Persoonlijk, Zwangerschap

Hoe was de 20-wekenecho?

Gisteren was het eindelijk tijd voor de welbekende 20-wekenecho. Een moment waar ik naar uitgekeken heb, maar waar ik tegelijkertijd slapeloze nachten door had.

Op deze echo zie je jouw kindje, helemaal af, alles erop en eraan. Het is dan ook tijdens deze echo dat ze je kunnen vertellen of alles er op het eerste oog goed en gezond uitziet. Lichamelijk afwijkingen kunnen worden opgespoord, van groot tot klein.

De vorige keer
Toch weer even de vergelijking met de vorige keer dat we deze echo hadden. Ik heb het volgens mij al veel vaker verteld, maar toen had ik echt nauwelijks stress en zorgen. Natúúrlijk was ik me ervan bewust dat het een vrij belangrijk moment in de zwangerschap zou zijn, maar dat idee vervaagde een beetje bij de pret die ik had omdat ik weer eens in mijn buik mocht spieken. Tot ik dus op die tafel lag. De echoscopiste ging letterlijk van top tot teen onze baby af en pas toen besefte ik me: er kan nu zulk slecht nieuws komen. Gelukkig was toen alles dik in orde en gingen we met een fijn gevoel én een stapeltje prachtige foto’s de deur weer uit.

Deze keer
Nu ik voor de tweede keer zwanger ben, was het gevoel net als vorige ronde, alleen dan omgekeerd. Het ‘leuk in de buik spieken’ vervaagde bij de spanning die ik voelde. Meer dan toen weet ik wat een wonder het is dat er zo’n minimensje in mijn buik groeit en meer dan toen ben ik me bewust van alles wat ontdekt kan worden. Omdat wij verder ook geen NIPT gedaan hebben, vond ik het wel heel belangrijk dat alles er nu goed uit zou zien. Naarmate de dag van de echo dichterbij kwam, haalde ik mij steeds meer doemscenario’s in mijn hoofd. Van afwijkingen waar prima mee te leven valt tot de extremere vormen. Ik bedacht bij alles: hoe zou ik reageren en hoe gaan we dat dan oplossen? Superstom en niet leuk natuurlijk, want de kans dat er niets (of niet veel) aan ’t handje is, was vele malen groter dan de kans dat er iets aan ons meisje mankeert, maar hoe vaak ik dat ook tegen mezelf herhaalde: dat onbestemde gevoel ging niet weg.

De afspraak
Gisteren mochten we ons dus melden bij het echocentrum in Dordrecht, waar wij altijd onze echo’s hebben. Op dat moment was ik 20 weken en 3 dagen zwanger en dus al een klein beetje over de helft. Om 10.45 uur waren we aan de beurt en uiteraard zat deze stresskip al ruim bijtijds in de wachtkamer. Telefoon in mijn tas. Telefoon uit mijn tas. Doelloos scrollen door Instagram. Telefoon weg. Telefoon tevoorschijn. Geen nieuws. Telefoon weg. Boekje uit de leesmand gepakt. Stukje lezen maar geen concentratie. De tijd kruipt voorbij. En dan, iets na 10.45 uur wordt mevrouw Zwager naar binnen geroepen.

De echo
Uiteraard wordt eerst even kort besproken hoe de zwangerschap so far verloopt maar al gauw mag ik plaatsnemen op het welbekende bankje (kleine side note: kunnen ze daar niks comfortabelers voor verzinnen?). De supervriendelijke echoscopiste begint en de eerste geluiden zijn goed. “Hier zien we een hartje kloppen. Ik zal ook even het geluid erbij laten horen.” Ik kom niet verder dan: “Gelukkig doet ze het nog.” Dan gaat de echoscopiste stap voor stap onze baby af. Hoofdje, prima. Maag, prima. Hartje, hmm, ziet er goed uit maar de kleine dame ligt er niet heel goed voor en er moet toch echt even beter gekeken worden. Een beetje porren, op mijn zij liggen, kussen onder mijn billen, het haalt allemaal niets uit. Eigenwijze tante, nu al. Uiteindelijk moet ik gaan staan, lopen, hupsen en hopen dat ze wat gedraaid is, want anders moeten we later terugkomen. En je begrijpt, daar zitten we niet op te wachten.

Gelukkig werkt het en kunnen we nu veel meer zien (en superonbelangrijk maar ook wat mooiere plaatjes maken). De rest wordt gecheckt en overal scoort de kleine tante een voldoende. Ik ben toch zó opgelucht he jongens. Ik weet niet waarom, maar ik was serieus bijna geflipt van de zenuwen. Het gaat ons eigenlijk allemaal zo voor de wind op baby- en kindgebied dat ik een soort van bang ben dat onze slechte kaart nog moet komen ofzo. Kan het niet echt uitleggen en het slaat ook allemaal nergens op, maar het komt erop neer dat ik besef dat we enorme bofkonten zijn.

Na de echo
Nog zoiets heel erg onbelangrijks maar wel leuk om bevestigd te krijgen: het is nog steeds een meisje. Dat betekent dus dat ik mijn shopverslaving niet langer hoef te onderdrukken. Of nou ja, het wordt gewoon tijd dat ik roze spulletjes ga kopen. En dat is dus precies wat ik gisteren gedaan heb. Het eerste half uur liep ik verdwaasd door de Prenatal omdat ik gewoon van dommigheid niet wist waar te beginnen met al die roze meuk, maar uiteindelijk ging moeders hier met vier roze rompers en een paar sokjes de deur uit. Beetje kansloze vangst wel, dus thuis ben ik het wereldwijde web opgedoken en verdween er zomaar misschien per ongeluk ietsje teveel in mijn winkelmandje. Binnenkort ga ik het showen in een all-pink-shoplog!

Voor nu: bedankt voor het lezen. En nog meer bedankt voor alle lieve bemoedigende berichtjes die ik heb mogen ontvangen. Ik ga de rest van de dag naar de foto’s van onze dochter staren (en wil je ook even loeren naar een foto van de echo, dan moet je op mijn Instagram @anoukzwager wezen!).

Fijne dag vandaag!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *