Momlife, Persoonlijk

Neem-je-kind-mee-naar-werk-dag

Ze verzinnen ook altijd weer iets nieuws he?! Vandaag is het ‘neem je zoon of dochter mee naar je werk dag’. Het is echt.

Nu wilde ik dus een pleidooi houden waarom ik vind dat je kind meenemen naar je werk niet zo’n bijzonder strak plan is, maar toen ik er wat beter over nadacht bleek het eigenlijk helemaal zo’n gek idee nog niet.

De dreumes naar mijn werk
Je moet je voorstellen dat ik zo’n vierentwintig uur per week achter mijn computer op kantoor zit. Dan ben ik druk met het schrijven van blogs, van artikelen voor in één van de bladen, het redigeren van een folder of flyer of iets anders met letters en teksten. Stel je eens even voor dat ik Ticho dan mee zou nemen. Ik weet zeker dat mijn collega’s het uiterst gezellig zouden vinden, zo’n kleine dreumes, maar van werken komt er dan weinig meer terecht. Want meneer wil Bumba kijken, banaan eten, in het raamkozijn staan en de bureaustoelen door de hut rijden. Bovendien heeft hij 0,0 interesse in die blogs, artikeltjes, folders en flyers van zijn moeder dus hem echt iets laten zien is er niet bij. Zonde van ieders tijd en energie dus.

Een ouder kind meenemen
Een ouder kind daarentegen kan zichzelf veel beter vermaken dus daar heb je simpelweg minder omkijken naar én is in staat om daadwerkelijk iets op te steken want van papa of mama nou eigenlijk heel de dag doet. En volgens mij is dát de reden dat deze dag in het leven geroepen is. Je kind laten zien op welke manier zijn nieuwe kleren, dure schoenen, sportabonnementen en overige hobby’s worden bekostigd. Zorgen dat je zoon of dochter beseft dat enkel de zon voor niets opgaat maar dat dat het dan ook wel is. Een mens moet werken voor zijn of haar geld, of je dat nu leuk vindt of niet. Stel dat ik een 12-jarige Ticho mee zou nemen, dan is dat toch wel wat ik hoop dat hij na zo’n dag heeft opgestoken. Dat zijn ouders werken om dat dak boven zijn hoofd te betalen, om ervoor te zorgen dat hij in financieel opzicht niets tekort hoeft te komen en het allerbelangrijkste, dat we dat allebei met ontzettend veel plezier doen. Want dat is wat mij betreft het beste voorbeeld dat je je kind kunt geven op dit gebied: doe iets waar je blij en gelukkig van wordt.

Keuzes van het kind
Dat brengt me meteen bij het volgende: de toekomst en de daarbij behorende keuzes van mijn kind. Natuurlijk denk ik er wel eens over na wat voor mens Ticho zal zijn als hij zestien is, welke keuzes hij dan maakt en waar op de arbeidsmarkt hij uiteindelijk eindigt. Mijn allergrootste wens op dit vlak is dat het mij en Robert lukt om hem in de weg daar naartoe zo goed mogelijk te begeleiden maar hem wél ruimte te geven om zijn eigen beslissingen te nemen. Dat hij een zelfstandige jongeman wordt, die weet wat hij wil, weet wat ‘ie kan en weet welke richting hij op wil. Ik heb dat zelf altijd heel sterk gehad en ben oprecht blij dat mij de stress van ‘ik weet niet wat ik wil dus ik begin na de zomer aan mijn derde studie en misschien is dit dan wel wat voor me’ bespaard is gebleven. Dat gun ik mijn kind ook.

Welke beroepen zou ik wel en niet leuk vinden?
Iets minder zwart-wit dan zoals het hier staat, maar er zijn bepaalde beroepen die ik wel én niet (of minder) geschikt vind voor mijn eigen kind. Niet gebaseerd op ‘goed genoeg’ maar op bijvoorbeeld veiligheid. Enerzijds vind ik jongens in het leger bijvoorbeeld superstoer maar als mijn eigen kind voor zes maanden naar Afghanistan moet, mwah, liever niet. Hetzelfde geldt voor een expat-job waardoor hij voor een langere periode naar de andere kant van de wereld verhuist of een baan waarbij zijn gezondheid op één of andere manier in gevaar komt. Tot slot zie ik het niet zo zitten als meneertje als een jobhopper zonder diploma’s en zonder écht perspectief eindigt. Wat ik hem wel graag zie doen? Misschien belandt hij – net als zijn vader – wel in de scheepvaart of blijkt hij – net als zijn moeder – dol te zijn op het journalistieke vak. En misschien ook wel helemaal niet, maar wil hij piloot, brandweerman, profvoetballer of clown in het circus worden.

Ach, of Ticho nou dokter, accountant, boekhouder, vuilnisman, schipper, journalist, meester of soldaat wordt, het zal me een zorg zijn. Veel belangrijker vind ik het dat hij iets doet waar zijn hart sneller van gaat kloppen. Iets waardoor hij dagelijks met plezier naar zijn werk gaat. Iets waardoor hij écht gelukkig kan zijn. En ik ben ontzettend blij dat ik hem over een paar jaar, tijdens ‘neem je zoon of dochter mee naar je werk dag’ in 2030, kan laten zien hoe dat is.

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *