Persoonlijk, Zwangerschap

Wat ga ik deze zwangerschap anders doen?

Pak ‘m beet twee jaar geleden, toen we erachter kwamen dat ik zwanger was van ons eerste kindje, wist ik precies hoe ik dat allemaal zou aanpakken, het moederschap en alles wat daarbij kwam kijken.

Inmiddels zijn we een aardig poosje en duizend levenslessen verder en ben ik in verwachting van ons tweede kindje. Ik had en heb weer meer dan genoeg goede voornemens en vandaag ga ik jullie vertellen wat ik deze ronde compleet anders (wilde) ga(an) doen. Of in ieder geval, ga proberen. Lees je mee?

Foto’s maken
Van mijn vorige zwangerschap heb ik nauwelijks foto’s. Ten eerste omdat ik daar geen tijd voor had, want er moest een huis gebouwd worden, ik was drukdrukdruk met werken, trainen geven en mijn sociale leven. Ten tweede omdat er geen goede plek voor een wekelijks plaatje was, ik woonde namelijk op een zolderkamer. En ten derde omdat ik mezelf echt niet om aan te zien vond. In principe staat die derde reden nog wel overeind – sorry, maar ik vind zwangere opgezwollen vrouwen gewoon niet mooi – maar de eerste twee redenen zijn komen te vervallen. Die wekelijkse foto’s worden dus braaf gemaakt, maar ik kan je niet beloven dit nog heel lang vol te houden. Als ik straks weer zo’n vochtvasthoudende kamerolifant ben, dan wíl ik het gewoon niet meer. En geloof me, jullie willen dat ook niet.

Plaats van bevalling
De grootste teleurstelling tijdens de zwangerschap van Ticho was dat ik niet thuis mocht bevallen. Dat was namelijk mijn wens. Het had verder geen ingewikkelde medische oorzaak, maar de verloskundige en echoscopiste verwachtten een grote baby met een groot hoofd. Een ziekenhuisbevalling werd met klem aanbevolen en onwetend als ik was, stemde ik daarmee in. Nu ik eenmaal zo’n reus van 4,2 kilo op de wereld gezet heb, weet ik dat de grootte van het kind voor mij niet iets is om me druk om te maken. Het past, het ging goed, ik was niet volledig gehavend en ja, volgende keer – lees: nu – zou dat dus geen reden voor een ziekenhuisbevalling zijn.

Inleiden
Net als tijdens deze zwangerschap, had ik ook de vorige keer erg veel last van misselijkheid. Dat was toen beter vol te houden omdat ik nog niet verantwoordelijk was voor de zorg van een dreumes en dus meer mijn (noodzakelijke) rust kon pakken. Toch zal het je niet verbazen dat het linksom of rechtsom invloed had op mijn energie. Nou staan zwangere dames die de 40 weken gepasseerd zijn sowieso niet echt bekend als fit en levenslustig, maar ik was een doodmoe vogeltje. Of olifantje. Dát, in combinatie met de verwachting dat de baby vrij groot zou zijn, deed de gynaecoloog besluiten om mij met 41 weken in te leiden in plaats van tot 42 weken te wachten. Op dat moment was dat voor mij een zegen want er kwam EINDELIJK een einde aan die zwangerschap en EINDELIJK ging ik onze zoon ontmoeten. Maar toen wist ik nog niet wat zo’n inleiding met je lijf doet. Man, ik vond het verschrikkelijk. Erger dan dat zelfs. Zo erg dat hoe misselijk en moe en verrot en chagrijnig ik ook ben na die 40 weken: vóór ik de 42 weken aantik gaat er helemaal niemand met een infuus mijn arm in. Een inleiding sla ik graag even over.

Bezoek afhouden en kraamborrel
Hier heb ik onlangs een uitgebreide update over geschreven (KLIK) en kan ik kort over zijn: deze keer houd ik het bezoek wat af, las ik meer rust in, wil ik meer tijd met mijn gezin en organiseren we naar alle waarschijnlijkheid een kraamborrel.

Zelf bepalen wat ze drinkt
Omdat ik natuurlijk totaal niet beter wist, hield ik me keurig aan de schema’s die op de verpakking van de kunstvoeding stonden. Of wat de kraamverzorgster me geleerd had. Of wat ik op internet las. Eigenlijk deed ik van alles, behalve kijken naar wat mijn kleine baby nodig had. Het was na een week of drie dat iemand tegen mij zei: “Ehm, Anouk, heeft ‘ie niet gewoon honger?” Honger? Hoe bedoel je honger? Op de verpakking staat dat hij pas over een half uur weer een flesje krijgt. Het duurde even en ik had er een opmerking van een ander voor nodig, maar daarna voerde ik het aantal flessen en de hoeveel melk per fles lekker op en sindsdien groeide ons kind als kool én was hij hartstikke vrolijk en tevreden. Komende ronde komt er geen enkel schema mijn huis in, maar wordt de prinses op haar wenken bediend.

Chille outfitjes en koopziekte controleren
Eigenlijk is het best zielig voor de kleine dame, maar haar kledingkast is dus echt nog behoorlijk leeg. Dat komt omdat ik een ietwat strikter inkoopbeleid hanteer dan de vorige keer. Ticho zijn kledingkast zat vol leuks, maar dan met de nadruk op vol. Omdat ik er na een paar dagen achter kwam dat ik mijn newborn het allerliefste in boxpakjes hees, heeft hij ook best wel wat items helemaal niet gedragen. Dit keer ga ik dus voor de boxpakjes – die van Next Direct zijn én goedkoop én leuk én prima én dus een aanrader – en een beperkt aantal overige kledingstukken.

Gezelliger kamertje
Ik kon er niet heel erg veel aan doen, want pas toen ik 35 weken zwanger was, werd ons huis opgeleverd, maar Ticho zijn kamertje is nooit echt geworden zoals ik wilde. Een beetje een rommeltje met van alles wat en verschillende ‘die-vervangen-we-nog-wel-spullen’. Omdat we Ticho nu naar een nieuwe kamer gaan verhuizen en ik in principe nog alle tijd heb om er wat van te maken, is het absoluut mijn streven om de babygirl van een gezelliger optrekje te voorzien dan de troep waar we haar broer mee opgezadeld hebben.

Oh ja en dan zijn er natuurlijk ook nog dingen die ik dit keer echt anders wilde aanpakken, maar die NU AL mislukt zijn. Omdat ik de lulligste niet ben, deel ik die ook nog even met je:

Zwangerschapsboeken invullen
Het lag al weken klaar: zo’n invulboek waarin je van week tot week bijhoudt hoe je je voelt enzo. Vorige keer niet uit de verpakking gekomen en dit keer wel uit de verpakking maar nooit opengeslagen. Man, ain’t nobody got time for that. En ik heb mijn blog. Da’s een beetje vergelijkbaar.

Minder klagen
Ik heb het idee dat het nog niet helemaal gelukt is, maar ik zou graag wat meer willen stilstaan bij de magie van een zwangerschap en wat minder klagen. Want ondanks dat jullie hier vaak lezen over de struggles met de misselijkheid, ben ik me er ook wel heel erg van bewust dat er ontzettend veel vrouwen met alle liefde van de wereld veertig weken zouden spugen in ruil voor een gezond kindje. Dat is ook iets wat ik mezelf dagelijks vertel. Buiten dat vind ik klagende en zeurende mensen ontzettend vervelend en wil ik zo helemaal niet zijn. Puntje van aandacht dus!

Dat was het, mijn lijst met goede voornemens. Zijn ze voor medemama’s herkenbaar? Of zijn er bij jou hele andere dingen die je anders zou aanpakken? Let me know!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *