Persoonlijk

Personal note: hoe gaat het met ons?

Ik schrijf hier eigenlijk over van alles en nog wat en als je het allemaal een beetje volgt dan zal onderstaand stukkie proza weinig verrassingen bevatten, maar het leek me leuk om eens in één blogpost over allerlei uiteenlopende onderwerpen te vertellen hoe de vlag erbij hangt.

Een persoonlijke update vind ik best wel lastig. Ik ben van nature best een open boek, maar er zijn ook genoeg dingen die ik niet deel met de hele wereld. Op het moment dat er een blogpost online komt met de titel ‘personal note’ vind ik echter dat de informatie ook écht persoonlijk moet zijn. Ik ga dus mijn best doen en hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen.

Zwangerschap
Laten we maar meteen met het onderwerp beginnen waar zo ongeveer mijn hele leven op dit moment om draait: de zwangerschap. We zijn as we speak zo’n 23 weken onderweg en daar ben ik blij mee. De tijd gaat lekker snel en gezien het feit dat ik niet bepaald talent heb voor zwanger zijn, kan het mij niet vlug genoeg eind juni zijn. Ik vind deze zwangerschap pittig. De misselijkheid beheersde tot voor kort een groot deel van mijn agenda en ik ervaar – vaak zeer waarschijnlijk niet eens bewust – een hoop onbegrip. Als we dan toch een personal note schrijven: de zwangerschapsmisselijkheid van mij is niet de normale variant. Reacties als ‘oh vervelend he, ik was ook zo misselijk’ die vaak nog aangevuld worden met ‘maar ik hoefde gelukkig niet vaak te kotsen’ zijn ongetwijfeld vriendelijk bedoeld, maar zorgen er écht voor dat ik me er keer op keer weer van bewust ben dat mensen geen idee hebben. Want ja, dat kotsen en spugen en misselijk zijn is ellendig, zeker als je dit dag in dag uit ervaart en het je belemmert in je dagelijks leven, maar de bezorgdheid om het kindje in de buik is mínstens zo klote. Groeit de baby goed? Heeft ze er geen last van? Ga zo maar door. Iedere controle, iedere echo hoop ik dat ik wat kilo’s ben aangekomen en dat we een vrolijk spartelende baby zien die keurig groeit. Ik probeer er alles aan te doen om het allemaal zo verantwoord mogelijk te laten verlopen, ik pak voldoende rust, beperk mijn uitstapjes tot een minimum, volg een voedingsschema van de diëtiste, vul mijn dagelijks vitamines aan en ik kan niet wachten tot ons meisje veilig en gezond geboren wordt en mijn lichaam weer gewoon normaal doet.

Liefde
Onlangs vroeg iemand hoe lang Robert en ik al getrouwd zijn. Toen wilde ik heel enthousiast roepen ‘in juni twee jaar’, maar vlak voor ik dat deed, sloeg de twijfel toe. Het is toch twee jaar? Of gaan we richting de drie? Even rustig nadenken en ik wist gauw genoeg dat we op 1 juni aanstaande drie jaar op de teller hebben staan. Drie jaar alweer. Waar blijft de tijd? Een zoon rijker, een dochter op komst, wonend in ons eigen droomhuis en eigenlijk niets te klagen. Kijk, Robert en ik zijn niet van de afdeling ‘date night’ of samen op de bank met een filmpje, een wijntje en een kaasje, maar júist omdat we allebei gewoon die behoefte niet zo hebben is dat helemaal prima. Liever gaan we eropuit, naar vrienden, met meerdere mensen om ons heen. Dat is dan ook wat we graag doen, zeker nu de koude dagen achter ons liggen en de temperaturen wat aangenamer worden. Toch is die ‘quality time’ – vreselijk woord – wel een puntje van aandacht. Want om alle vaders en moeders in wording een hart onder de riem te steken: zo’n eerste jaar met baby is best wel een aanslag op je relatie. Er gaan mensen voor minder scheiden, geloof me. Nu wij – for the time being – in iets rustiger vaarwater terechtgekomen zijn, kan het echt geen kwaad om (bijvoorbeeld) samen een nachtje weg te gaan. Gaan we op korte termijn dus even regelen. Al met al kan ik niet anders zeggen dan dat ik die drie jaar huwelijk graag wil verhonderdvoudigen en mijn man voor niemand ooit zou inruilen. We hebben het goed samen!

Werk
Ja, wat moet ik daar nou eens over zeggen? Mijn werk is nog steeds heel erg leuk. Nu met de zwangerschap is het wel even aanpoten, want het kost me veel energie om drie dagen per week achter de computer in Utrecht te kruipen, maar het gééft me ook absoluut energie. Ik ben dol op het schrijven van stukjes. Kort en bondig, uitgebreid, over makkelijke thema’s, ingewikkelde vraagstukken en toffe interviews: alles met plezier. Wel wil ik mijzelf op marketinggebied graag (nog) verder ontwikkelen. Omdat ik niet van plan ben om na de geboorte van onze dochter nóg een keer zwanger te worden, is na mijn verlof voor mij het geschikte moment om op carrièregebied eens wat actie te ondernemen. We zullen zien hoe dat gaat uitpakken. Ik zit hier in ieder geval prima, ga zelden met tegenzin naar mijn werk en kom altijd met de mooiste verhalen weer thuis.

Vakantie
Nou, daar kunnen we kort over zijn: we gaan binnenkort op wintersport, maar verder staat er nog niets op de agenda. Ik wilde dit jaar graag terug naar Curacao – Ticho vliegt nu natuurlijk nog gratis met ons mee – maar met een dikke buik zo lang in het vliegtuig zie ik niet zitten. Bovendien hebben we nog steeds geen geldboom in de tuin en zijn de kosten met een baby on the way én een huis dat nog niet helemaal klaar is al sky high. Geen Curacao dus, maar wie weet volgend jaar. Verder gaan we wél voor de baby zich aandient nog een weekend samen weg (zie het puntje over de liefde), wordt er met Pinksteren weer gekampeerd en ik geloof dat er ook nog een familie uitstapje op de planning staat. Mijn verlof duurt overigens tot ergens in september dus ik acht de kans best wel aanwezig dat we ergens in die maand nog een weekje van een vakantie gaan genieten.

Huis
We wonen nu zo’n anderhalf jaar in ons droomhuis. Een fijne plek, waar we jarenlang veel tijd en energie – en slapeloze nachten – aan kwijt geweest zijn. Iedere dag nog ben ik blij dat we nooit opgegeven hebben. Het was het allemaal meer dan waard. De fijne keuken, de ruime woonkamer waar Ticho naar hartenlust kan spelen en rondrennen, de gigantische achtertuin, de grote slaapkamers, het is gewoon heerlijk. De komende maanden moeten er wel nog een aantal dingetjes gebeuren. Zo wordt de tuin (verder) aangepakt, de kelder mancave-ready gemaakt én krijgt onze slaapkamer een extra wandje zodat het twee ruimtes worden. Benieuwd hoe het er allemaal uitziet als het écht af is. Man, reken maar dat wij er nooit meer weggaan.

En verder…
En verder gaat het eigenlijk heel goed met ons. Met mij. Met Ticho. We zijn alle drie gezond, gelukkig met elkaar en gewoon ontzettend tevreden. Natuurlijk kennen wij ook (flinke) tegenslagen, zo zijn we het afgelopen jaar heus geconfronteerd met ziekte, problemen en verdriet, maar we proberen eigenlijk iedere nieuwe dag te zien als een frisse uitdaging waar we het beste van moeten maken. Linksom of rechtsom, het is wat het is. En die mindset helpt enorm.

Nou, dit is weer een veel te lang en onsamenhangend stuk geworden, maar hopelijk vond je het wél leuk om te lezen. Bedankt in ieder geval!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *