Persoonlijk, Zwangerschap

Hoe is het met de kwaaltjes?

Als er iets is waar ik jullie de afgelopen periode mee heb lastig gevallen, dan is het wel met klagen over de misselijkheid. Vandaag wil ik een korte update geven. Hoe gaat het nu?

Dat misselijk zijn bij een zwangerschap hoort – of dat in ieder geval zo’n zeventig procent ermee te maken krijgt – is volgens mij algemeen bekend. Zwangerschapsmisselijkheid kan echter ook extremere vormen aannemen en dat is wat er de afgelopen periode bij mij gebeurd is. Vrijwel dagelijks hang ik meerdere keren boven de pot. Op sommige dagen is een tandenborstel in mijn mond voldoende om een braaksessie te starten en alleen de geur van een opengetrokken koelkast bezorgt me al de rillingen.

Dat deze kwalen na het eerste trimester meestal overgaan, daar rekende ik al niet meer op. Tijdens de zwangerschap van Ticho had ik exact hetzelfde – al ervoer ik dat minder zwaar, simpelweg omdat ik toen nog geen rondbanjerende dreumes had en dus meer kon rusten – en toen hield het tot mijn verlof aan.

Update
Helaas bleek mijn vermoeden terecht. Hoewel ik steeds vaker een goede dag heb, blijft die continue misselijkheid een strijd. Toen ik vorige week zoveel en krachtig moest spugen dat er een bloedvaatje sprong en ik dus een soort bloedneus maar dan niet uit mijn neus (dussss) had, besloot ik op aanraden van iedereen met verstand van zaken om (nog) een pas op de plaats te maken. Voor de gezondheid van mijzelf en van de baby.

Ziekgemeld
Dat houdt heel concreet in dat ik niet meer honderd procent kan werken en deels ziekgemeld ben. Dit geeft mij meer rust en draagt uiteindelijk hopelijk bij aan een beter controleerbare misselijkheid. Het is natuurlijk logisch dat een werkgever hier begrip voor opbrengt, maar hoe fijn er bij mij op het werk werd gereageerd heeft er absoluut voor gezorgd dat ik blij ben dat deze knoop is doorgehakt. Natuurlijk doe ik in de uren dat ik nog wel werk mijn stinkende best om alles voor elkaar te boksen en kunnen mijn collega’s gewoon op me rekenen als het nodig is, maar alleen het idee van wat lucht doet me al goed.

Diëtiste
Verder kom ik nog steeds geen grammetje aan. Daarom loop ik nu bij een diëtiste die samen met mij gaat kijken naar wat ik wél kan eten en hoe het met mijn voedingsstoffen gesteld is. We gaan proberen om een menu samen te stellen, desnoods met aanvulling van het één of ander, zodat ik me weer iets energieker ga voelen wat uiteindelijk ongetwijfeld een positief effect op de misselijkheid zal hebben. Ik probeer trouwens dagelijks een flesje witte Aquarius te drinken – dat schijnt goed te zijn voor de zouten en mineralen – en dat is misschien wel een handige tip voor andere dames die in een vergelijkbare situatie zitten.

Mentale toestand
Het is pittig, dat kun je je wellicht wel voorstellen. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Soms voel ik me best wel onbegrepen. Dat is op zich niet heel gek want eigenlijk is er maar één persoon die dagelijks getuige is van mijn omhelzingen met de toiletpot en dat is Robert. De rest van de wereld heeft geen idee. Ook de spanning voor iedere afspraak bij de verloskundige en voor iedere echo is vreselijk. Ik wéét dat zo’n baby gewoon groeit op de reserves die ik heb – en heus, die heb ik genoeg – maar ik vind het zo onvoorstelbaar dat de kleine meid er vooralsnog weinig last van lijkt te hebben. Daarom ben ik dus steeds weer in de stress. Is ze gegroeid? Doet haar hartje het nog? Ben ik aangekomen?

Ik geloof dat jullie nu wel aardig bijgepraat zijn. Kort samengevat: wat betreft de misselijkheid verandert er dus weinig en ondervind ik steeds meer nare consequenties. Toch zie ik ook een positief puntje: het aantal goede dagen neemt toe. Soms heb ik ineens zin in een cheeseburger, lust ik zomaar een complete maaltijd sushi en lukt het me om twee koppen koffie te drinken zonder direct over mijn nek te gaan. Ook qua overige kwalen kom ik er goed vanaf. Ik ben niet meer zo idioot hondsmoe, heb geen last van maagzuur, nauwelijks lichamelijke klachten en ook geen moodswings (toch Robert?). En ik denk maar zo: tijdens het proces dat hoort bij een kind broeden en baren, krijgt iedereen het voor zijn kiezen. De ene tijdens de zwangerschap (check!), de ander tijdens de bevalling en de laatste tijdens het herstel. Mijn portie heb ik straks in ieder geval gehad!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Jeetje, behoorlijk heftig allemaal meis…ik kan mij er iets bij voorstellen, maar bij mijn zwangerschap van James ben nauwelijks misselijk geweest, lijkt me echt heel naar om constant over je nek te gaan.

    Wel echt onwijs knap dat je de beslissing hebt genomen om een stapje terug te doen, juist heel sterk en wat fijn dat je werk je daar zo in steunt.

    Lieve Anouk, rustig aan, geniet van de niet misselijke momenten en ik hoop dat die fijnere/betere dagen steeds meer zullen komen!

    Liefs,

    Daniella (liefukkiepukkie)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *