Momlife, Persoonlijk

De sprongetjes die aan ons voorbij leken te gaan…

Leken ja, want inmiddels heb ik voor het eerst in mijn bijna vijftien maanden durende carrière als moeder het gevoel dat ons kind in een heus sprongetje zit. Ik praat je bij.

Als mensen begonnen over de ‘zoveel-maanden-sprong’ dan voelde ik me altijd een soort vreemde eend in de bijt vol fanatieke moeders. Een sprongetje? Ik kon er weinig van ontdekken. En áls ik dan eens dacht dat we geconfronteerd werden een dergelijk fenomeen, dan bleek er helemaal geen sprongetje te horen bij de leeftijdsfase van ons kind. Maar deze keer weet ik het bijna zeker: Ticho heeft last van de sprong die bij vijftien maanden plaatsvindt.

Dramaqueen
Meneer speelt regelmatig de hoofdrol in zijn eigen dramafilm. Niet normaal. Hartstochtelijk op de grond liggen huilen als er iets niet gaat zoals hij blieft of slaan als we de televisie uitzetten: hij doet het allemaal. En ik ben er zo van onder de indruk. Je moet weten dat Ticho eigenlijk veertien maanden lang alles prima vond en alles over zich heen liet komen. Hij was geen kindje dat veel huilde, maar ook geen kindje dat hele dagen lieflijk lachte. Rustig, knuffelig en een tikkie sloom. Dat was ‘ie. Maar goed, daar is dus niks meer van over. Enerzijds is dat jammer, want een met treinbanen gooiend kind is ook niet helemaal wat ik graag heb, maar om heel eerlijk te zijn vind ik het ook wel weer grappig om te zien hoe hij nu echt een dreumesje is met een eigen willetje en een eigen karaktertje. Dat het hem blijkbaar tóch frustreert dat bijvoorbeeld het lopen nog niet lukt en dat hij het tóch niet leuk vindt als hij iets niet mag. Hoe we hiermee omgaan is trouwens nog wel een dingetje. Ik probeer er vooral geen ‘aandachtsspelletje’ van te maken, omdat hij het dan zeer waarschijnlijk alleen maar grappig gaat vinden (zoals aan mama’s haren trekken en dan heel hard lachen als zij AUW roept), maar ik wil hem ook wel duidelijk maken dat het niet oké is om zijn vader of moeder met een pannetje uit zijn IKEA-keuken op het hoofd te timmeren.

Eten
Vanaf zijn allereerste hapje at het kind alles wat los en vast zat. Zonder problemen. Verse hapjes, uit een potje, een knijpzakje of whatever, we hadden nooit gedoe. Maar sinds een week dus wel. Het probleem met eten wordt volgens mij nog een beetje versterkt omdat dit ook de periode is dat er (veel) tandjes én kiezen doorkomen, dus het is allerminst gezellig bij ons aan tafel at the moment. Al het eten dat uit een potje komt, daar haalt Ticho zijn neus voor op. Vers eten is natuurlijk veel lekkerder, maar dan moet het wel van het bord van papa of mama komen en vooral niet van zijn eigen bordje. Eten van zo’n babylepel is ook niet meer aan hem besteed en waag het niet om hem alleen groenten te geven zonder stukje vlees erbij want daar doet hij dus mooi zijn mondje niet voor open. Het kind houdt er gewoon een hele eigen etiquette op na hoor. Het is een gedoe tot en met. Omdat ik me niet per se zorgen maak om zijn formaat – laten we zeggen dat hij genoeg reserves heeft – vind ik het op dit moment allemaal niet zo spannend. Eet hij niet, dan eet hij niet. Eet hij alleen een toetje? Ook prima, dan eet hij alleen een toetje. Hij zal het zelf wel aangeven als zijn buikje knort, toch? Op het consultatiebureau kreeg ik ook het advies om er geen aandacht aan te schenken, er geen strijd van te maken en zelf gewoon rustig verder te eten zodat de sfeer positief blijft en hij ziet dat wij wél gewoon van ons bordje eten. Dus dat doen we dan maar.

Slapen
Voor de mensen die mij al langer volgen is het geen verrassing dat Ticho echt de koning van de dutjes was. ’s Nachts sliep hij met gemak klokje rond en overdag plakte hij daar nog een twee dutjes van ieder minimaal twee uur aan vast. Maar dat doet hij niet meer. Een paar maanden geleden gingen we al van twee naar één slaapje overdag – wat volgens mij een hele natuurlijk verschuiving is – en dat ene slaapje is inmiddels ook vaker kort dan lang. Ook de nachten zijn onrustig. Ticho wordt ineens regelmatig wakker en lijkt dan volledig in paniek. Het enige wat hem helpt is dichtbij papa of mama zijn. We leggen hem dan ook gewoon lekker tussenin, zodat we nog een beetje verder kunnen slapen. Dit vind ik overigens wel een lastige, want ik wil niet dat hij denkt dat hij maar hoeft te brullen en hij mag in het grote bed, maar ik wil al helemaal niet dat hij zich eenzaam en bang voelt in zijn donkere kamertje. Op dit moment werkt het dus prima zo – al ben ik inmiddels wel een tikkie moe want geen gebroken nachten meer gewend – en voelt het voor ons allemaal het fijnst.

En nu?
Nou om te beginnen heb ik nu respect voor alle moeders die bij iedere sprong denken: dat is er weer eentje. Dit is namelijk voor mij echt de eerste keer en ik vind het pittig. Verder ben ik ontzettend benieuwd wat het gevolg van deze periode gaat zijn. Je leest natuurlijk vaak dat kinderen na een sprong ineens heel veel hebben geleerd en als ik ‘Oei ik groei’ mag geloven dan heb ik over een poosje (please laat het een heel kort poosje zijn) een dreumes die mentaal een stuk wijzer is geworden. En tot de dag dat hij dat bewezen heeft denk ik: het is een fase het is een fase het is een fase…

Meer moeders met kindjes in deze (of een andere) sprong? En zijn er nog mensen in de zaal met goede tips voor deze onervaren moeke als het op dit soort taferelen aankomt?

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *