Happy Moments

Happy Moments #42

Goedemorgen deze maandagmorgen. We zijn er weer! Einde vakantie, begin van een nieuwe werkweek. In maart inmiddels. Niet normaal hoe snel die tijd gaat. 

Goed, afgelopen anderhalve week dus. Door onze wintersportvakantie is er een beetje een ander foto-dagboek-ritme ontstaan maar vandaag krijg je de plaatjes te zien van donderdag 22 februari tot en met zondag 4 maart. Sommige heb je misschien al eerder voorbij zien komen in een artikeltje hier op de site of op mijn Instagram (@anoukzwager), maar dan kun je gewoon dubbel genieten. Gaan we!

Omdat ik anders volledig de kluts kwijtraak, maak ik een keurige inpaklijst voor de vakantie. Deze werk ik af en dan is het daarna een kwestie van bidden dat ik niks vergeten ben.

Voor het avondeten hadden we twee opties: een broodje knakworst of Thuisbezorgd.nl. Robert koos de knakworsten dus moest ik wel voor Thuisbezorgd gaan.

Vrijdagochtend uurtje of zeven en tijd voor onze eerste stop. We hebben al een paar honderd kilometer gereden en het schiet allemaal lekker op.

Deze lieverd is ook mee hoor. Die zit lekker zijn roosvicee te drinken in de auto.

Even met papa op de toeter drukken. We zijn inmiddels bij het overnachtingshotel aangekomen en morgenochtend gaat de reis richting de hoge bergen weer verder. Nu eerst even rust.

Zaterdagochtend rijden we rond half negen weg richting de eindbestemming. Onderweg scoren we de laatste boodschappen.

En dan kunnen alle kindjes eindelijk losgelaten worden!

Ik kruip – na het uitpakken en opruimen van alle spullen – achter de laptop om een stukje te schrijven over de autoreis. Lekker werken zo, met dit als uitzicht. Zou stiekem best met iemand in zo’n liftje willen ruilen, zodat ik gewoon heel eventjes bovenop de berg kan spieken.

Uiteraard blijft die laptop niet te lang geopend want Ticho wil ook graag aandacht. Kleine knuffelbeer kan zijn lol niet op, want hij mag heel de week aan zijn moeder geplakt zitten.

Omdat het eten hier heel erg zout en best wel ongezond is, hebben we gewoon wat groenten voor Ticho meegenomen. Hier werkt meneer een paar worteltjes weg.

Na het avondeten gaat iedereen lekker slapen – twee dagen reizen is best wel vermoeiend – maar wij kijken nog even een korfbalwedstrijdje af. Gezellig met de mannen!

Morning! Lekker wakker worden zo!

Kinderopvang Zwager is geopend hoor.

May your coffee be stronger than your toddler. We zijn dus met 22 man, waarvan acht kinderen (waarvan weer zes stuks onder de vier jaar oud) dus dat levert dit soort tafereeltjes op. Overal flesjes, doekjes, luiers, speelgoed, blokjes, wippers en balletjes.

Ha knapperd!

Als alle kleine kiddoos die nog een ochtenddutje doen lekker liggen te pitten, ga ik met Ticho naar buiten. Het aankleden is al een heel gedoe – pak aan, sjaal om, muts op, laarzen aan, ondertussen muts weer opnieuw op, laars kwijt, laars gevonden en opnieuw aan, wantjes aan, wantje uit, muts opnieuw op en ga zo maar door – en als we eenmaal buiten zijn zet deze Eskimo het op een brullen. “BAH BAH” roept meneer terwijl hij in de sneeuw staat. Pfffffff. Al die moeite dus voor twee minuten.

Tijd voor een middagdutje! Die hebben we wel verdiend én nodig!

Aan het einde van de middag komt ook papa weer terug bij het hotel en drinken we met z’n allen een borrel. Spezi voor mij, dat begrijp je.

Onze hongerige wolf.


Maandagochtend iets na zevenen. We zijn allemaal al gedoucht en aangekleed met dank aan deze kleine draak die zijn dag weer rond de klok van zes begon. Het went echt nooit…

Tijd voor ontbijt. En ja, wij hebben onze eigen chocopasta en hagelslag en pindakaas en thee meegenomen.

Uitzichtje weer hoor.

Niet te lang op het balkon voor een foto want het is KOUD KOUD KOUD.

In de ochtend hadden we wederom een kinderspeeltuin hier in het appartement dus terwijl Ticho druk is met zwaaien naar de voorbijgaande stoeltjesliften, ruim ik gauw de ergste zooi op.

Zwaaaaaaai <3 Lief klein vriendje. In zijn blote benen. Hij wilde per se geen broek aan en aangezien ‘choose your battles’ wel een beetje mijn motto is, laat ik hem maar gewoon in zijn dikke spekbeentjes rondhuppelen. Het is binnen prima qua temperatuur – de verwarming staat continu aan – en als hij het koud krijgt dat laat hij dat echt wel horen. Het duurde uiteindelijk een uurtje en toen ging hij akkoord met een aangekleed onderlichaam.

Spelen onder toeziend ook van nicht Britt. Uiteraard weer zonder broek…

En weer verder met zwaaien naar de lift. Inmiddels ook zonder trui! Nudist!

Ik drink eigenlijk zelden alcohol, alleen tijdens de wintersport. Behalve dus dit jaar (en twee jaar terug want toen was ik zwanger van Ticho maar wist nog niemand het en heb ik een week lang vakkundig al het bier weggemoffeld). Dan maar aan de alcoholvrije variant. Smaakt bijna net zo goed!

Het eten is nog steeds een beetje een probleempje. Vooral zijn groenten en aardappels hoeft meneertje niet. Gelukkig komt hij hier over het algemeen niets tekort en heeft hij voldoende voorraad, dus ik maak me weinig zorgen.

Ik werd een beetje nieuwsgierig, dus besloot een account op Vero aan te maken. Mening so far: wat een drama app. Dit alles doe ik trouwens om drie uur in de nacht, omdat ik niet kan slapen in verband met een klein monstertje aan mijn kant van het bed – Ticho dus – waardoor er geen ruimte en geen dekbed meer voor mij is.

Deze kleine draak heeft maandag op dinsdagnacht nauwelijks geslapen, behalve tussen ons in (eigenlijk niet eens tussenin maar gewoon op mijn helft en op mijn kussen). De dag is vervolgens nog niet begonnen of meneer is al moe.

Deze twee, Jut en Jul hoor.

Even kussen met zijn toekomstige vriendinnetje.

Ubermoeke in optima forma hoor: op vakantie even een klein handwasje doen.

Samen spelen met de blokken…

en samen chippies eten. Zo lief deze twee <3

Dinner!

Ticho krijg hier iedere dag een slurpfruitje als tussendoortje, zo ook deze woensdag. Ideaal spul!

Daarna gaan we een frisse neus halen. De temperaturen waren de voorgaande dagen zo gruwelijk laag dat we eigenlijk amper buiten zijn geweest, maar op woensdag schijnt er een heerlijk zonnetje.

Staat ze hoor.

Naast ons hotel zijn ze bezig met een NK Skiën ofzo. Leuk om even te kijken. En wat een uitzicht he?

Tijd voor een cappuccino!

Deze is in slaap gevallen in de wagen.

Kind is mijn schaduw. Volgt me o-ver-al, dus ook richting de wc. Maar natuurlijk schatje, kom er gezellig bij!

De rest van de dag gebeurt er vrij weinig. Ik voel me niet zo lekker, ben enorm verkouden, heb waterige ogen, een zere keel en warm/koud/warm/koud dus we doen het rustig aan. ’s Avonds gaan we met heel de groep uit eten en rond half negen lig ik uitgeteld in bed.

Goedemorgen! De vangst na een nachtje snotteren. Dit gaat een beetje de verkeerde kant op. Ik baal dat ik geen neusspray kan gebruiken, dat codeinetabletjes niet zwangerschapsproof zijn en dat een cocktailtje van paracetamol en ibuprofen er ook niet in zit.

Toch maar uit de veren, lekker ontbijten en met deze leuke kindjes spelen.

Even oefenen hoor! Leuk, zo’n roze fles. Ticho wordt overigens wel een tikkeltje jaloers. Die gaat aan mijn bang hangen en heel theatraal duimen en piepen. M’n schatje.

Maar we slaan hem echt niet over. Hij krijgt gewoon zijn boterhammetje, royaal besmeerd met jam. Zijn ogen hebben trouwens een beetje dezelfde kleur als de jam. Die zijn (weer eens) ontstoken. Tot Ticho acht maanden oud was, zat het traanbuisje van zijn rechteroog dicht dus liep ik heel de dag de snotjes uit zijn ooghoek te wrijven. We zijn er dus wel aan gewend, maar zielig vind ik het absoluut.

Ook in de categorie zielig: mezelf. HAHA, lekker plaatje wel, maar zo was het nu eenmaal. Robert komt eerder terug van de piste om Ticho van me over te nemen zodat ik kan pitten. Dat lukt niet echt, maar gewoon even twee uurtjes onder de wol doet al wonderen.

Als ik uiteindelijk ook naar beneden ga voor een donderdagmiddagborrel, staan deze met z’n viertjes voor het raam. Leuk ideetje om deze foto ieder jaar te maken 😉 (en dan over een jaar of tien andersom, dus de papa’s op de nek bij de stoere jongens).

Dit uitzicht verveelt nooit hoor. Het is echt een mooi gebied, ons hotel zit op een prachtige plek en zowel zonsopgang als zonsondergang vind ik schitterend.

Zwanger en tegelijkertijd heel erg verkouden zijn is gewoon niet zo’n lekkere combinatie. Omdat je dus geen neusspray met xylometazoline mag gebruiken, blijft die neus verstopt. Even stomen doet misschien wonderen.

Niet dus. Hoewel het eventjes wat verlichting geeft, heb ik inmiddels een enorme druk op mijn hoofd en een koortserig gevoel. Robert en ik besluiten allebei dat het een beter idee is om eerder van onze vakantie naar huis te gaan, zodat ik in mijn eigen bed kan uitzieken.

En dus zitten wij vrijdagochtend, een dag eerder dan gepland, in de auto richting huis. De terugreis verloopt prima, Ticho doet het super – al heeft hij wederom niet heel veel geslapen – en met heel veel zakdoekjes, paracetamol en flesjes water in de aanslag kom ik ook de reis wel door.

We zijn niet de enige afgetaaide zieken van ’t gezelschap en vlak voor de Nederlandse grens komen we een deel van onze vakantiegenoten tegen, dus besluiten we om maar even te gaan eten bij de MacDonalds. Ticho is er inmiddels dusdanig klaar mee dat hij zelfs zijn frietjes weigert en ik krijg nog net een MacKroket weg maar dat was het dan ook wel.

Rond half acht zijn we thuis en om acht uur liggen het kind en ik in bed. Eindelijk!

Gisterenavond zo geen zin meer in, dus we beginnen de zaterdag met een badje. Even lekker dat vieze neusje schrobben!

Kleine wasjes, grote wasjes. Robert regelt dit allemaal terwijl ik in bed en op de bank bivakkeer.

Zoiets dus.

’s Middags gaat de husband naar de korfbal en blijven wij samen achter. Ticho is superlief en vermaakt zich uitstekend zolang ik maar zorg dat hij eten heeft. Ideaal kind. Hoef ik de bank tenminste niet af.

Tijd voor mijn avondeten: een salade met ham en kaas van de Kwalitaria. Heerlijk! Niet lang daarna duik ik mijn bed weer in. Hopelijk gaat het morgen ietsje beter en ben ik weer mijn fitte zelf.

“Mam, ik zet de wekker even aan want het is nu wel tijd om eruit te komen.” Maar natuurlijk lieverd, geen probleem. Mama is heus niet moe na een gebroken nachtje en dat vroege gekwetter van jou.

Terwijl ik in de keuken even een weekmenuutje inclusief boodschappenlijst maak, is het in de woonkamer verdacht stil. Ligt de dreumes gewoon lekker te knorren op de bank.

Wederom tijd voor een badje. Die gebroken nacht inclusief koortsig kind heeft een oorzaak en da’s de reden dat we hem van viezigheid in bad stoppen: nieuwe tandjes. Man, wat een chemisch proces is dat zeg.

Even gauw langs de supermarkt voor wat extra boodschappen.

En daarna weer tijd voor een dutje. Ik voel me al beter dan gisteren, minder hoesten en minder snotterig, maar echt fit zou ik het nog niet willen noemen. On the other hand, als het in dit tempo doorgaat met opknappen dan gaan we komende week gewoon lekker werken hoor. Heb ik wel weer zin in na een weekje vakantie.

Ik moet last minute even gauw naar Dordrecht om in de drogist die geopend is zetpillen te halen – die zijn er doorheen gevlogen tijdens de vakantie met meerdere zieke kindjes – en ren meteen even bij Zeeman binnen om deze plastic slabbers te halen. Tip van Flip: kost geen knoop en zijn ideaal als je de kleertjes van je kind wilt beschermen tegen vlekken. Omdat Ticho nu steeds zelf zijn vork/lepel wil gebruiken is dit voor ons geen overbodige luxe.

Want torens bouwen op de grond is voor baby’s. Onvoorstelbaar dit kind. Ik blijf me erover verbazen hoe ik iedere keer weer denk mijn eigen vlees en bloed te kennen (“Nee, hij doet eigenlijk nooit van die hele gekke dingen zoals kastjes opentrekken of ergens op klimmen.”) om vervolgens te concluderen dat Ticho eigenlijk helemaal niet zo braaf is als we denken.

En dat was ‘m. De rest van de zondag eten we wat, spelen we wat, kroelen we wat en ik cross naar de Grote Gele M voor een MacFlurry – pregzilla hier wil een MacFlurry – om vervolgens weer op de bank neer te ploffen. Het was me het weekje wel hoor jongens. Zo fijn om met zijn allen op vakantie te gaan, enorm genoten van veel tijd met vrienden en familie en van alle lieve kinderen. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend en dat doet zo’n week me echt heel erg beseffen. Ik hoop dat we deze geweldige traditie nog heel wat jaren met z’n allen kunnen voortzetten.

Voor nu laat ik het hierbij. Nog even opladen en dan morgen hopelijk gewoon weer aan het werk. Ook fijn, dat normale leven. Komende week staat er een bezoekje aan de diëtiste én de verloskundige op het programma en verder gaan we zien wat de week ons weer brengt.

Bedankt voor het lezen en een goede nieuwe week toegewenst <3


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *