Happy Moments

Happy Moments #51

Goedemorgen! Leuk dat je weer een kijkje komt nemen in ons fotodagboekje van afgelopen week. Ik heb dit keer geprobeerd het ietsje korter te houden – tikte regelmatig de 2500 woorden aan en dat vond ik toch een beetje veel – dus hopelijk bevalt het zo.

Afgelopen week dus. Het zonnetje verdween en maakte plaats voor wolken en hier en daar een druppie regen, maar daar lieten wij ons niet gek door maken. We brachten weer genoeg uurtjes buiten door, gingen aan het werk, hadden een controle bij de verloskundige en vierden Koningsdag. Ook werd er een begin aan de tuin gemaakt en ik zal hier en daar een kleine sneak peak geven, maar ik denk dat ik ergens in de zomer, als alles echt helemaal klaar is en groeit en bloeit, een uitgebreid artikeltje hierover ga schrijven. Goed, gaan we.

De eerste foto van onze maandag: onder een kleedje op de bank met GTST. Na een dag werken ben ik behoorlijk moe dus het is fijn dat ik nog wat kan rusten voordat de kleine terrorist weer thuis komt. Na GTST kijk ik trouwens ‘Online Misbruik Aangepakt’ over Laura Ponticorvo en haar gestolen sekstapes en ik verbaas me over de reacties die ik onder andere op Twitter lees. Het slachtoffer in dezen krijgt nog steeds hier en daar de schuld. ‘Had ze maar geen foto’s en video’s moeten maken’ en ‘moet ze maar niet alles online delen’. Zo bizar vind ik dat. Dus als iemand online veel deelt of voor privégebruik foto’s of video’s maakt, dan is het helemaal prima dat één of andere kansloze viespeuk dit allemaal van haar jat (jatten, ja, diefstal is het) en het zomaar het internet op gooit? Ik kan er niet bij. Echt niet. Het is goed dat eens duidelijk wordt dat dit soort praktijken steeds vaker gebeuren én dat er hard tegen opgetreden wordt. Dus.

Goed, volgende foto: het kind aan de wandel. We gaan voor een bakkie koffie langs mijn moeder. Ticho is wat jengelig en hoesterig, dus een uitstapje is dan fijn tijdverdrijf (in plaats van lamlendig op de bank gaan hangen want daar knapt niemand van op).

Oh hier smelt ik van hoor. Hand in hand met mijn kind over straat: trots keer duizend.

Mijn zusje is ook thuis dus die vermaakt haar kleine neefje. Kusjes voor tante Kar.

En als we weer thuis zijn wil ik Ticho lekker in bed leggen, maar daar denkt hij anders over. Keihard gillen en krijsen en alleen bij mij is het goed. No problemo, dan gaan we samen toch even kroelen op het grote bed.

Dinsdagochtend word ik hier wakker: op de bank. Echt een drama-nacht achter de rug. Ticho werd wakker – die is niet helemaal in zijn hum -, ik lig continu te krabben en jeuken en Robert is ook niet bepaald een zachte en rustige slaper. Dussssss als ik van 01.00 uur tot 04.00 uur naar het plafond heb liggen staren besluit ik voor de laatste twee uurtjes op de bank te kruipen. Prima keuze, want ik heb hier mooi nog even kunnen pitten.

Dit uitzicht bij wakker worden he, dat is dus mooi de laatste keer.

Want terwijl ik druk aan het werk ben in Utrecht, wordt er in Papendrecht enorm hard gewerkt aan het terras. De tegels gaan erin en dat betekent dat ik bij warm weer nu gewoon naar buiten kan! Eindelijk.

Ik kan gewoon niet uitleggen hoe fijn dit is. En komende week wordt de rest van de tuin ook aangelegd (daar zijn ze wel ietsje langer mee bezig). Hebben we straks gewoon een buiten.

Het kind na een dag met papa: om 16.00 uur in zijn pyjama. Hij weigerde deze uit te trekken en aangezien wij nogal van de afdeling ‘pick your battles’ zijn werd besloten dat dit absoluut geen battle waard is. Wil Ticho in zijn pyjama? Ga je gang.

Na het eten verruil ik gauw mijn keurige jurk met degelijk kapsel voor een comfortabele outfit met coupe ontploft. Tijd voor een boekje op de bank. Ik ben niet echt een lezer (echt niet, eigenlijk) maar vind dit soort boeken wel geinig en interessant.

Allebei fris en fruitig. Een heerlijke dag samen!

Terwijl Tichootje lief met zijn trein aan het spelen is, kijk ik de docu over Rico Verhoeven, over de weken voor, tijdens en na zijn gevecht tegen Badr Hari. Mocht je Videoland hebben: tip! Ticho vindt het ook dusdanig interessant dat hij die trein even laat voor wat het is…

Daarna door naar de supermarkt. Ideaal dat daar bij de ingang zo’n bak met fruit voor de kinders staat. Kind is een uur zoet met het volledig verorberen van deze appel – inclusief klokhuis – en boodschappen doen wordt zo gewoon heel erg relaxed.

We wandelen meteen even door langs Ticho zijn oma. Meneer trekt daar meteen zijn speelgoed uit de kast, houdt de hond vakkundig op afstand en loopt rond (en gedraagt zich) als een klein directeurtje.

’s Middags houdt Ticho een soort winterslaap van 13.00 uur tot 17.00 uur, dus heb ik tijd om heel veel nuttigs te doen. Eerst even opruimen en schoonmaken, dan omkleden en mijn haar en make-up doen (ja, ik liep nog rond als Ma Flodder) en daarna lekker stukkies tikken en wat voor mijn werk fiksen. Fijn, zo’n productieve middag!

Als deze knappert wakker is, gaan we naar Ticho zijn andere oma – de vriendin van mijn vader (echt dat kind heeft een partij opa’s en oma’s dat wil je niet weten) – want die is jarig. We eten met z’n allen (dus mijn vader, zusje, de jarige jet, haar twee kinderen plus de aanhang en Ticho) Chinees, taart, banaan, appel en eigenlijk alles wat je maar wenst. Feestje voor deze hoor! En kijk ‘m weer zitten he. De chef.

Deze dag jongens, wat een fijne. Het was echt heerlijk genieten met dit kleine mormel. We hebben allemaal gezellige dingen gedaan, lekker productief gewerkt, veel gespeeld, kusjes gegeven, gekroeld, taart gegeten. Rijkdom keer duizend!

First thing in the morning: even kijken bij opa die met een grote graafmachine in de tuin bezig is. Coooohooool!

In het kader van reallife: als Ticho naar de opvang is kruipen mijn ontplofte hoofd, mijn koffie en ik achter de laptop. Aan het werk!

Onderbreking van de werkdag. Ik moet voor een reguliere check naar de verloskundige. Alles is dik in orde. Prima bloeddruk, een drukke baby en exact nul kilo aangekomen ten opzichte van de vorige keer. Nou zou ik me een week of wat geleden best wel zorgen hebben gemaakt om dat achterblijvende gewicht, maar nadat uit de groeiecho bleek dat de inwoonster van mijn buik gewoon weer lekker aan de maat is, is mijn gewicht wel mijn allerlaatste zorg.

De Ouders van Nu app vertelt mij dat le husband en ik nog echt even iets gezelligs samen moeten gaan doen. Zijn wij ook echt van inderdaad.

De rest van de middag ben ik aan het werk en doe ik een klein schoonheidsslaapje. Tegen half zes is deze pipo weer thuis en aangezien hij niet helemaal lekker in zijn vel zit en weigert te eten, geven we hem maar komkommer. Dat gaat er prima in.

Even checken hoe dat allemaal zit, zo’n zwangerschap. Kind is hier een kwartier hartstikke zoet mee.

Daarna is het tijd voor een badje en gaat hij lekker slapen. Hij is dus niet helemaal lekker – al heel de week niet zo – dus ik hoop dat het na een goede nacht beter gaat. Zelf ga ik nog even langs mijn moeder en kruip daarna ook mijn bed in.

Nou, je kunt het wel raden: deze heeft koorts. Arm kind. Zat er dik in natuurlijk, het kwakkelen begon al aan het begin van de week. Hopelijk trekt het met behulp van een zetpil een beetje weg, want het is Koningsdag en dan willen we natuurlijk wel even de straat op.

Hagelslagjes pikken! Meer kinderen die dit doen?

We beginnen de dag traditiegetrouw bij de aubade. Zingen! Daarna gaan we gebakjes eten en maken we een kort rondje over de braderie en langs de winkels. Ticho is alleen niet heel erg gezellig dus we taaien snel weer af naar huis.

Zelfs met een foto in zwart en wit zie je hoe vuurrood zijn wangetjes zijn. Slapen wil hij dus niet in zijn eigen bed, maar dat vind ik helemaal niet erg. Samen kroelen en slapen is mijn hobby!

Dusssss…

Toch lijkt hij na een dutje en een zetpil wat op te knappen, dus we gaan een uurtje naar het marktplein.

En daarna krijgen we eters. Ticho speelt nog gezellig wat met de andere kinderen en gaat bijtijds onder de wol. Wij – stel bejaarden – wachten het vuurwerk van 22.30 uur ook niet meer af maar bekijken het mooi vanuit de slaapkamer.

Zaterdagochtend voel ik me net als de Wijze Varen (of hoe die plant ook heten mag) op de televisie. We hebben een slechte nacht achter de rug omdat het kind als een kacheltje jammerend in bed lag. Moederhart in duizend stukken, dat snap je.

Dit kaartje vond ik trouwens op mijn kussen: een uitnodiging van vriendinnen voor ‘iets’ op zondagochtend. Leuk en zo lief!

Zo, nou, hoe zwanger wil je het hebben?

Deze is ook nog in de building hoor. Inmiddels schommelen we qua temperatuur tussen de 38 en 38,5 dus het gaat de goede kant weer op.

Kijk hem zitten dan. Meneertje!

Ticho wil al dagen niet echt eten en het wordt eigenlijk alleen maar erger. Ik besluit dus een smoothie met onder andere spinazie en banaan te maken in de hoop dat hij zo toch wat vitamines binnenkrijgt. In een normale beker haalt hij er zijn neus voor op, maar als ik het in een milkshakebeker van de Mac giet, dan neemt hij voorzichtig wat slokjes. Kind van zijn moeder.

Einde dag, helemaal afgedraaid wel. Robert is naar een verjaardag en ik kijk It Takes Two. Daarna onder de wol want ik heb er weinig vertrouwen in dat ons Tichootje lekker zal doorslapen…

Ik krijg gelijk want het is misschien wel de meest onrustige nacht van de week. Het goede nieuws is wel dat ik voor het eerst in dagen het idee heb dat meneer weer wat fijner in zijn vel zit.

Weet je nog dat kaartje dat ik op mijn kussen vond? De meiden nemen me mee uit brunchen. Zo gezellig en ik voel me een enorme bofkont.

Ik krijg hele mooie cadeautjes en ze vullen deze kaartjes in. Allemaal leuke namen – of de naam ertussen zit ga ik natuurlijk niet vertellen – en de liefste wensen voor de baby.

In de middag komt Sief foto’s maken van me and the belly. We positioneren Ticho ook nog voor de camera, maar die voelt meer voor assistentie aan de andere kant.

Na het eten ga ik door de foto’s heen en zet er direct een paar op mijn telefoon. Grote kans dat jullie via Instagram (@anoukzwager) wat spam voor de kiezen krijgen. Sorry alvast.

Deze is weer helemaal zijn vrolijke zelf hoor, al weigert hij nog steeds te eten. Ach, hij heeft genoeg reserves zullen we maar denken. We gaan in bad, spelen met het sop, wassen de haren (is dat bij andere kinderen ook een klein gedoetje?) en daarna is het bedtijd.

Ik breng, zodra Ticho stil is, nog even wat kleding terug naar mijn zusje en zet deze Happy Moments in elkaar. Inmiddels is het bijna 21.00 uur, dus ja, dan vind ik het wel bedtijd. Komende week gaan de mannen verder in onze tuin, hoef ik maar twee dagen te werken, ga ik echt weer eens wat doen in de babykamer, vieren we de verjaardag van mijn lieve vriendin San en verder gaan we het wel zien. En dat zien jullie dan weer volgende week.

Heel erg bedankt voor het lezen en geniet van jullie nieuwe week!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *