Persoonlijk, Zwangerschap

Verschil in beleving van zwangerschappen

Al eerder schreef ik over de overeenkomsten en de verschillen tussen mijn eerste en tweede zwangerschap. Toen concludeerde ik dat eigenlijk beide negen maanden so far nagenoeg identiek zijn. Wat ik daarbij niet meenam, was de manier waarop ik het hele circus beleef(de). En dat is tijdens ronde twee wel degelijk anders.

Even vooropgesteld: met beide zwangerschappen was en ben ik even blij. Het is dan ook niet zozeer de emotie die anders is, maar meer de manier hoe ik daarmee omga ofzo. Ik pretendeer dan ook geenszins dat de baby die as we speak in mijn buik groeit minder welkom is, dat ik daar minder blij mee ben of dat ik daar minder enthousiast van word. Goed, dat gezegd hebbende, over tot de orde van de dag.

De eerste keer
Toen ik in verwachting bleek van Ticho, werd ik overvallen door viermiljoen vragen, kon ik alleen nog maar aan die groeiende baby in mijn buik denken en leek de periode tot de termijnecho wel een eeuwigheid te duren. Logisch, want het was mijn eerste zwangerschap en ik had gewoon totaal geen idee van alles wat mij te wachten stond. Ik bestookte mijn vriendinnen die al kinderen hadden met vragen, dook met ieder kwaaltje of pijntje op Google voor een verklaring en antwoorden en kon niet wachten tot er weer een dag voorbij was zodat ik nieuwe informatie vanuit de zwangerschapsapp (zoals die van Ouders van Nu) kon opzuigen.

Ook ging ik regelmatig even babykleertjes snuiven in de HEMA, liep ik zwijmelend door de Prenatal en kreeg ik een woede-aanval toen Robert rond de 20 weken nog even geen tijd en zin had om een kinderwagen en babykamer te shoppen. HOE BEDOEL JE GEEN TIJD EN ZIN DIE BABY KOMT BIJNA IK MOET EEN KAMERTJE NU NU NU. Zoiets. Omdat we natuurlijk nog helemaal geen huis hadden, had mijn lieve wederhelft gelijk. Ik kon toch niets met die babymeubels en als het kind plots extreem vroegtijdig geboren zou worden, dan zou het sowieso nog heel lang duren tot hij in zijn eigen bedje zou mogen en kunnen slapen. Maar tja, die hormonen he.

De tweede keer
Alle vragen die ik bij de eerste zwangerschap had, die waren dit keer nauwelijks aanwezig. Natuurlijk kan ik nog steeds een klein pietsie beetje in paniek raken als ik een steek in mijn buik voel of als ik word overvallen door een soort menstruatie-achtige krampjes, maar Google gebruik ik daar niet meer voor. Ik weet inmiddels wel hoe en wat. Ook de apps met kalenders, mijlpalen en whatsoever open ik nog maar sporadisch. Verder vind ik de tijd duizend keer sneller gaan – zaten we zomaar ineens bijna op de helft – en ben ik daar sowieso veel minder mee bezig. Een verklaring is natuurlijk het feit dat Ticho in huis rondhuppelt. Tijd om een avondje bevallingsverhalen te lezen, mommyvloggers te volgen en lekker over mijn buik te aaien, die heb ik simpelweg niet.

Ook qua aankopen sta ik as we speak nog op nul. Ik loop niet in de HEMA aan ieniemienie rompers te frummelen en heb in geen maanden meer een webshop met babykleertjes bezocht. Ik ben er allemaal nog niet zo mee bezig. Ook aan de kamerswitch heb ik nog nagenoeg niets gedaan en ik voel ook totaal niet de urge om daarmee op te schieten. Tijd zat. Bovendien wil ik graag eerst even de 20-wekenecho afwachten.

Dat is meteen een opvallend verschil: de beleving van de echo’s. Bij Ticho was ik zo onwetend en ging ik eigenlijk met veel plezier naar ieder gluurmomentje. Natuurlijk voelde ik toen ook wel wat zenuwen, maar echt bewust bezig met alle nare dingen die tijdens zo’n echo zichtbaar zouden kunnen worden, nee, dat was ik niet. Dat is deze ronde echt wel heel anders. Omdat we weten wat we ervoor terugkrijgen, omdat we weten dat het niet vanzelfsprekend is en omdat we weten wat een echo in eerste instantie helemaal niet voor de fun is, zijn de zenuwen these days hondermiljoen keer erger. Ook het (tot nu toe altijd goede) beeld van ons kindje op zo’n scherm grijpt me veel meer aan. Nog zo’n wonder. Echt een wonder. Ik ben me er veel bewuster van.

En de omgeving?
In mijn omgeving reageerde nagenoeg iedereen net zo enthousiast op de komst Baby Twee als toentertijd op de komst van ons eerste kindje. Er is (misschien ook logisch) wel iets minder aandacht voor ofzo, maar dat ervaar ik niet als negatief. Het is nu eenmaal geen eerste zwangerschap, ik hoef zelf niemand anders te bestoken met allerlei vragen en ik heb minder de behoefte om het er continu over te hebben. Gaf ik de vorige keer na ieder bezoekje aan de verloskundige een update aan een ieder die het horen wilde, houd ik het nu gewoon bij mijn moeder en schoonmoeder.

Goed, dat was het verschil in beleving. Volgens mij een herkenbaar verhaal voor iedereen met meerdere kindjes toch?

Bedankt weer voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *