Persoonlijk

Hier zie ik tegenop als ons kind ouder wordt…

Soms kan ik niet wachten tot Ticho groter is, omdat ik nu denk dat het leven dan vele malen makkelijk zal zijn. On te other hand krijg ik het Spaans benauwd van het idee dat mijn dreumes ooit 16 wordt…

Zodra je kinderen hebt, is je leven nooit meer zorgeloos. Dat is een feit. De eerste paar jaren omdat zo’n kleintje in leven houden gewoon echt jouw verantwoordelijkheid is en daarna omdat dat kleintje ineens veel te groot wordt en allerlei muy importante grote-mensen-beslissingen moet nemen, met vrienden gaat stappen, stiekem spijbelt op school en zijn moedertje niet meer vertelt waar hij hele avonden uithangt. Echt, alleen het idee al bezorgt me de rillingen. Maar er is meer waar ik serieus bang voor ben. Vandaag deel ik mijn grootste angsten voor als Ticho (en zijn zusje) groter is. Komen ze.

Gepest worden of zelf pesten
Echt met stip op één hoor, deze. Het is mijn allergrootste nachtmerrie dat Ticho later gepest wordt óf dat hij zelf een pester blijkt te zijn. In het geval van het eerste: ik kan me niet voorstellen hoe machteloos je je als ouder voelt in zo’n geval. Hoe vreselijk veel pijn het doet om je kind misschien wel huilend of onder de blauwe plekken van school te halen. Ik wíl er niet eens over nadenken. In het geval van het tweede: reken maar dat de straf niet mals zal zijn. Een grote mond, respectloos omgaan met anderen, lelijk doen, fysiek geweld, ik wil er niks van weten en keur het in geen enkel geval goed.

Ergens met de pet naar gooien
Hier hadden le husband en ik het afgelopen week nog over. Wij zetten maandelijks geld opzij voor Ticho (en straks ook voor zijn zusje) en hopen hem over heel wat jaartjes een fijn ‘startkapitaal’ mee te geven. Het doel is om dit geld niet te gebruiken voor bijvoorbeeld een rijbewijs of een studie, maar echt voor – ik noem maar wat – een eerste huis of auto. Maarrrrrr, enkel en alleen als ze er zélf ook wat voor doen. Het werkt namelijk niet zo dat papa en mama de geldkraan opendraaien en de kinders zich met magere cijfertjes een beetje netflixend door de dag worstelen. Gewoon werken voor je eigen centen, je best doen op school en verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag. Dat vind ik zó belangrijk. Ik ben oprecht allergisch voor mensen die ergens met de pet naar gooien. Mijn kinderen kunnen alles van me krijgen, maar daar staat dus wel iets tegenover.

Liegen en dingen verzwijgen
Ha, honderd procent kans dat dit gaat gebeuren natuurlijk. “Nee hoor mam, ik heb écht geen alcohol gedronken, echt niet.” Terwijl zelfs een blinde kan zien dat zijn linkeroog in zijn rechterbroekzak kijkt en de alcoholwalm niet van de lucht is. Ik zou het heel vervelend vinden als mijn kinderen om dit soort zaken zouden liegen, maar – en dat zeg ik nu – ik zou het ook begrijpen. Natúúrlijk keur ik dit soort gedrag niet goed. Ook dingen verzwijgen – een onvoldoende op school of de welbekende ‘zeg jij dat je mij slaapt zeg ik dat ik bij jou slaap’ truc – maakt mij geen vrolijke mama. Maar goed, ik ben niet gek, hier is geen ontkomen aan. Ik hoop dat mijn kinderen tegen die tijd wél beseffen dat ze mij alles kunnen vertellen en dat eerlijkheid het langste duurt.

Belangrijke beslissingen nemen
Dingen als een studie kiezen, een eerste baan, een huis kopen of trouwen: in mijn hoofd bestaat het gewoon niet dat Ticho, die nu nog maar drie woorden spreekt en de wereld voor gatenkaas aanziet, dit soort belangrijke en lifechanging keuzes ooit moet maken. Dat betekent namelijk dat hij op een dag gewoon groot wordt en in staat is (of zou moeten zijn) om verantwoorde beslissingen te nemen. En op dat moment… ben ik eigenlijk gewoon overbodig toch?

Uitvliegen
Wij hebben dus een redelijk riant tuinhuis in de achtertuin staan en ik denk dat ik hier gewoon een soort buitenverblijf voor mijn kinderen van ga maken. Als ze dan ooit beginnen over op zichzelf wonen, dirigeer ik ze naar dat tuinhuis. Kunnen ze prima op zichzelf wonen. Op steenworp afstand van hun ouders. Lekker iedere avond aanschuiven enzo. Dat Robert en ik ooit achterblijven in een huis dat veel te groot is voor twee personen is echt een nachtmerrie voor deze moeder gans. Nee, mijn kinderen gaan niet op kamers, nooit studeren in het buitenland en hun eerste ervaring met op zichzelf wonen vindt dus plaats in de achtertuin. Geen discussie mogelijk.

En dan nog…
Die irritante kinderziektes, zoals de waterpokken (al viel dat alles mee), daar kan ik tegenop zien. En dat gehaast in de ochtend om op tijd op school te komen. De discussies met een 8-jarige over of het al dan niet bedtijd is. Zorgen dat luiers overbodig worden en de kindjes gewoon op de toiletpot plaatsnemen, ook zoiets voor in het rijtje vooruitzichten waar ik niet vrolijk van word. Huiswerk controleren en overhoren, vragen over ‘waar komen kindjes vandaan?’ beantwoorden en zwemles. Geef mijn portie maar aan Fikkie.

Het is gelukkig allemaal nog een ver-van-mijn-bedshow. De komende jaren geniet ik er lekker van dat mijn kind in principe niks kan (beslissen) zonder mij. Lekker klein en afhankelijk houden die boel. Heb jij dingen waar je heel erg tegenop ziet? Of kun je mij uit ervaring geruststellen dat sommige dingen helemaal zo spannend niet zijn? Laat het me gerust weten.

Bedankt voor het lezen.


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *