Happy Moments

Happy Moments #38

Goedemorgen deze nieuwe maandagmorgen. Fijn dat je er weer bent voor een nieuw overzichtje van de afgelopen week. Voorlopig nog gewoon in de oude vorm, maar zoals ik HIER al vertelde ben ik wél aan het nadenken over een alternatief.

Goed, als je hier vorige week ook een kijke genomen hebt, dan weet je dat we het weekend afsloten met een zieke dreumes en dat is min of meer waar we ook gewoon weer verdergaan. Ook bezocht ik de diëtiste, moest ik even langs het ziekenhuis voor wat onderzoekjes en ging ik ‘gewoon’ aan het werk. Robert was het weekend pleite met zijn vrienden, dus moeke hier had het rijk alleen. Daar wilde Ticho en ik eens lekker van profiteren maar toen bleek het kind ineens krentenbaard te hebben. Je begrijpt: het weekend bestond uit zalf smeren, alles wassen en schoonhouden en gewoon huisvrouwtje spelen. enoeg gekletst, tijd om door de foto’s te gaan. Kijk je mee?

Dit is een beetje de realiteit. Met een plastic zakkie in de hand richting Utrecht. Na drie dagen spuugvrij (volledig spuugvij jongens) is het maandagochtend weer bal. Het zal aan de dag liggen, maandag is voor niemand leuk…

Als ik aan het einde van de middag weer thuis kom, liggen er twee pakketjes op me te wachten. De inhoud van de eerste: nieuwe knoppen voor op de IKEA-kastjes die wij gebruiken als commode en kledingkast. Op dit moment zijn de knoppen geel en groen, maar aangezien de kasten straks doorgaan naar onze dochter, heb ik dus de gouden variant besteld.

De inhoud van het tweede pakket: vier ontzettend kleurige truien in maatje 92/98 voor Ticho. Arme kind wordt denk ik depressief van al dat zwart waar zijn moeder hem in hijst. Maar ik ben blij met de buit. Goed geslaagd in de sale. Een kleuraccentje toevoegen aan zijn garderobe doen we t.z.t. wel.

Ticho heeft zijn groenten al op, maar omdat wij nog moeten eten en hij het NIET accepteert als er gegeten wordt terwijl hij niets krijgt, geef ik hem een bakje komkommer.

Omdat de snottebellen nog steeds all over zitten en het kind aan het eind van de dag een tikkeltje krokant aanvoelt door de opgedroogde bullebakken, gaan we hem lekker even soppen. Schoon en fris zijn bedje in.

Dinsdagochtend voel ik me slecht. Ik ben moe, een dramatische nacht achter de rug én een beginnend keelpijntje. Het is pas iets na half 8 als ik mezelf uit bed weet te slepen. En da’s een unicum, aangezien ik negen van de tien keer voor zevenen al wakker ben (of sterker nog: in de auto zit).

Mooi uitzichtje vanaf mijn werkplek. Het is prachtig weer en ik was dus ZO ENORM toe aan zonnestralen, dat ik met de minuut opknap. In de verte zie je trouwens de rookpluimen van die botenloods die in de fik stond.

Het kind had wederom zijn groenten al gegeten, maar jatte nog even wat gehaktballetjes van zijn ouders’ bord. Tuurlijk jongen, no problemo.

Woensdag is mijn vrije dag en da’s allemaal heel fijn en heerlijk en relaxed, maar denk maar niet dat ik ook maar ergens een seconde voor mezelf heb. Zelfs op de wc ben ik niet meer veilig.

Kijk ‘m nou zitten. Mijn kleine grote liefde. Bovenaan de trap – waar hij keurig op en af klimt – starend naar Bumba.

Comfy outfitje voor mij. Ik heb pas in de middag wat afspraken staan, dus loop eigenlijk heel de ochtend als Ma Flodder door het huis. Het liefst zou ik dit soort lekkere truien 24/7 dragen. Ik ben helemaal niet zo iemand die iedere dag op en top erbij loopt en altijd make-up draagt omdat je je dan zogenaamd zo fijn voelt. IK voel me ook in huidige status prrrrrrima.

Tijd voor een banaantje! Doet Ticho tegenwoordig helemaal zelluf.

Daarna breng ik hem naar zijn opa en oma. Die passen de middag op omdat ik weg moet.

Maar eerst maak ik me thuis nog even nuttig: nieuwe hapjes voor Ticho in de vriezer. Een bietenstamppot, een snijbonenstamppot en een macaroni. Kunnen we in ieder geval weer even vooruit. Ik probeer hem iedere dag wel groenten te geven, maar bijvoorbeeld op zaterdag en zondag krijgt hij het al tussen de middag (omdat de kans dat we ’s avonds iets ongezonds eten vrij groot is en hij dan in ieder geval zijn groenten al op heeft) en warm ik dus wat op. Een voorraadje is dan noodzakelijk.

Goed, door naar het ziekenhuis. Eerst bloedprikken. Daarna nog naar de diëtiste, waar ik een fijn weekmenu gekregen heb wat er als het goed is voor gaat zorgen dat ik wat beter in mijn voedingswaarden kom te zitten en dus weer energieker word.

’s Avonds komt opa pannenkoeken eten en uiteraard eet Ticho gewoon mee. De bootwerker. Nu had ik hem tussen de middag dus al zijn groenten gegeven. Alles is dus keurig in balans, no worries.

Mijn overlevingspakket voor de donderdagochtend. Twee rijstwafels met kaas, een Breaker, witte Aquarius en een poedertje met extra’s voor door mijn drankje. Ik moet dus meer gaan eten – joh – en het is echt bizar hoe mijn maag na twintig weken te weinig voeding daar zo aan gewend geraakt is. Ik zou met deze hoeveelheid eten en drinken prima een dag door kunnen komen. Het is dan ook tegen twaalven voor ik het allemaal op heb en het voelt serieus alsof ik mezelf helemaal heb laten gaan bij een all-you-can-eatrestaurant.

Ik deel deze foto online. Wat zal de naam voor onze dochter worden? Je kunt de blogpost over de naam HIER teruglezen.

Na werktijd rijd ik langs de kaasboer. Omdat ik dus een tekort aan eiwitten heb én behoorlijk meer calorieën moet binnenkrijgen, ga ik mijn rijstwafels, crackers en boterhammen vanaf nu beleggen met kaas. Maar dan wil ik natuurlijk wel de lekkerste kaas van de wereld. En die hebben ze hier!

Geen frontview-foto want ons kleine vriendje ziet er niet uit. Hij kreeg in de loop van de dagen steeds rodere wangetjes en bultjes en een soort van blaasjes (kijk de foto’s in deze Happy Moments maar eens terug) en inmiddels lijkt hij net op Sap de Aardwortel.

Als ik vrijdagochtend wakker word, schrik ik me een hoedje. Ons arme kleine vriendje, nog immer vrolijk en gezellig, maar wel he-le-maal onder de plekjes. De huisarts gaat even overleggen – ook gezien de baby in mijn buik – en halverwege de middag moet ik terugbellen. Ondertussen ben ik vast begonnen aan een kuurtje van vitamines.

Een nieuw voorraadje luiers. Hashtag momlife.

Kijk hem zitten. Het arme ding. De ene kant van zijn gezichtje ziet er nog wel prima uit, maar ik zal je de andere kant besparen…

Nog meer vitamientjes: yoghurt met biet- en aardbeihartjes van Love my Veggies én een banaantje voor de Koninklijke Hoogheid. Daarna gauw naar bedje toe. Kan ik als een idioot door het huis, want het is weer een bende jongens, dat hou je niet voor mogelijk. Robert is het hele weekend pleite – die hebben we ’s ochtends al uitgezwaaid – dus ik zal het toch echt zelf moeten bijhouden deze keer.

Deze zag ik al wel een beetje aankomen. We moeten ons melden bij de huisarts, omdat er krentenbaard heerst en als het dat is, dan heeft m’n lieve Ticho een antibioticacrème nodig.

Score. Die crème kunnen we meteen ophalen. Krentenbaard it is. Ik hoop zo dat het gauw over gaat want het is zo sneu voor Ticho. En voor mama, vooruit.

Comfortfood. Omdat Robert er niet is en hij degene is die alle soorten vis van ons menu weert, nemen Ticho en ik het er lekker van. We eten ons scheel aan kibbeling en dat bevalt uitstekend. De rest van de avond buikpijn (ik dan) maar who cares.

Verder gebeurt er weinig meer in Huize Weltevree. Ik doe het kind in bad, verschoon zijn bedje, draai nog een wasje, ruim (weer) de bende in huis op en plof daarna een klein uurtje op de bank voordat ik naar bed verkas.

Mogge! Bakkie koffie voor mij, Bumba voor het kind. Ik hoopte vandaag al een verbetering te zien in Ticho zijn gezichtje – wat misschien wel een tikkie ambitieus was – maar trust me, het is krentenbaard all over. Het hele vurige rode is er gelukkig wel vanaf dus er gebeurt in ieder geval iets dankzij de zalf.

Volproppen met fruit. We peuzelen samen een flink bordje leeg. Twee peren, een mandarijn, een banaan en een kiwi. Ticho focust zich vooral op de banaan en de peertjes dus de zure zooi is voor mij.

Ik besluit toch eventjes een frisse neus én wat boodschappen te gaan halen. Stop meteen bij de Intertoys want ons zielige smurfje verdient wel een klein cadeautje. Dit tekenbord it is. Kan onze Picasso mooi mee uit de voeten.

Story of my life. Omdat ik alles goed schoon wil houden in verband met de bacteriën, draait deze maat overuren. Na ieder slaapje verschoon ik Ticho zijn bedje en zijn slaapzak, maar de voorraad is natuurlijk niet eindeloos dus ik heb niet echt een keuze. Ik haat de was (en alles wat daarbij komt kijken).

Als Ticho lekker ligt te slapen, kruip ik achter de televisie. Livestreampje korfbal kijken. Ik moest mijn date in de hal dus afzeggen omdat ik niet per se verantwoordelijk wil zijn voor 1000 Papendrechters met krentenbaard, maar dit is een fijn alternatief.

Ticho krijgt een bordje macaroni met veel groenten en ik trakteer mezelf op sushi. No worries, mocht je die hebben, ik heb alles wat gevaarlijk voor mijn zwangerschap kan zijn laten vervangen. Geen viskuit, geen zalm etc.

Zondagochtend: een krentenbol, een bakje fruit en een flesje warme melk. Goed begin van de dag. Ik heb trouwens zijn gezichtje van de foto geknipt omdat hij nog niet echt moeders mooiste is en ik niet wil dat hij zichzelf later op het internet terugvindt met zijn viezige hoofdje.

Rondje wandelen. We gaan even naar de speeltuin en waar meneer normaal gesproken dol is op schommelen, barst hij nu in tranen uit als ik zijn handje loslaat. Echt niet helemaal in zijn sas dus.

Vitamineboost!

Mijn zusje komt langs en speelt met Ticho een potje overrollen. Vind ‘ie dus hartstikke leuk en mijn zusje ook, zoals je ziet.

Maar niks leukers dan al die DVD’s uit de kasten trekken. Of met mama’s telefoon spelen. Ik doe echt mijn best om hem op te voeden maar hij heeft gewoon echt geen boodschap aan ‘nee’. Is dit een fase?

Na een middagdutje van inmiddels drie uur, besluit ik maar eens te kijken hoe de vlag erbij hangt boven op de slaapkamer. Nou, zo dus. Absoluut nog niet van plan om te ontwaken.

Herenigd! Papa is weer thuis en daar zijn we allebei hartstikke blij mee. Inmiddels gaat het met alle plekjes in Ticho zijn gezicht ook een stuk beter. Op deze foto zie je het nauwelijks, dus dat is een goed teken.

De rest van de middag en avond doen we weinig meer. We eten wat – Ticho en ik smullen van een groentelasagne -, gaan wederom in bad en daarna languit op de bank. Het is nu bijna 20.00 uur en het kind ligt inmiddels in dromenland, de husband kijkt televisie en ik ga zo de afstandsbediening jatten omdat ik natuurlijk De Luizenmoeder niet wil missen.

Komende week wordt niet heel bijzonder druk geloof ik, al hebben we morgen (maandag) de 20-wekenecho en da’s voor mij al bijzonder genoeg. Daarover dinsdag een update (hier op de blog en op mijn Instagram @anoukzwager) en verder gaan we het allemaal wel meemaken. Ik ga in ieder geval weer foto’s maken dus jullie zien het volgende week!

Bedankt voor het lezen en een fijne week toegewenst!


Volg je ons al op Instagram?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *