Persoonlijk

Hoe ging de autoreis? + tips!

Met een dreumes op vakantie zorgt meestal voor de nodige stress. Naast dat je zo ongeveer je complete huisraad moet inpakken, is de reis an sich ook nog wel een dingetje.

Wij zitten as we speak in Oostenrijk, nabij Salzburg, op ruim duizend kilometer van huis. De afstand hebben wij verspreid over twee dagen afgelegd met onze terrordreumes op de achterbank en vandaag ga ik vertellen hoe dat is verlopen én deel ik wat tips (voor zover ik die heb want in principe is het gewoon gas geven en bidden dat het kind zo lang mogelijk slaapt).

De voorbereiding
Wij zijn twee keer eerder met Ticho op autovakantie geweest en twee keer bedroeg de te rijden afstand ongeveer hetzelfde als deze keer. Klein maar niet bepaald te verwaarlozen verschilletje: toen was meneer respectievelijk 4 maanden en 6 maanden oud en hoefde Robert de auto maar te starten of het kind viel in slaap om vervolgens voorlopig niet meer wakker te worden. Dat zou deze keer zo simpel ongetwijfeld niet gaan, want inmiddels is het monster bijna 16 maanden, wil hij het liefst heel de dag voorzien worden van eten en drinken, met zijn IKEA-pannetjes gooien, op de Wobbel klimmen of de DVD’s uit de kast trekken. En dat alles gaat natuurlijk niet op anderhalve vierkante meter in de auto. Om enigszins goed beslagen ten ijs te komen had ik een tas met (simpel en klein) speelgoed én voor zeven maanden aan eten (krentenbollen, slurpfruit etc.) ingepakt.

De reis dag 1
Die begon belachelijk vroeg. Om precies te zijn een uur of vier. Het was wel een beetje een gokje want óf hij zou probleemloos doorslapen en we konden zo een uurtje of drie/vier gas geven voordat een eerste stop noodzakelijk zou zijn óf hij zou denken dat de dag begonnen was en meteen in de actieve modus gaan waardoor moeders hier meteen de complete poppenkast uit de hoge hoed kon gaan toveren. Hoewel ik verwacht – en natuurlijk gehoopt – had dat hij weer verder zou slapen, gebeurde dat helaas niet. Meneertje bleef wakker tot een uur of zeven, maar was eigenlijk gewoon heel lief en zoet aan het kletsen op de achterbank. Pas toen ik een half uur omgekeerd had gezeten om een showtje voor hem op te voeren, hebben we de auto aan de kant gezet. Even de benen strekken, een banaantje eten en frisse lucht opsnuiven.

Dat hielp enigszins, want toen we de auto weer instapten, viel Ticho direct in slaap. De opluchting die we voelden, heerlijk. Vol gas, zo ver mogelijk rijden en duimen dat hij zo lang mogelijk onder zeil zou blijven. Het duurde welgeteld drie kwartier. Daarna werd hij weer wakker, en ging – net als het eerste deel van de reis – vrolijk kwebbelen, spelen en af en toe jammeren om aandacht. Toch konden we ook nu weer flink doorrijden voordat hij echt boos werd. Die tweede stop verliep een beetje chaotisch en dat kwam voornamelijk door onze kleine vriend die enorm door zijn luier gelekt was. Alles was zeiknat, van zijn romper tot zijn stoel. Volgens mij hoort zo’n kleine ramp er gewoon bij. Doorgelekte kinderen, alles onder de viezigheid, reiszieke kinderen en ga zo maar door. Afijn, na de tweede stop gebeurde hetzelfde als na de eerste keer: meneer ging lekker slapen. Wederom een hazenslaapje van zo’n drie kwartier maar niet veel later kwamen we – HALLELUJAH – aan bij het overnachtingshotel.

En toen en toen en toen. Toen dacht ik dus: nou, kat in ’t bakkie, het kind heeft vanaf vanmorgen 04.00 uur zo’n anderhalf uur geslapen dus als ik hem rond 14.00 uur op bed leg, dan slaapt hij even goed en hebben we vanavond een gezellige Ticho aan tafel. Wederom wishful thinking want onze feestneus had geen zin in slaap en wilde liever met ons leuke gezelschap spelen en lopen. Gelukkig was ‘ie verder niet extreem chagrijnig en toen hij ’s avonds na het eten in bed gelegd werd, sliep hij binnen drie seconden als een roos. En moeders ook.

De reis dag 2
Omdat we de tweede dag nog maar een klein stukje verder hoefden te reizen, konden we een beetje fatsoenlijk bijslapen. Rond een uur of half negen begon het laatste stukje rijden richting de sneeuw. Ticho was natuurlijk klaarwakker, maar dat leverde geen ellende op. We stopten nog even bij een supermarkt voor de laatste boodschappen en tegen half 12 kwamen we aan bij ons verblijf voor de komende week. Wat denk je? Kijk ik achterom, ligt er eentje als een Koning in zijn stoel te slapen. Tja, en wat doe je dan? Gelukkig had hij zijn jas nog aan, hebben we er een dekentje overheen gelegd, babyfoon in de auto en zijn we zelf maar gaan lunchen. In Scandinavië slapen alle kinderen buiten toch?! Goede keuze, zo bleek, want pas na anderhalf uur begon de babyfoon te loeien. Toen hadden wij al lang en breed gegeten en konden we direct de spullen uitpakken en ons appartement inrichten. Aan het einde van de middag was het voor de man tijd voor zijn eerste afdaling, lag Ticho weer lekker te slapen en pakte ik wat laatste spullen uit. We survived. Tijd voor een weekje genieten. Met een hele dikke vette grote hoofdletter G!

Tips
Ik vind dat wij het er best aardig vanaf gebracht hebben – in ieder geval zonder mental breakdown – en omdat ik denk dat iedere tip waardevol kan zijn, ga ik nog even vertellen hoe wij het aanpakten. Let op: dit is onze manier, onze ervaring en dit heeft voor ons wel prima gewerkt. Er kunnen geen rechten aan ontleend worden…

Speelgoed
Meer dan logisch natuurlijk, maar zorg dat je een tas met speelgoed klaar hebt staan. Wij hadden zo’n tekenbord waar je met schuifje alles weer weg kunt halen, een balletje met belletjes, van die ringen die je in en uit elkaar kunt haken en een boekje. Als je kindje al wat ouder is, is een iPad of iets vergelijkbaars met een filmpje ofzo natuurlijk ook een lifesaver. Vergeet tot slot niet om de lievelingsknuffel in de autostoel te leggen. Wij hadden dus niet die iPad en die knuffel, maar reken maar dat we dat voor de terugweg wél gaan doen.

Eten en drinken
Ja, ik ben dus zo’n moeder die het kind rustig wat te eten geeft als hij om onverklaarbare reden aan het jammeren slaat. Zo ook in de auto. Heus niet allemaal ongezond hoor. Ik had fruit, rozijntjes, krentenbollen, knijpyoghurt en uiteraard gewoon boterhammetjes. Verder zijn rietjesbeker gevuld met water en om ‘m extra zoet te houden (de woordkeuze he, de woordkeuze) een pakje Roosvicee.

Voldoende pauze
Omdat ik een blaas van honderd liter heb – ja zelfs nu ik zwanger ben – en we het liefst alleen stoppen om even snel te tanken, zijn we lange tussenstops niet gewend. Toch hebben we dit keer wat meer de tijd genomen. Ticho even laten lopen, lekker wat gegeten en gedronken, frisse lucht halen. Daar knapt niet alleen het kind, maar ook jijzelf van op.

Voorkom reisziekte
Ik kan absoluut niet tegen autorijden. Als ik voorin zit gaat het nog wel, maar een boekje lezen terwijl we over de snelweg crossen hoef ik niet te proberen. Een reistabletje neem ik dan ook meteen bij mijn ontbijt. Ticho is nog iets te klein voor een Primatourtje maar er zijn genoeg andere opties om reisziekte bij kinderen te voorkomen. De belangrijkste is om niet teveel te eten en drinken (#fail). Verder heb je speciale armbandjes – werken bij mij voor geen meter maar misschien bij een kind wel – of ander soort (homeopathische) middeltjes. Let wel goed op dat het geschikt is voor de leeftijd van het kind. De meeste dingen kunnen pas vanaf twee jaar gegeven worden. Het goede nieuws voor kinderen jongeren dan twee: het evenwichtsorgaan is nog niet helemaal goed ontwikkeld dus kan op reisziekte is klein. Ticho had er ook geen last van.

Relax
Mission impossible wel, maar benader heel het circus zo relaxed mogelijk en blijf dat volhouden. Uiteindelijk komt er vanzelf een einde aan en kun je daarna op je vakantieadres lekker bijkomen. Die terugreis is dan weer een zorg voor later.

De terugreis
Over die terugreis gesproken: die staat komend weekend op de agenda. Ik zie er niet per se tegenop, omdat de heenreis best een prima ervaring geweest is. Toch hoop ik wel dat ons kleine monster ietsje meer slaapt. Maar if not, dan niet, ook geen probleem. Het grote voordeel van de terugreis is dat je uiteindelijk weer gewoon thuis komt en het normale leven weer voor wat rust zal zorgen. Hoewel, ik denk dat hij echt een week moet afkicken van alle aandacht, het ongezonde eten en de drukte.

Heb jij nog goede tips voor autovakanties met kinderen? Laat het me weten, wellicht kan ik een vervolgartikel schrijven waarin ik de tips met iedereen deel.

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *