Momlife

Ticho’s Toestand: 16 maanden

Er is weer een maand voorbij en het leek me gewoon nog steeds ontzettend leuk om met jullie te delen wat er afgelopen maand ontwikkelingswise allemaal veranderd is bij onze dreumes.

Ticho is inmiddels zestien (ZESTIEN! 16!) maanden oud. Niet te doen toch?! Hij wordt zo snel groot. Enerzijds kan ik daar wel om blijven janken, anderzijds vind ik het echt geweldig. Iedere fase heeft zo zijn charme en ondanks dat ik de huidige leeftijd best wel pittig vind, geniet ik van ieder moment. Zijn ondeugende streken – daarover later nog veel meer – zijn lieve lach waarbij die twee konijnentandjes uitgebreid geshowd worden en die dikke armpjes om me heen als ik hem na een dag op het KDV weer kom ophalen: to die for. Goed, wat is er afgelopen maand allemaal gebeurd met de meneer?

  • HIJ LOOPT! Oh oh, ik dacht dat het dus nooit meer zou gebeuren. Nu weet ik heus wel dat het helemaal niet gek is als een kind met 15 maanden nog niet loopt, maar het punt is een beetje dat Ticho al zeker twee maanden regelmatig kleine stukjes los liep en als een raket achter zijn loopwagen door het huis vloog. Alleen handjes los en zelf grotere stukken stappen, dat durfde hij gewoon nog niet. Tot begin februari dus – eigenlijk net na het plaatsen van de vorige Ticho’s Toestand – toen hij ineens het licht zag en besloot dat hij best wel door de woonkamer kon wandelen. Buiten lopen was de eerste week nog wel een uitdaging want hij bleef keurig staan en aan de hand stapte hij ook gewoon mee, maar zelf wandelen was nog ietsje too much. Inmiddels gaat dat allemaal hartstikke goed en heb ik er een nieuwe tak van sport bij: achter het kind aanrennen.
  • Meneer is OPSTANDIG, dat hou je niet voor mogelijk. Ik vind dit oprecht een pittige fase, al hoor ik vaak om me heen dat het nu nog peanuts is. Het lastige is wat mij betreft dat ik nog niet heel erg met hem kan communiceren. Hij begrijpt niet alles wat ik zeg, hij kan zichzelf ook niet goed uitdrukken, straf geven ben ik sowieso geen voorstander van en al helemaal niet op deze leeftijd en dat maakt het gewoon vrij ingewikkeld als hij iets doet wat niet mag. Ook met eten is meneer nog steeds picky en dan vooral bij mij en bij zijn vader. Want als wij hem kaas geven dan pulkt hij dat vakkundig van zijn boterham, kijkt er met een vies gezicht naar, bromt ‘bah’ en gooit het op de grond, maar als hij diezelfde boterham met kaas van zijn oma of tante aangeboden krijgt, dan eet hij het gewoon op. Klein klein klein draakje. We veren maar gewoon een beetje mee, proberen consequent te blijven en herhalen tot in den treure ‘het is een fase..’.
  • Zijn woordenschat groeit met de dag. Banaan (na-naan), Ruta, Sky, Opa, ongeveer alle namen van zijn ooms en tantes, auto, bal, koe, leeuw, bah, die, nee, ja, Bumba en ga zo maar door. Daarnaast vertelt hij ook hele verhalen in zijn eigen babytaaltje én kun je een soort van gesprekje voeren. Laatst hadden we deze: “Ticho, zullen we jouw spinazie gaan eten?” “Nee, nanaan.” Monstertje.
  • We zijn lekker naar de sneeuw geweest. Hoewel Ticho er dus weinig aan vond in die witte koude derrie, heeft hij absoluut genoten van alle aandacht. Heel veel vriendjes en vriendinnetjes, zijn nicht en neef, ooms en tantes, opa en oma en zijn allerleukste ouders. Wat wil een kind nog meer. De sneeuw an sich was niet helemaal zijn dingetje trouwens want zodra hij buiten kwam, riep ‘ie meteen ‘bah bah’.
  • De nachten zijn (nog steeds) kort en gebroken. Inmiddels ben ik er gewoon aan gewend geraakt, maar trust me als ik zeg dat het best wel @#$%^&* is als je een kind hebt dat vanaf zeven weken tot pak ‘m beet veertien maanden gewoon iedere nacht prima geslapen heeft en dan ineens besluit dat die nachtelijk feestpartijen te leuk om over te slaan zijn. Dan voel je je een beetje zoals die stumpert uit de Telfort-reclame: wie had dat gedacht, van twaalf uurtjes slaap per nacht, naar de dag doorkomen op halve kracht. Zoiets.
  • Zijn eenkennigheid begin langzaam iets af te nemen. Ik vind het zo knap van hem dat hij iets minder angstig is als anderen hem oppakken, aanspreken of met ‘m gaan spelen. Zeker omdat ik maandenlang heb gezien hoe erg hij daarvan kon schrikken. Het is niet zo dat hij Jan en Alleman direct verwelkomt met vrolijk “haaaaai” en een enorme glimlach, maar dat hartstochtelijke gehuil – waar mijn moederhart van in honderd stukken breekt – hoor ik steeds minder. Klein heldje.

En dat was het wel geloof ik. De afgelopen maand was wat korter, maar er gebeurde dus genoeg. Benieuwd waar we de komende vier weken weer mee verblijd (of geconfronteerd) worden. Dat zien jullie rond de vierde van april!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *