Happy Moments

Happy Moments #49

Hoi goedemorgen! Fijn dat je er bent voor een nieuwe Happy Moments. Een extraatje dit keer, met plaatjes van maandag tot en met donderdag. Kijk je mee?

Omdat we as we speak een weekendje weg zijn en het mij wel een leuk idee leek om daar een aparte Happy Moments over te schrijven, deel ik dus nu de eerste paar dagen van onze week en krijgen jullie maandag deel twee van mij te zien. Een bewogen week, met een prachtige groeiecho, een extra check in het ziekenhuis, heel veel zon, ijsjes, huishoudelijke hulp van de dreumes en meer.

Maandagochtend werk ik eventjes vanuit huis. Omdat we een groeiecho gepland hebben staan, ga ik niet heen en weer naar Utrecht. Zonde van de tijd.

Ondertussen is deze kleine draak ook aan het werk gezet. Kun je niet vroeg genoeg mee beginnen.

Hoi! Ma Flodder op je beeldscherm. Tijd voor de groeiecho van ons meisje. Spannend en leuk!

Kijk nou. Ik ben weer verliefd hoor. Het is wederom een redelijk grote baby en een kopietje van haar broer. Exact hetzelfde profieltje. Kan niet wachten tot ze er is.

Na de echo moet ik me melden bij de gynaecoloog in het ziekenhuis omdat ik jeuk aan mijn handen heb. Dat leek me een vrij onschuldige kwaal, maar de verloskundige wilde tóch dat ik onderzocht zou worden op zwangerschapscholestase.

Er wordt een CTG gemaakt. Dat duurt allemaal even omdat mevrouw haar hartslag heel rustig is, vervolgens iets teveel piekt en daalt, de signalen soms wegvallen – omdat de baby nogal beweegt denk ik –  en na twee uur eindelijk goed in beeld gebracht is.

Gelukkig heb ik in de tussentijd wel lekker koffie gekregen.

Komt geen eind aan. Doorligplekken enzo.

Als ik van die irritante doppen verlost ben, wordt er wederom een echo gemaakt. Ziet er ook allemaal keurig uit. Ik vind het allemaal best, twee keer bij onze dochter spieken is altijd een goed idee toch? Van deze stoel krijg ik het trouwens wel Spaans benauwd.

Daarna nog even bloedprikken en die uitslagen gaan bepalen of ik inderdaad zwangerschapscholestase heb. Omdat er één of andere ingewikkelde waarde geprikt moet worden, laat die uitslag even op zich wachten. Een dag of vier, om precies te zijn.

Ik moet nodig eens een stofdoek langs mijn auto halen, I know, maar daar gaat het nu niet om. Kijk even naar die tijden: gewoon drie uur in dat ziekenhuis gezeten. Niet bepaald hoe ik mijn middag ingepland had.

Na het ziekenhuis rijd ik even langs mijn moeder voor een bakkie koffie in de zon op het balkon.

En daarna haal ik mijn vriendje op. Die heeft zich weer eens ergens op een schommel genesteld.

Bij thuiskomst is meneer niet te genieten en heel erg boos op zijn moeder omdat hij macaroni te eten krijgt en hij daar niet zoveel zin in had. Dramaqueen. En wat doet deze moeder zonder ruggegraat dan? Bumba aan om hem te kalmeren.

Uiteindelijk blijkt spinazie wél in zijn straatje te liggen en eet hij dus met ons mee. Ik wil hem niet te vaak spinazie geven want dat schijnt niet goed te zijn dus vandaar dat ik voor hem eigenlijk iets anders op het menu had staan. Afijn, na het eten dus een waterijsje en volgens mij is hij het drama van voorgaand uurtje dan alweer vergeten.

De rest van de avond ga ik even langs een vriendinnetje voor een bakkie thee en daarna kruip ik onder de wol. Zo’n dag hakt er best wel in, vooral vanwege de stress die zoiets ongemerkt met zich meebrengt.

Dinsdagochtend met koffie en overleg. Ik ben nog steeds doodop, zie eruit alsof ik uit mijn kist ben opgestaan en voel me zo ook wel een beetje geloof ik. Koffie dus, en dan komt het allemaal wel weer goed!

Tussen de middag eet ik lekker buiten in het zonnetje met dit geweldige uitzicht op het spoor van Utrecht Overvecht. Daar worden jullie jaloers van he?

Na mijn werk ga ik eerst even langs mijn jarige tante en daarna naar mijn schoonouders, waar Ticho heel de dag geweest is en waar ik heerlijk kan aanschuiven voor het avondeten.

Op zijn sokken lekker buiten rennen. Ik ben zo blij dat onze tuin binnen nu en een week of wat klaar is, dan kan hij thuis ook gewoon buiten banjeren. Het is een echt klein buitenkindje.

Als we rond zevenen weer thuis zijn, nemen we nog eeeeeeven een klein waterijsje voordat het dreumesbedtijd is. Ticho slaat op hol als hij deze ijsjes ziet en ik vind het met dit soort temperaturen allemaal best.

Als meneer op bed ligt, ga ik de kasten uitmesten en wat nieuwe kleren inruimen. Uiteraard niet voordat het allemaal op de foto staat voor een nieuwe shoplog. Die verwacht ik ergens in mei online.

Ik zal nooit meer zeggen dat onze dochter een lege kledingkast heeft. Het is best wel ernstig hoor, maar ik heb heel veel verzameld de afgelopen maanden. Hoewel, we zijn eigenlijk gewoon enorm verwend, want zelf heb ik acht boxpakjes gekocht en dat was het. Anyways, alles is gesorteerd en klaar voor de wasmachine.

Rond half negen plof ik op de bank. Een drukke dag, veel gedaan. Ik blijf nog een uurtje zo liggen en verkas dan naar boven. Op naar mijn vrije dag met Ticho!

En we beginnen die vrije dag met een ontbijtje. Warme melk, boterhammetje én een peer, zodat de vitamientjes vast in de pocket zijn.

Ticho heeft de zon zien schijnen en besluit dat hij naar buiten wil. Gaan we uiteraard doen, maar niet voordat het kind goed ingesmeerd is. Ik noemde het pas geleden ook al, maar ik ben dus echt zo’n zeikert als het op zon/zonnebrand/verbranden/skincare aankomt. Je gaat mij nooit maar dan ook nooit zonder bescherming in de zon vinden. Sterker nog: ik mijd die zon het liefst. Ooit een docu gezien over jonge mensen met huidkanker en dát in combinatie met mijn gevoelige witte eczeemhuidje maakt dat ik heel voorzichtig ben. Lekker stichtelijk praatje, maar echt, PAS OP MET DIE ZON! Goed, wij hebben dus gewoon deze gigantische flacon van Suncover op tafel staan en niemand verlaat the building zonder een klodder! (Deze pompflacon bestel je HIER en ik kan het iedereen aanbevelen!)

Speeltuin chillings.

“Mam, als ik hier nou ga zitten, dan kun jij mij lekker niet pakken!”

“AUTOOOOO”, gilde meneer toen hij deze soort van vrachtwagen voorbij zag rijden. Tja, je bent een knul of je bent het niet.

Geen tijd voor banaan. Nou, dat wil wat zeggen hoor. Het is zulk lekker weer en meneer is zo druk met glijden, schommelen, wipwappen, rondjes rennen en de vrachtwagen inspecteren. Heerlijk!

Even wat drinken, bijna net zo belangrijk als goed insmeren met deze temperaturen. Ik moet nog even zo’n pakjeshouder scoren want uiteraard knijpt hij eerst zo hard in het pakje dat de helft over zijn kleren gaat en daarna duwt meneer het rietje erin. Inventief kind kan zo ook heus wel drinken.

Laatste keer glijden!

En dan strijken we neer op een terrasje. Mango-ijs is ook een soort fruithap toch?

Deze kleine viezerik vermaakt zich uitstekend op zijn stoeltje. Houdt alles en iedereen in de gaten, zit als een Koning om zich heen te zwaaien en slurpt zijn bolletje ijs in no time op.

De meneer van de koffie heeft een konijntje in het schuim gefrabriceerd. Ticho noemt het een poesje, maar het idee is natuurlijk leuk. En knap!

En na dat drukke ochtendprogram leg ik een uitgeteld klein warm jongetje in bed. Lekker slapen vriendje, dan heeft mama even tijd om die wintervacht van haar benen te halen en de teennagels van een kleurtje te voorzien. Oh jongens, wat is het fijn dat die melkflessen weer uit de stalling kunnen he?!

Na ruim drie uur is Ticho nog steeds niet wakker. Die ga ik dus even wekken, want anders is het ’s nachts weer bal.

Even bellen naar zijn chickies.

Heerlijk kind, wat ben ik toch verliefd. En ja, voor de oplettende lezer: dat gekke gesnuif doet hij dus nog steeds.

Een rondje supermarkt! Het is ook kermis en aangezien wij dus in het centrum wonen hoor ik heel de dag die piepjes en bliepjes en gillende kinderen. Ik overweeg om een rondje met Ticho te maken en hem in de draaimolen te knallen, maar het is ZO DRUK dat we even overslaan. Misschien later nog.

Na het eten wordt er gefietst. Zeg niet dat wij niet genieten van dit weer he?!

En bellen blazen met zijn neef en nicht. Ticho wordt hysterisch van al die bubbels. Zo grappig.

Ik sluit de dag af met een Magnum. Daarna met de beentjes omhoog op de bank en lekker op tijd naar bed. Het is genieten, van die drukke en warme dagen, maar met een buik van hier tot Tokio vind ik het toch ook best vermoeiend. Ach, we mogen niet klagen, ik ben blij dat ik nog fit genoeg ben om van alles met Ticho te ondernemen!

Haar in de krul, plamuurlaag op het gezicht, nieuwe blog online, dus moeke is klaar voor een nieuwe dag. Ik heb overigens dra-ma-tisch geslapen. Eén of ander naar buikvirus.

Gelukkig schijnt de zon. Daar knap ik meteen van op.

En na een paar uurtjes zwoegen heb ik weekend. Samen met man en kind knijp ik er even tussenuit voordat onze nieuwe baby de boel komt verstoren.

Ik pluk meteen dit rode tomaatje van het KDV. Kind is warm en rood, niet normaal. Volgens mij heeft hij het heel druk gehad met buitenspelen.

Even langs Ticho zijn oma, waar hij uiteraard meteen wat te knagen krijgt voorgeschoteld.

En daar krijg je natuurlijk dorst van. Nu wil het toeval dat er ook een hond rondloopt en dat er dus een gevulde hondenbak met water staat. De hond is in geen velden of wegen te bekennen, maar Ticho is een goede vervanger.

Lekkerrrrrrr. Goed voor de weerstand!

Als we thuis zijn is het tijd voor pannenkoeken. Mijn opa komt ook gezellig eten en we hebben allemaal best wel trek dus gaan vol in de aanval.

Een dag zonder waterijs is een dag niet geleefd. Ticho krijgt van mij de oranje en zelf neem ik de cola. Jullie snappen wel waarom: de oranje vind ik niet zo lekker maar de cola wel. Jammer maar helaas voor mij want Ticho wijst naar mijnes, begint te gillen, gooit zijn oranje weg en uiteraard eindigt de Koning des huizes met MIJN cola en zit ik met die oranje opgescheept.

Na het eten gauw in bad. Al het zand, de modder, de zonnebrand en etensresten afspoelen. Daarna kan ik een doodmoe klein jochie zo overhevelen naar zijn bedje. Helemaal knock-out.

Zelf doe ik nog een was, spring ik onder de douche, ruim het één en ander op en daarna is het tijd voor Temptation Island. Ik begin heel enthousiast op de bank, maar verkas na een kwartier naar boven. Dat korte nachtje met buikgriep heeft erin gehakt en ik voel me nog niet helemaal jofel.

En dat was het! Hier moeten jullie het voor nu even mee doen, maar het goede nieuws is dat ik er maandag weer ben met nóg een Happy Moments vol plaatjes van ons weekend in Zeeland. Op het moment van schrijven zit ik in ons fijne B&B, schijnt er een klein zonnetje naar binnen, gaat het kind zo naar bed en plof ik daarna op de bank. Genieten hoor!

Inmiddels heb ik ook de uitslag van de diverse onderzoeken van eerder deze week gehad en het ziet er allemaal prima uit. Fijn dat het dus geen zwangerschapscholestase is. Hoe ik dan wel aan die jeuk aan mijn handen kom is me een raadsel, maar zo lang het bij dat ene ding blijft hoor je mij niet klagen.

Heel erg bedankt voor het lezen en een prettig weekend toegewenst. Geniet er lekker van want als ik de berichten moet geloven dan is het vanaf maandag weer gedaan met al die zon.


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *