Persoonlijk, Zwangerschap

Zwangerschapsupdate week 28, 29 en 30

Het is niet te geloven, maar we hebben inmiddels de dertig weken zwangerschap aangetikt. Dat betekent dat de laatste tien weken ingegaan zijn. Of de laatste twaalf, mijzelf kennende.

Het derde trimester is inmiddels alweer drie weken oud en het werd dus tijd voor een update. Hoe verloopt het met de kilo’s? En what about de klachten en kwaaltjes? Ben ik nog aan het werk? Meer bijzondere nieuwtjes? Lees mee!

Week 28
De eerste week van het derde trimester was een feestje. Het enige nadeel dat ik verzinnen kan, was dat het maagzuur weer irritant aanwezig was. Ik had er al iets langer een beetje last van, maar inmiddels is het gewoon weer volle bak all day long. Rennies slikken voor mijn leven en dan komt dat voorlopig ook wel weer goed. Verder dus echt geen klagen. Weinig misselijk, weer een beetje fatsoenlijk energie, geen lichamelijk gedoe. All good dus. Deze week moest ik ook even naar het ziekenhuis om bloed te prikken in verband met mijn bloedgroep (A Negatief). De uitslag daarvan kwam een week later, dus die behoort niet bij week 28. Nog wel een noemenswaardig puntje van aandacht: het is in deze week dat ik voor het eerst deze zwangerschap een heuse zwangerschapsbroek uit de kast getrokken heb. Je weet wel, zo eentje met een enorme band om je buik. Gek genoeg had ik het eerder echt nog niet nodig – en had ik nu in principe ook nog wel in mijn low waist jeans gepast – maar vond ik het nu gewoon tijd worden. Voor zolang het duurt natuurlijk, want ik hoop die broek heel gauw weer in te ruilen voor een zomers jurkje.

De buik bij 28 weken. Niet echt een outfit waarin de bump goed uitkomt, maar desalniettemin is ‘ie goed zichtbaar. Tijdens de vorige zwangerschap was ik rond deze termijn echt al verzesvoudigd qua formaat en ik vind dat nu eigenlijk allemaal nog wel meevallen. Die buikfoto’s zijn minder erg dan ik dacht, laten we het daar maar op houden.

Week 29
Een week die vrij rustig voorbij ging. Er gebeurde simpelweg weinig bijzonders. Het enige dat ik wel benoemen wil is dat het maagzuur nu behoorlijk irritant begint te worden. Kon ik vorige week nog prima surviven met twee tot vijf Rennies op een dag, slik ik er nu rustig tien. Tijdens week 30 moet ik naar de verloskundige dus ik ga haar even vragen of er nog iets mogelijk is qua medicatie. Vorige keer kreeg ik Omeprazol en dat werkte als een trein. Nu weet ik dat je dat ook bij de drogist kunt kopen, maar ik wil het allemaal eerst even overleggen. Verder is het nog wel noemenswaardig dat ik de kleine meid nu echt goed voel bewegen en zij mijn blaas inmiddels als soort trampoline gebruikt. Dat is nieuw voor me, want Ticho was dan wel hysterisch druk in mijn buik, mijn blaas hoefde daar niet onder te lijden. Dit keer wel dus. Gelukkig heeft dat ding de inhoud van zes liter dus zit ik niet honderd keer per dag op het toilet, maar een lekker gevoel is anders. En verder kabbelen we gewoon rustig verder. Op naar week dertig, wat ik toch best wel een mijlpaaltje vind.

De buik groeit rustig verder. De meningen omtrent de omvang verschillen nogal, maar het maakt me dit keer écht geen reet uit wat anderen ervan zeggen. Ik ben sowieso supertrots en geniet echt zo van dit wonder.

Week 30
Bijzondere week wel, de laatste week in de ‘twenties’ en na deze week zit 75 procent van de zwangerschap erop. Misschien een mentaal dingetje, maar ik vind die laatste tien weken heel erg aftellen. We beginnen deze week met een bezoekje aan de verloskundige. Hier is alles dik in orde, het hartje klopt prima, de dame ligt lekker dwars in mijn buik, ik ben inmiddels boven mijn startgewicht (ja ja, het is gelukt) en uit het bloedonderzoek dat ik in week 28 liet doen is gebleken dat onze dochter (net als haar broer) dezelfde bloedgroep als haar vader heeft en dat ik dus zo’n prik moet als ik dertig weken zwanger ben en na de bevalling nog eentje. Het zonnetje doet me verder ontzettend goed al zwellen mijn voeten weer lekker op. Dat vocht vasthouden vind ik toch zo’n enorm niet charmante zwangerschapskwaal. Verder heb ik op kwalengebied écht niets te klagen hoor. Natuuuuurlijk merk ik dat het zwaarder wordt, dat mijn lichaam niet per se meer staat te springen na een dag sjouwen met het kind van anderhalf, maar chronisch last van bijvoorbeeld mijn bekken? Not at all. En daar ben ik echt ontzettend blij mee, want volgens mij is het echt vreselijk als je door zo’n kwaal min of meer aan huis geklusiterd bent. Goed, verder nog nieuws? Nou, op de laatste dag van week 30 krijg ik dus die eerdergenoemde Anti-D-prik en noem me een watje, maar ik vind dat écht een vervelende naald, zo in de spier van mijn bovenbeen. Verder heb ik besloten om weer voor een thuisbevalling te gaan – met de sidenote dat we wel zien voor hoelang ik dat nog een leuk idee vind – én heb ik weer eens wat rozigs geshopt. Binnenkort een shoplog deel twee!

Nel Veerkamp en haar dertig-weken-buik. Hoe lang zou het nog duren tot ik niet meer mijn eigen schoenen kan aantrekken? Of mijn teennagels lakken? Of een panty aantrekken?

En dat was het weer voor nu. Over drie weken staat er een nieuwe update voor jullie klaar met nieuws omtrent de groei van ons meisje – we hebben maandag een groeiecho – en hopelijk kan ik dan ook melden dat de kinderkamertjes helemaal klaar zijn! Mocht je tussendoor op de hoogte willen blijven, volg me dan op Instagram (@anoukzwager).

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen.

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *