Persoonlijk

Werken combineren met het moederschap: hoe gaan we dat doen?

Het is een onderwerp dat bij ons thuis regelmatig ter sprake komt: blijf ik ‘gewoon’ werken na de bevalling? Vandaag deel ik deze afweging met jullie.

Ik zou carrière maken want ik had niet voor niets twee studies afgerond. Het grote geld verdienen. Een Range Rover als doel. Dat werk. Inmiddels weten we allemaal dat het daar (vooralsnog) niet van gekomen is, want er kwamen twee kinderen tussendoor. Die twee kinderen werden hoofdzaak en die carrière bijzaak, uiteraard.

Utrecht
Zoals jullie wellicht weten werk ik momenteel als redacteur. Schrijven for a living, ik had nooit verwacht dat het me zou lukken maar man, wat vind ik het ontzettend leuk. Dat ik daar dagelijks zo’n 120 kilometer over de twee meest filegevoelige snelwegen van Nederland voor moet afleggen, dat neem ik voor lief. Of tenminste, dat nam ik voor lief. Want laten we even heel eerlijk zijn: wekelijks zo’n acht uur in de auto doorbrengen terwijl je de helft van die tijd ook bij je kinderen zou kunnen spenderen, da’s niet niks. On the other hand vind ik ook dat ik iets over moet hebben voor een leuke baan, bij een fijne werkgever en met ontzettend lieve collega’s. En eigenlijk sta ik er zo het allermeeste in. Ik maak lange dagen – net als Robert trouwens – maar ik kom nagenoeg altijd opgewekt weer thuis en daar profiteert uiteindelijk het hele huishouden van mee. De reistijd is vooralsnog voor mij dus geen reden om een baan dichterbij te zoeken. Ik moet hierbij wel vermelden dat Robert dichterbij huis werkt en dus negen van de tien keer ons kind ophaalt en wegbrengt én begint aan het avondeten koken.

De inhoud
Tja, daar kan ik heel kort over zijn: ik vind het oprecht een feestje om dagelijks voor allerlei verschillende doelgroepen te schrijven. Een blog over studie en werk, een bijdrage leveren aan een magazine voor kappers, interviews met interessante mensen, het opschrijven van de leukste verhalen: ik doe niets liever. De banen in mijn vak liggen niet voor het oprapen, dus ik prijs mezelf heus ontzettend gelukkig, maar toch, toch mis ik af en toe een beetje de echte marketingkant. Dat is immers waar ik voor geleerd heb – dat schrijven is meer bij toeval zo gekomen. Dat zou voor mij een reden kunnen zijn om eens om me heen te kijken. Hoewel ik denk dat er ook op dat vlak bij mijn huidige werkgever genoeg kansen zijn. Misschien dat ik me daar na mijn verlof – ergens in september – eens in ga verdiepen.

De zorg voor de kindjes
Ik zie zo nu en dan heus weleens leuke vacatures voorbij komen, maar vaak is dit voor minimaal 32 uur per week. Dat zou in mijn leven before kids geen enkel probleem zijn, maar op dit moment zie ik dat niet zitten. Niet omdat ik denk dat ik het zelf niet aankan in combinatie met de zorg voor mijn kroost, een huishouden, een blog, een sociaal leven en een man, maar omdat ik het niet wíl. Ik vind 32 uur werken gewoon veel en ik wil de komende vier jaar, zolang Ticho en zijn zusje nog niet naar school gaan, twee dagen thuis kunnen zijn voor wat quality time. Uiteindelijk kan dat werken daarna ook nog wel en zijn mijn kinderen maar zo kort klein. Robert heeft – hoe vreselijk niet geëmancipeerd dat ook klinkt – geen baan waarbij hij een dag vrij kan nemen. Ik weet dat er nu mensen met hun ogen rollen en dingen fluisteren in de trant van ‘het is geen kwestie van kunnen maar een kwestie van willen’ en ergens ben ik het daar wel mee eens, maar wat het ook is: hij werkt vijf dagen. Dat is bovendien financieel gezien ook een veel beter plan (want je denkt toch niet dat wij de garderobes van Ticho en zijn zusje betalen met briefjes die aan de geldboom groeien?). Goed, dus, ik wil graag drie dagen werken en twee dagen met de kinderen zijn. Niet meer en niet minder. Speaking of minder: respect voor de zogenaamde thuisblijfmoeders, want in alle eerlijkheid zou ik geen dag minder willen werken omdat ik op mijn werk meer tot rust kom dan thuis.

Voor mezelf beginnen
Ook zoiets waarover wij regelmatig discussiëren. Ik heb natuurlijk een vak waar je prima in zou kunnen freelancen. Dan heb ik enerzijds meer vrijheid, maar anderzijds meer onzekerheid. En die onzekerheid weerhoudt mij er momenteel van om als freelancer te beginnen. Bovendien ben ik best wel gesteld op mensen om me heen – al kan ik heus prima alleen zijn zo nu en dan – en denk ik dat ik in mijn uppie na drie dagen tegen de hanglamp en de bureaustoel zou gaan praten. Voor mezelf beginnen is op dit moment geen optie.

Dus samengevat: ik ben dol op mijn werk, vind het heerlijk om mezelf te ontwikkelen, ben bereid hier best een eindje voor te reizen en wil op termijn die carrière heus wel weer oppakken, maar vooralsnog houden we de boel zoals ‘ie is. Ik vind het heerlijke stabiel (en more important: ik ben serieus dol op mijn werk) en omdat de rest van mijn leven op redelijk korte termijn alles behalve stabiel gaat zijn, is het fijn als tenminste één ding is waar ik van op aan kan.

Vertel, hoe combineren jullie werk en zorg? Ik ben benieuwd!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *