Persoonlijk, Zwangerschap

Zie ik op tegen de bevalling?

Mensen die het hebben over een prachtige ervaring als zij over hun bevalling spreken, die begrijp ik voor geen meter. Na de bevalling van Ticho heb ik ook absoluut niet de illusie dat ik het eind juni wel zo ga ervaren.

>> Volg je mij al op Instagram @anoukzwager?!

Bevallen is nu eenmaal geen walk in the park. Het doet pijn en in mijn geval duurde het ook allemaal gruwelijk lang. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat iemand de ruggenprik heeft uitgevonden want als die er niet was geweest dan hadden ze mij na dat hele avontuur wel weg kunnen dragen. Toch zie ik niet op tegen de naderende bevalling.

Het droombeeld
Toen ik nog onwetend en zonder ervaring was, wilde ik niets liever dan thuis bevallen. Dan kon ik gewoon lekker thuis ontspannen en chill (HA-HA) die weeën opvangen – mijn eigen omgeving leent zich daar nu eenmaal het beste voor -, lekker onder de douche of in bad, de baby uitpoepen en daarna fris en fruitig in mijn eigen bedje stappen. Juist, dat was vóór ik ooit gebaard had. Oké, toegegeven, het is nog steeds een beetje mijn droombeeld en ik weet dat er genoeg vrouwen zijn die een dergelijke bevalling mogen ervaren, maar ik geloof niet dat het voor mij nog is weggelegd.

De werkelijkheid
Want de werkelijkheid is namelijk dat ik mijn vorige bevalling never nooit thuis had kunnen doen. Het feest duurde ontzettend lang en werd, met het oog op een vrij grote baby en het feit dat ik duedate allang gepasseerd was, een medisch verhaal inclusief duizend slangen en piepjes. Eigenlijk het tegenovergestelde van hoe ik het graag had willen hebben. En toch vond ik het niet erg. In het ziekenhuis werd ik dusdanig goed verzorgd en geholpen, liepen de allerliefste zusters van de wereld rond en zorgden zij er allemaal voor dat ik geen mental breakdown kreeg. Toen Ticho er goed en wel was en ik een paar dagen later terugkeek op alles wat er gebeurd was, riep ik meteen dat ik een eventuele volgende bevalling sowieso in het ziekenhuis wilde doen.

En nu?
Nu weet ik het nog niet. Kijk, die thuisbevalling die een prachtige ervaring is, die zou ik wel heel graag willen meemaken. Maar omdat een kind baren niet bepaald via een verlanglijstje gaat en ik echt nog wel weet hoe het zo’n anderhalf jaar geleden eraan toe ging, heb ik niet de illusie dat ik dat zal krijgen. Gelukkig weet ik ook nog hoe fijn het eigenlijk in dat ziekenhuis was. En daarom zie ik wel wat de toekomst mij gaat brengen. Ik ga me niet meer drukmaken om bevalplannen en lijstjes met wat ik wel en niet wil. Lukt het thuis, dan doen we het thuis. Lukt het niet thuis? Ook goed. Dan gaan we naar het ziekenhuis. Dus zie ik op tegen de bevalling? Nee. Hoe het ook mag gaan lopen, ik weet dat het me weer gaat lukken. Net als de vorige keer.

Echt niet?
Oké misschien zie ik er een heel klein beetje tegenop. De vorige keer was ik vooral heel erg benieuwd naar hoe het allemaal zou zijn en wist ik natuurlijk nog niet wat ik nu wel weet. Namelijk dat kinderen baren niet per se één van mijn kwaliteiten is. Dus hoewel ik zeker weet dat ik het kan en dat het allemaal wel goed komt, weet ik nu ook wat me écht te wachten staat. En dat maakt het niet bepaald leuker. Maar ik ben een positief ingesteld mens: door te oefenen word je beter. Dat geldt ook vast voor bevallen. De vorige keer was een warming-up, dit keer ben ik professional. En weet je, mijn moeder deed over mij werpen ook ontzettend lang – die bevalling was vergelijkbaar met mijnes alleen hadden ze toen nog geen ruggenprik – maar mijn zusje was zo gepiept…


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Na mijn eerste bevalling snapte ik er ook niks van als vrouwen zeiden dat het zo’n mooie ervaring was geweest om hun kindje op de wereld te zetten. Mijn eerste bevalling was een enorme veldslag die ik in combinatie met allerlei factoren als traumatisch heb ervaren. Aan een tweede bevalling (en dus een tweede kindje) moest ik heel lang niet eens dénken!! Maar uiteindelijk was toch het verlangen naar een kindje sterker dan het opzien tegen de bevalling. En nu…9 weken na de bevalling van onze dochter…roep ik nog steeds tegen iedereen die het horen wil dat de bevalling een FEESTJE was! Wat een andere ervaring! Wat bijzonder om het op deze manier mee te mogen maken en wat gaaf om dit te mogen ervaren. En…dat allemaal thanks to de ruggenprik. Niet tijdens de bevalling, op een onmogelijk tijdstip, als je al uren hebt liggen puffen met 0-resultaat, maar vooraf!!! Wat een geschenk was dat! Ik raad het iedere vrouw – die op het punt staat om te gaan bevallen – aan!! Dus…misschien tzt ook nog het overwegen waard!?
    Succes in ieder geval! En zoals ze altijd zo mooi zeggen: het komt er hoe dan ook uit; er is er nog nooit eentje blijven zitten! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *