morgen anderhalf jaar oud is. Anderhalf, jongens en meisjes. Achttien maanden. Ik vind het niet te doen oud. Omdat ik  het afgelopen jaar iedere maand een update van zijn ontwikkelingen heb geschreven ga ik dat dit keer ook doen. Gewoon net als anders dus, maar voor mij tóch ietsje specialer.

  • Het eerste weekje van Ticho zijn achttiende maand op aarde stond nog een beetje in het teken van de waterpokken. Die verdwenen langzaam maar zeker en inmiddels zie je er niets meer van. We zijn blij dat we het gehad hebben en qua timing was het achteraf gezien ook hartstikke prima zo. Nog geen kleine baby die besmet kon worden en ook geen honderd graden buiten. Bovendien zijn we blij dat het kind er echt geen last van gehad heeft. Geen jeuk, geen koorts, niks.
  • De slapeloze nachten zijn voorbij. Waardoor het kwam , I still don’t know, maar het maakt ook geen bal meer uit: Ticho slaapt – behalve op zieke dagen – weer gewoon door en daar ben ik echt heel erg blij mee.
  • “Nee hoor, hij wijkt echt niet van mijn zijde”, riep ik altijd als mensen vroegen of hij ook weleens iets anders deed dan aan mijn been hangen, duimen en kroelen. Inmiddels doet hij niets liever dan zelf de wereld ontdekken. Niks handje vasthouden, gewoon helemaal alleen weglopen. Ik vind het echt zo leuk, want je ziet zijn zelfvertrouwen groeien. Dat zelf wandelen stimuleer ik dan ook van harte.
  • Maar sóms, soms is zo’n buggy of kinderwagen gewoon net even wat handiger. Als ik bijvoorbeeld al een half uur over honderd meter doe en er wel een beetje klaar mee ben. Helaas voor mij, maar Ticho in die wagen zetten leidt nowadays gegarandeerd tot ellende.
  • Zo heeft hij afgelopen maand zijn eerste driftbui in het openbaar gehad toen ik hem in de buggy wilde parkeren. Hij liet zich er direct weer uit glijden en sloeg vervolgens als een idioot om zich heen terwijl hij luid huilde – alsof ik zojuist zijn beide benen had gebroken – en rolde over de grond. Ge-nant. Echt genant. Ik troostte mezelf met de gedachte dat iedere ouder dit meegemaakt heeft óf gaat meemaken.
  • Afgelopen maand was het eindelijk eens een beetje lekker weer. Daar was ons vriendje ook wel aan toe. Buiten zijn vindt hij heerlijk – vooral omdat hij daar dus heel erg veel zelf kan lopen ehhhh weg kan lopen – en we zijn er dan ook regelmatig op uit gegaan. Naar de kinderboerderij, het Kralingse Bos, de speeltuin, rondjes op de fiets én sapjes drinken op het terras. Hij genoot er net zo van als zijn moeder. Ik kan momenteel niet wachten tot onze tuin helemaal klaar is en ik gewoon de deuren open kan klappen zodat Tichootje in de tuin over het gras kan rennen, met de zandbak kan spelen of van de glijbaan kan roetsjen. Op dit moment zijn we druk met het kiezen van een tof speeltoestel voor het kind dus mocht iemand nog de gouden tip hebben: be my guest.
  • Ticho heeft inmiddels de link gelegd tussen ‘zusje’ en ‘buik’. Als in: bij iedere willekeurige buik die hij tegenkomt begint hij blij te roepen: ZUSJE! Ehhh nee lieverd, in de buik van papa, buurvrouw, de juf of wie dan ook zit NIET jouw zusje. Die zit alleen bij mama.
  • Zijn grote liefde voor bananen houdt nog steeds stand hoor. Je hoeft het woord maar te laten vallen en zijn ogen beginnen te stralen, hij rent naar de fruitmand en roept enthousiast “NANAAAAAAN”. Verder is hij dol op de snoepjes van Bear, rijstwafels, peer en macaroni. Dat laatste heeft hij van mij!
  • Hij kan tegenwoordig ook helemaal zelf een appel knagen. Echt ideaal want dat duurt een uurtje en zo kan ik dus hartstikke relaxed door de supermarkt. Hij eet die appel trouwens wel helemaal op, inclusief klokhuis en pitjes. Meer kindjes die dat doen?
  • Hij is zó vrolijk. Het is echt alsof we na die dramaperiode een nieuw kind hebben gekregen. Natuurlijk heeft hij zo zijn momenten, als het bijvoorbeeld niet naar zijn zin gaat, maar over het algemeen hebben we een heerlijk vrolijk knuffelig kind in huis. Die glimlach als hij mij of zijn vader ziet, die dikke armpjes om mijn nek, de kwijlkusjes en de hele verhalen die hij ophangt: love it.
  • We zijn de afgelopen maand een heerlijk weekend weg geweest. Nog even alle aandacht voor Ticho, voordat zijn zusje zich aandient. Dat was me toch een potje genieten. We troffen het enorm met het weer, gingen lekker naar het strand, stukjes wandelen, lekker eten, buiten spelen en meer. Een fotodagboek van deze dagen vind je HIER.
  • Dachten we allemaal dat het mooie weer al die winterbacteriën de deur zou wijzen, bleek Ticho toch ineens weer ziek te worden. Flinke koorts, dagen niet eten, onrustig slapen. Het was weer bal. Ik vermoed iets aan zijn keeltje, want hij had ook een naar hoestje. Ik vind het trouwens altijd lastig in te schatten of ik wel of niet de huisarts moet bellen. Wil absoluut geen zeikmoeder zijn, maar on the other hand is het denk ik wel goed als een huisarts een beetje een beeld heeft bij hoe vaak een kindje ziek is. Omdat Ticho best gevoelig is voor snotneuzen en keelpijntjes inclusief flinke hoestbuien en koorts, zou het zomaar kunnen zijn dat zijn amandelen er bijvoorbeeld uit moeten. Maar ja, als de huisarts niet weet dat we dit soort probleempjes regelmatig hebben, dan gaat die verwijsbrief er nooit komen. Dilemma’s dilemma’s.
  • Nog een leuke: hij denkt dat alle beestjes ‘boe’ doen en dat alle hondjes Ruta – zo heet de hond van zijn opa en oma – heten. “Ticho, wat doet de eend?”…”BOEEEEE!”

En dat was het. De update van de 18e maand. Ik vind het zo bizar hoe Ticho in die anderhalf jaar is gegroeid van klein hulpeloos baby’tje tot een grote vent van ruim 80 centimeter en meer dan 12 kilo, die rondwandelt alsof hij nooit anders gedaan heeft, praatjes heeft voor tien, een ontzettende clown is – maar wel alleen als papa of mama in de buurt is – en die binnenkort grote broer wordt. Anderhalf jaar geleden begon voor ons het grootste, mooiste, spannendste, grappigste, vermoeiendste, leukste, bijzonderste en pittigste avontuur van ons leven en ik kan niet anders zeggen dan dat ik er voor 90 procent ZO INTENS van genoten heb (die overige tien procent houd ik achter de hand voor de slapeloze nachten, de overvolle luiers, de dreumesdramadagen etc). Het wordt nog iedere dag leuker en ik kan niet wachten op de volgende anderhalf jaar!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *