Happy Moments

Happy Moments #37

Goedemorgen! Leuk dat je weer een kijkje komt nemen in mijn wekelijkse fotodagboek. Ik vind het zo grappig om te zien dat dit veruit de bestgelezen ‘rubriek’ op de site is. Blijkbaar vinden mensen het toch maar wat interessant…

Dan hoop ik maar dat afgelopen week je niet heel erg gaat tegenvallen, want dat was allemaal niet zo heel erg boeiend. Ik werkte drie dagen op kantoor en wat uurtjes vanuit huis, had een hele leuke woensdag met Ticho – favoriet hoor, die vrije dagen samen -, en daarna stond het hier in Huize Weltevree vooral allemaal in het teken van zieke mannen, waardoor leuke foto’s ietwat ontbreken. Kijk je mee naar de beelden die ik wél heb?

Leuk begin van de week: het is sale bij Z8 en laat dat nou net mijn favoriete merkje zijn voor kleding voor onze Ticho. Ik vind de jongensafdeling stoer, de kwaliteit is prima en in de sale ook nog betaalbaar. Ik scoor voor nu vier truien en that’s it – mag ik een applausje? – maar heb mijn oog op nog wat andere items laten vallen die ongetwijfeld eerdaags ook plots ineens spontaan in mijn winkelmandje belanden.

Ik schreef er al over in de kwalen-update (KLIK) maar voor al mijn medestanders in de strijd tegen (extreme) zwangerschapsmisselijkheid: witte Aquarius. Niet te zuipen en je wordt er ook niet minder misselijk van, maar het schijnt goed te zijn voor je zouten en mineralen (en ter voorkoming van uitdroging).

We maken maandag nog even gauw een foto van de buik, want dat ben ik vrijdag – mijn wisseldag – helemaal vergeten. Groeit hard he?

Dit monster is er ook nog hoor. Die heeft vandaag gespeeld bij zijn tante (en nicht en neef) en krijgen we rond etenstijd uitgeput weer terug. Nog even kroelen en dan naar bed.

Op dinsdag nemen we afscheid van mijn lieve collega Lotte, die een nieuwe baan heeft. Vind ik helemaal niet leuk natuurlijk, maar ik weet zeker dat we elkaar nog vaak zat zullen blijven zien. De afscheidstaart ziet er heerlijk uit maar sla ik eventjes over. Beter voor de buik.

Post die je gewoon NIET WILT ONTVANGEN. Ik haat alles in een blauwe envelop. Echt, intens.

Omdat Robert een beetje loopt te kwakkelen met zijn gezondheid, sjees ik gauw voor hem langs de winkel. Even wat keelsnoepjes halen en een groentensoepje als avondeten want meer gaat er niet in.

Dit is dus nieuw. Net als op de tafel klimmen. Binnen enkele seconden liggen alle DVD’s door heel de woonkamer. En leuk dat Ticho het vindt!

Gelukkig is ‘ie deze ook nog niet vergeten hoor. Hij kroelt regelmatig met de leeuw (zo ongeveer eens per kwartier) en vindt het geweldig als wij de bal wegrollen en hij deze vervolgens kan gaan halen. De lieverd!

Woensdagochtend beginnen we met een flesje warme melk én een krentenbol. Vandaag ben ik vrij en omdat ik me zowaar goed voelde toen ik opstond, besluit ik om er samen met mijn kleine liefde op uit te gaan. Het is eindelijk weer eens droog en niet sterveskoud, dus lets go!

Naar de kinderboerderij! Ticho is dol op dieren en absoluut niet bang aangelegd. De geitjes vindt hij het interessantst!

Kijk ‘m nou staan joh. Hij is zo groot geworden. Soms heb ik echt van die dagen dat ik het idee heb dat meneer ieder uur verandert. Dit was zo’n dag. Het enige dat altijd hetzelfde blijft zijn die heerlijk dikke wangen.

Ik lees hem zo nu en dan voor uit Boer Boris en volgens mij waande Ticho zich hier heel eventjes als the one and only. Het staat hem wel goed, zo op die soort van tractor.

Op de terugweg rijden we langs mijn schoonzus en nichtje en doen daar een snelle (uiteindelijk vrij lange) tussenstop. Spelen op de grond, boekjes lezen én Ticho besluit zomaar een flink stuk aan de wandel te gaan (bewijsmateriaal deelde ik op Insta Stories @anoukzwager). Deze woensdagochtend was voor meneer een feest hoor.

Bij thuiskomst krijgt hij dit als lunch: yoghurt met plakjes banaan en een handje hartjes van Love my Veggies (deze, echt een aanrader!).

Ik krijg vrij regelmatig berichtjes van medemoeders die zich verbazen over dat ons huis altijd zo opgeruimd is. Ik zou graag willen zeggen dat dat klopt en dat wij dat keurig onder controle hebben, maar de realiteit is anders. Bij ons in huis is het óók een bende. Echt!

En dit is de keukentafel. Die verkeert eigenlijk in een continue staat van troep. Overal snoetenpoetsers, onderzetters, tasjes, camera’s, rompers, sokken, jassen, tassen, pakketjes, slabbers en tja, wat niet?

Omdat Robert nog steeds ziek is, eten Ticho en ik samen. Geen spannend maaltje, maar wel wat vitamientjes. Dat eten is trouwens nog steeds een gehannes van hier tot mars met ons kieskeurige monster. Bij het KDV en bij de oppas smikkelt hij keurig zijn groenten op, maar zodra het door mij of Robert gegeven wordt gaat zijn houding op standje protest. Het is een fase het is een fase het is een fase…

Donderdagochtend verloopt ietsje anders dan normaal. Ticho wordt altijd door zijn vader weggebracht naar de opvang, omdat hij dichterbij werkt en dus wat meer speling heeft in de tijd dat hij opstaat, maar aangezien de man des huizes nog steeds door griep gevloerd is, is dat nu mijn taak. No problemo natuurlijk. Even ontbijten, heel de zooi inladen en off we go. Dat meneer nogal hysterisch wordt als we hem achterlaten wist ik al, maar pfff, het breekt echt mijn hart als ik wegrijd bij de opvang.

Op mijn werk: energie én vitamientjes.

Ticho heeft tussen de middag al warm gegeten, dus die trakteren we vanavond op een tosti. Robert is de allerbeste tostibakker van de wereld en ons kind kan dat nu beamen. We proberen hem trouwens te leren hoe zo’n vork werk. Tja, geduld geduld geduld, want heel soepeltjes gaat het nog niet. Oh en ja, je ziet hier het begin van een extreme snotneuzenaanval.

Mijn avondeten: weinig trek in een AGV’tje en omdat Robert toch niet mee eet, ga ik voor een calzone met zalm. Te lekker, ik zou dit iedere dag wel willen eten. Voor iedereen die zich zorgen maakt om de zalm: het was allemaal vers van de visboer, geen paniek.

Ticho is een kleine na-aper. Van woordjes – die nog nergens op lijken – tot bepaalde gedragsdingetjes, zoals bellen dus. De thermometer is immers net een telefoon, niet?

We zijn vrijdag vroeg uit de veren en zitten rond negenen al bij mijn vader aan de koffie. Het feestje is van korte duur want dit kleine monstertje is heel hangerig en verdrietig en verkouden.

Er kan gelukkig nog wel een klein lachje vanaf.

Ik ben zo in de weer met snottebellen wegpoetsen, het kind kroelen, entertainen en ons beiden in leven houden, dat er van opruimen weinig terecht komt. Zodra Ticho slaapt, ga ik als een bezetene door het huis en nét als alles weer aan kant is en ik mezelf met twee afleveringen Temptation Island wil positioneren op de bank, hoor ik hartstochtelijk gehuil vanuit de kinderkamer.

M’n liefste liefste liefste vriendje. Hij heeft koorts en is zo verdrietig, dat ik hem in het grote bed leg, er zelf lekker bijkruip en we de rest van de middag zo doorbrengen. Ik vind het helemaal niets als hij zich zo voelt, zou het zo graag van hem overnemen, maar kan wel genieten van dat kleine warme mormeltje naast me die ik stiekem overlaad met kusjes terwijl hij slaapt.

De rest van de dag doen we weinig meer, behalve boodschappen. Een fatsoenlijke foto zat er ook niet meer in, omdat het dan alleen maar snotterige huilplaatjes zouden zijn en die houden we lekker voor onszelf.

Zaterdagochtend: make-uppie erop, haar in de krul en gaan met die banaan. Ticho is nu echt ziek, Robert knapt gelukkig weer een beetje op en ik ben vooral heel erg moe.

Da’s dan heel erg jammer voor mij, maar er moet nog genoeg gebeuren. Zo wil ik even een blog schrijven, iets voor mijn werk doen en wordt het weleens tijd om na vier jaar alle bestanden van mijn MacBook over te zetten op een harde schijf. Vraag me niet waarom, maar ik had dat dus nog nooit gedaan. Als mijn laptop voor zaterdagochtend kapot gegaan was, dan had ik dus letterlijk NUL foto’s meer. Living on the egde wel.

Het fotoboek van Ticho zijn eerste jaar is afgelopen week binnengekomen en ik vind eindelijk wat tijd om er op het gemakkie doorheen te bladeren. Zo blij met het endresultaat. Ik ben niet zo van de afdeling leuk vormgegeven boekjes maken, maar het scheelt dat de looks geen invloed hebben op herinneringen.

Ons kleine mormel zit echt van top tot teen onder het snot. Te smerig voor woorden en met geen duizend snoetenpoetsers weg te boenen. Dan maar een extra baddersessie, kan ie daarna fris en fruitig zijn eigen bedje in.

Dacht ik. Maar daar dacht Ticho dus even anders over. Hij is zo zielig jongens, ik kan het nauwelijks aan. Net als op vrijdag wil hij niet echt slapen – da’s ook bijna onmogelijk zo verkouden is hij – dus kruipen we maar samen in het grote bed.

In de middag gaan we nog eventjes naar een leuke verjaardag, maar verder is het vooral zetpillen, snottebellen en kroelen hier in huis.

Zondagochtend tijd voor een vieuxtje. Alcohol doodt de bacteriën is wat meneer hier denkt. Na een aardige nacht is hij nog niet heel erg opgeknapt.

En zo’n stukje teen bevat ook al geen vitamientjes.

’s Middags ruimen we het huis weer eens helemaal op, werken voor acht jaar aan post weg en kijken tussen de bedrijven door naar het voetbal. Het is echt zo’n zondag waarop er nagenoeg niets gebeurt – we krijgen trouwens nog wel visite tussendoor – en dat bevalt wel. In de loop van de middag lijkt Ticho wat op te knappen en Robert doet het inmiddels ook weer aardig.

Ik maak verder geen foto’s meer, want er viel simpelweg niets op de gevoelige plaat vast te leggen. Inmiddels zijn we gelukkig wel weer bijna 1800 woorden verder, dus al met al genoeg gezien 😉 Op dit moment is het bijna acht uur en ga ik me zo naar de bank verplaatsen voor de nieuwe aflevering Luizenmoeder (echt een aanrader!) en daarna duik ik mijn schone bedje in.

Komende week ga ik drie dagen naar kantoor, moet ik naar de diëtiste, bloedprikken en verder gaan we wel zien wat de week brengt. De man des huizes is het weekend pleite dus hebben Ticho en ik het rijk alleen. Nog eens even bedenken hoe we daar misbruik van gaan maken. Jullie zien het volgende week!

Voor nu: bedankt voor het lezen en een fijne week toegewenst!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *