Persoonlijk, Zwangerschap

Een terugblik op het tweede trimester

Het is onvoorstelbaar maar inmiddels zit ik in het derde en tevens laatste trimester van mijn zwangerschap. Het idee dat het hele circus voor tweederde voorbij is, vind ik echt bizar.

Het voelt serieus alsof het gisteren begin oktober was en ik na een week pijn in mijn liezen eindelijk een test kon doen. Positief, uiteraard. Ik wist het al, ik voelde me zó anders, zó zwanger. Het eerste trimester verliep moeizaam. Ik was gruwelijk moe en extreem misselijk. De kilo’s vlogen eraf, ik sliep meer dan dat ik wakker was en een beetje de gezellige moeder/vrouw/vriendin spelen zat er echt niet in. Daarom keek ik zo uit naar het tweede trimester, waarin de kwaaltjes over het algemeen naar de achtergrond verdwijnen, je energieniveau weer toeneemt en waarin je eigenlijk op je allerbest bent. Is dat bij mij ook zo? Vandaag blik ik terug op het tweede trimester.

Energie
Qua energie was het tweede trimester en bij mij eentje uit het boekje hoor. Waar ik in de eerste dertien weken een serieuze marmot was, viel dat tijdens het tweede deel van deze zwangerschap enorm mee. Mijn energieniveau was – logischerwijs – niet vergelijkbaar met ‘niet zwanger’, maar wakker blijven tot 21.30 uur zonder middagdutje was over het algemeen goed te doen. Mijn voedingspatroon speelde hier ook een grote rol in. Sinds ik van de diëtiste een soort menuutje heb gekregen merk ik echt wat de juiste voedingsstoffen met het lichaam doen.

Misselijkheid
Tja, dat dit zou verdwijnen, daar rekende ik al lang niet meer op. Tijdens mijn vorige zwangerschap bleef dit meer dan dertig weken aanhouden, dus dat zal nu ook wel het geval zijn. Nou, niet helemaal. Tot op de dag van vandaag spuug ik nog steeds met enige regelmaat, maar het tien keer per dag boven de pot hangen is er sinds week twintig/vijfentwintig niet meer bij. Daar ben ik uiteraard heel erg blij mee, want hoewel ik over het algemeen een redelijk positief mens ben, was die ellendige misselijkheid écht een soort zwarte rand rondom deze toch wel hele bijzondere periode. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat er zo nu en dan een rotdag bij zit, maar ik laat het niet meer mijn hele mood beïnvloeden.

Groei
De buik groeit inmiddels enorm. Toch heb ik het hele tweede trimester geen enkel écht maternity item gedragen. Mijn eigen (low waist) spijkerbroeken gingen nog prima dicht en zaten ook niet vervelend en verder redde ik het allemaal wel met langere tanktops, open vestjes en jurkjes. De komende periode zal dat ongetwijfeld veranderen want als mijn buik in de laatste weken net zo hard groeit als bij Ticho dan is er geen ontkomen meer aan, maar dat is dan ook geen probleem. Ik heb genoeg zwangerschapskleding in mijn kast én het plan is om eerdaags even een bezoek te brengen aan de H&M, Primark en Vero Moda voor wat basic jurkjes en shirtjes die óók met pens passen. Over de groei van ons meisje heb ik iets minder te melden. De metingen bij de verloskundige zien er allemaal prima uit maar ik weet niet of dat nou allemaal zo betrouwbaar is. Gelukkig hebben we komende week een echo om te bepalen hoe het met mijn kleine inwoonster gesteld is. Ticho bleek tijdens die groei-echo’s best een beetje aan de maat te zijn, dus stiekem vind ik het best wel spannend. Ik hoor zo vaak dat een tweede kindje groter is dan een eerste en aangezien nummer één al 4,2 kilo was houd ik mijn hart vast.

Overige kwaaltjes
Wat kwaaltjes betreft ben ik een geluksvogel. Hoewel ik dat overmatig spugen mijn ergste vijand nog niet zou toewensen, heb ik verder helemaal nergens last van. Geen bekkenpijn, geen zere rug, geen slapeloze nachten. Alleen maagzuur, maar dat is echt zo’n te verwaarlozen iets omdat het je niet belemmert in je dagelijkse bezigheden. En moodswings, daar heb ik – of nou ja, daar heeft Robert – meer last van dan de vorige keer. Ik ben vet besluiteloos, kan ineens per direct heel erg zin hebben in bepaald eten of drinken, vind de ene dag roze mooi en de andere dag toch mintgroen en ben nóg explosiever dan normaal gesproken.

Genieten
Het tweede trimester was serieus genieten met een hoofdletter G. Het groeiende buikje, het voorzichtige getrappel dat met de week steeds een beetje sterker werd, de goede 20-wekenecho, de eerste roze aankopen, het was een aaneenschakeling van fijne momenten. Nu ik er achteraf zo op terugkijk vind ik eigenlijk dat ik toch nog te weinig heb stilgestaan bij het wonder in mijn buik. Gek is dat, dat je je zo voorneemt om meer te genieten – uit ervaring denk je te weten dat de tijd zo door je vingers glipt – en je daar weer jammerlijk in faalt. Ik tenminste.

En nu…
Nu zit ik in het derde trimester en voel me vooralsnog hartstikke goed. Natuurlijk merk ik dat het allemaal wat zwaarder wordt – ik word zelf volgens mij ook met de dag zwaarder – en ik mijn energie iets beter moet gaan verdelen, maar dat weegt absoluut nog niet op tegen het irritant gelukzalige gevoel. Nog een week of vier en dan begint mijn verlof, daar kijk ik enorm naar uit. Nog even zes weken met Ticho doorbrengen, hem alle aandacht geven die hij zo verdient, genieten van ons eerste kind, voordat er een kleine schreeuwlelijk de rust komt verstoren. En daar kijk ik dan ook weer enorm naar uit.

Hoe het derde trimester verder gaat verlopen, dat weet ik natuurlijk nog niet, maar als ik afga op de vorige ronde dan verwacht ik weinig problemen. Ik ga er in ieder geval ontzettend keihard van genieten want het zouden zomaar eens de allerlaatste zwangere weken van mijn leven kunnen zijn.

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *