Persoonlijk, Zwangerschap

Wie wil ik bij de bevalling? + Geboortefotograaf

Er is wat mij betreft weinig persoonlijker en intiemer dan een bevalling. Dat was dan ook één van de redenen dat ik graag thuis wilde bevallen. In mijn eigen omgeving, met mijn eigen verloskundige én Robert.

Dat het de vorige ronde iets anders liep, dat weten we inmiddels wel. Ticho zat prima in die dikke buik – toen al een moederskindje – en het kostte behoorlijk wat moeite om hem richting de uitgang te dirigeren. Het gevolg daarvan was dat ik op donderdagochtend om 10 uur in het ziekenhuis kwam en vrijdagavond om een uur of 11 pas mijn zoon kon vasthouden. Daardoor had ik in 37 uur tijd kennisgemaakt met al het verplegend personeel, verschillende verloskundigen, de schoonmaakster, de dames van de catering en weet ik het wie nog meer. Achteraf kijk ik daar absoluut niet vervelend op terug, maar het voelde – ook in combinatie met de weken voorafgaand waarin ik meerdere keren gestript werd, naar het ziekenhuis moest voor extra checks en CTG’s – toch een beetje alsof die bevalling van mij een soort openbare gelegenheid was.

Wie wil ik erbij?
Naast het medische personeel dat je bijstaat tijdens het baren, kun je natuurlijk zelf ook aangeven wie je er wel of niet bij wil hebben. Voor mij (maar ik spreek ook zeker namens Robert) is dat een simpele en enorme uitgemaakte zaak: gewoon wij twee en verder niemand. Geen moeders, geen vriendinnen, geen zussen, niks. Zoals ik al zei, ik vind het hele circus zó intiem. Ik moet er niet aan denken dat er nóg een paar ogen op me gericht zijn, dat het rampgebied voor iedereen zichtbaar is, dat anderen getuigen zijn van de minst charmante momenten uit mijn leven. Ik vind het al heel wat dat Robert mij zo ziet, want laten we even eerlijk zijn, het is een godswonder dat die mannen ons vrouwen daarna nog aantrekkelijk vinden toch? Ik zou bij aanwezigheid van moeders, zussen of vriendinnen geloof ik forever denken ‘oh, zij heeft dit gezien’ en ‘oh zij heeft dat gezien’. En dat lijkt me niet zo chill tijdens bijvoorbeeld familiedinertjes. Tel daarbij op dat ik het écht ons moment vind, een levensveranderende gebeurtenis van ons samen, ons kindje, dat wij samen op de wereld gaan zetten. Simpel dus: alleen Robert is erbij.

Medisch personeel
Dan over het leger aan medisch personeel: zoals ik net al min of meer schreef, valt daarin weinig te wensen. Het liefst beval ik met enkel mijn eigen verloskundige en kraamverzorgster. Thuis of in het ziekenhuis, dat is me een beetje om het even en daar ga ik op voorhand geen knoop over doorhakken. Wat dat betreft gaan we het wel zien en heb ik het idee van zen en relaxed bevallen helemaal losgelaten.

Geboortefotograaf?
Iets waar ik de afgelopen tijd veel over heb nagedacht is het wel of niet inhuren van een geboortefotograaf. Enerzijds, iemand die je niet goed kent getuige laten zijn van zoiets intiems terwijl die persoon niet direct iets ontzettend belangrijks bijdraagt, dat voelt een beetje raar. Anderzijds spreekt dat ‘helemaal niet kennen en niets bijdragen’ me ook wel weer aan. Het zal me een rotzorg zijn wat deze persoon allemaal ziet, vindt of denkt. Die hoeft geen levensbelangrijke dingen te doen en zien we toch nooit meer terug. Bovendien lijkt het me ontzettend bijzonder om mooie foto’s te hebben van zo’n levensveranderend moment. De vorige keer kwamen we daar zelf amper aan toe én Robert is niet zo van de afdeling ‘foto’s maken’. Ik heb me ook eens verdiept in ervaringsverhalen van vrouwen die zo’n geboortefotograaf aan hun bed hadden staan en eigenlijk zeggen ze allemaal hetzelfde: je merkt deze persoon amper op, je kunt je eigen wensen doorgeven en duidelijke afspraken maken (bijvoorbeeld: geen foto’s van the warzone). Klinkt allemaal alsof het heus niet zo’n dingetje is om die fotograaf erbij te hebben. Tóch neig ik nog steeds naar ‘nee’. Ten eerste omdat Robert het sowieso niet chill zou vinden en ten tweede omdat ik echt serieus bijna flauwviel toen ik de prijzen van een geboortefotograaf zag. En ik weet heus wel dat het eindresultaat onbetaalbaar is, maar er zijn ook grenzen. Voor die drie keer per jaar (maximaal) dat je foto’s van de bevalling en geboorte van je kind terugkijkt volstaat misschien dat huis-tuin-en-keukenkiekje gemaakt door de stagiaire van de verpleegster ook wel.

Dus, qua medisch personeel gaan we het wel zien, mijn eigen fanclub bestaat enkel uit Robert en die geboortefotograaf, daar moet ik nog eens heel erg goed over nadenken.

Wie had jij bij je bevalling? En waarom heb je die keuze gemaakt? Mensen met geboortefotografen-ervaring? Nog goede voor- en tegenargumenten? Vertel me alles, hier of via Instagram (@anoukzwager).

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Janneke says:

    Heel herkenbaar! Toch hebben wij besloten om wel een geboortefotograaf erbij te hebben. Ik vind de foto’s vol emoties juist zo mooi. En ik kijk heeeel erg uit naar de foto’s van de eerste ontmoeting met de baby. Van ons als ouders, maar ook van grote zus. Dat wil ik niet aan een stagiair overlaten..

    1. Ahh jaa daar zeg je wat. De eerste foto’s van Ticho en zijn zusje – hormonale heks hier kan al janken bij het idee – moeten de mooiste ooit worden. Ik twijfel zo. Robert is heeeeeeel erg tegen en ik weet het dus gewoon niet. The struggle is real! Thanks voor je reactie xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *