Happy Moments

Happy Moments #35

Goedemorgen deze morgen. Het is weer maandag – is jullie weekend ook voorbij gevlogen? – en we zijn er weer met een nieuwe Happy Moments. Kijk je mee?

Afgelopen week was zoals ik vorige week al aankondigde heel erg rustig. Ik werkte drie dagen op kantoor en een paar uurtjes thuis, had heel veel deadlines – het leven van een blaadjesmaker – en weinig tijd voor sociaal gedoe. Mijn hoogtepunt: de levering van mijn nieuwe camera. Oh jongens, wat ben ik daar blij mee. Kan ik eindelijk eens wat fatsoenlijkere foto’s aan jullie voorschotelen. Verder hield Terror Ticho ons ’s nachts op en hielden we in het weekend een soort winterslaap.

De eerste foto maak ik als mijn dag al een poos onderweg is. Vanaf vier uur in de nacht om precies te zijn. Ticho heeft ergens last van – geen idee waarvan – en barst ineens in enorme tranen uit als hij ’s nachts wakker schrikt en ons niet kan vinden. Zodra we hem oppakken gaat het meteen beter, maar hem terugleggen in bed is gewoon geen optie. Ik vind het echt hartverscheurend en omdat ik wil dat hij weet dat wij er voor hem zijn, leg ik meneer dan bij ons in bed. Daar valt hij gelukkig tevreden soppend op zijn duim weer in slaap en daardoor zouden wij in theorie ook nog anderhalf uur kunnen slapen. In theorie ja… Het slaapgebrek heeft gelukkig geen invloed op mijn werkprestaties want ik ga ontzettend lekker. De taken voor de maandag vink ik halverwege de middag allemaal af en ik begin vast aan mijn werk voor dinsdag. Fijn!

Op zondag vroeg ik via Insta Stories (@anoukzwager) jullie tips voor een goede camera. Er kwamen verschillende opties door en uiteindelijk twijfelde ik tussen de Sony A6000 en de Canon G7x Mark 2. Ik koos voor de laatste, puur gebaseerd op gebruikerservaring. Oh en het schermpje dat helemaal gekanteld kan worden zodat we goede selfies kunnen maken natuurlijk!

’s Avonds breng ik wat tijd door met de smurf – die besluit zijn eigen avondmaal te koken –, oefenen we met stapjes zetten én komt mijn schoonmoeder langs met een superschattig roze jasje voor onze meid.

Tegen 20.00 uur ligt Ticho op bed en hebben we het huis weer voor onszelf. Wat doen we dan? GTST kijken natuurlijk. Het zal inmiddels geen geheim meer zijn dat ik geen aflevering mis en ik vind het dan ook de perfecte manier om mijn eerste (werk)dag van de week af te sluiten.

Als ik dinsdag op mijn werk zit, krijg ik van mijn schoonmoeder een heel lief filmpje doorgestuurd. Dit is een still uit dat filmpje: Ticho en zijn vriend(in) Ruta samen voor het raam. Ik gok dat opa buiten staat en dat ze die dus nauwlettend in de gaten houden.

Na een ochtendje op kantoor in Utrecht rijd ik met collega’s naar Nieuwegein, waar we een nieuwsjaarsbijeenkomst hebben. We krijgen een lunch, een aantal presentaties en hebben een korte workshop-achtige toestand.

Ondertussen heeft mijn zusje de oppastaken van mijn schoonmoeder overgenomen en zit bij mij thuis met een slaapweigerende dreumes opgescheept. Gelukkig valt hij na een poosje wél om, maar dan bij haar op de bank. Ach, heeft ze extra kroeltijd.

Aan het einde van de dag ben ik moe en is mijn energieniveau tot onder het vriespunt gedaald. Omdat het kind entertainen en koken tegelijk niet lekker werkt, parkeer ik de kleine prins in zijn stoel en zet een paar afleveringen Bumba op. Lekker pedagoisch verantwoord he?

Er zijn allerlei pakketjes bezorgd en de rest van de avond vermaak ik me uitstekend met het uitpakken van dit alles. Een feestje hoor. Kan niet wachten tot de volgende dag, als er genoeg licht is voor een fatsoenlijke foto.

Tot voor kort konden we op woensdag altijd lekker uitslapen, omdat Ticho niet voor half acht begon met zijn activiteiten, maar nowadays is dat even andere koek. Geen idee hoe dat komt – misschien een sprong? – maar meneer is vroeg wakker en wil dan toch wel graag zo snel als kan aan zijn ontbijtje. Jammer voor hem, want mama moet eerst nog even douchen. Ik vul zijn bedje met blokken en knuffels en hij vermaakt zich nog eventjes. Top!

Zo, deze is opgeladen, ingesteld en opgebouwd. Het lijkt zo net alsof ik een carrière als vlogger ambieer, maar ik moet jullie teleurstellen. Er valt in mijn dagelijks leven weinig te vloggen én ik heb niet echt een lekker stemgeluid.

Snelle test en heel tevreden. Nou is het modelletje ook wel fantastisch he. Hoe handig trouwens, het kind eet lekker zelf zijn banaantje op. Niks meer in plakjes en voeren.

Verder doen we weinig op woensdag. Ik ben moe, heb hoofdpijn en geen energie. Die korte nachtjes hakken er wel in hoor. Gelukkig vermaakt Ticho zich prima met het open en dicht doen van de kastjes en kan ik dus vooral niet teveel bewegen. Over bewegen gesproken: ik voel de baby in buik!

Als het kind op bed ligt voor zijn middagslaapje, kruip ik onder mijn kleedje met een paar nieuwe afleveringen Grey’s en een zak chips. Die chips belandde niet veel later in de toiletpot (TMI maar is wel zo) en van Grey’s heb ik niet veel gezien want na een half uurtje ben ik in slaap gevallen.

Die woensdagen thuis met Ticho zijn heerlijk en ik vind het superfijn om één-op-één wat tijd met hem door te brengen, maar eerlijk, het is voorbij met de privacy. Gewoon geen minuut meer voor mezelf. Zelfs niet op de wc. Monster.

Tijd om te babyknuffelen. Lieve collegevriendin Kristel is een paar weken geleden bevallen van een prachtige dochter en tijdens onze lunchpauze gaan Lotte en ik bij haar langs. Ik was van plan om de baby te kidnappen maar er was iemand die me nauwlettend in de gaten hield…

Mag ik even een applaus voor de kersverse moeder? Ik bedoel, we krijgen allemaal lekkere broodjes en snackjes en weet ik het wat. Ik weet niet hoe het bij jullie zat, maar ik was in de kraamtijd al blij als ik aan het eind van de dag naar de wc geweest was. Deze ubermom maakt gewoon een heerlijke lunch voor het bezoek.

Ondertussen op de opvang: het kind is op de grond in slaap gevallen. Snap ik wel, want die doet al nachtenlang niets anders dan spoken. Zal dus wel moe geweest zijn (net als zijn moeder).

Ik ben ’s avonds zo gruwelijk laat pas thuis – iets met lang doorwerken in verband met deadlines en een monsterfile op de A27 – en Robert is samen met het kind vast begonnen aan het eten. Blijkbaar zijn de kookkunsten van papa beter dan die van mama, want meneer likt er zijn bordje bij af. Aan de tafelmanieren wordt gewerkt…

En vaste prik na een dag op de opvang: lekker in bad. Je zou denken dat hij nooit wat te drinken krijgt he?

Vrijdagochtend: Ticho heeft mij lekker lang laten liggen (maar ’s nachts wel lekker in de week geweest hoor, dus heel erg uitgeslapen ben ik niet). Het is pas tegen negenen als we beneden aan ons ontbijt zitten.

Mijn vader en zijn vriendin komen gezellig langs en hebben een te leuk pakje voor onze dochter meegenomen. Ik denk dat ik binnenkort eens een shoplogje ga maken met daarin alles wat we gekregen en gekocht hebben.

Dat Robert en ik van de afdeling korfbal zijn, dat weten jullie nu inmiddels wel. Mijn vader daarentegen is meer van het voetballen en die probeert hier ontzettend hard om zijn kleinzoon richting de voetbalclub te dirigeren. Volgens mij heeft het kind wel talent. Maar als ‘ie ‘gewoon’ gaat korfballen zou dat duizend keer makkelijker zijn. Ach, het hoofdstuk sporten ligt gelukkig nog ver in de toekomst en uiteraard moet de smurf zelf verzinnen wat hij wil. Heus geen gepush (echt niet). Wij hebben eigenlijk als enige voorwaarde dat hij een teamsport gaat beoefenen.

Begint het al te vervelen? Zo fijn dat Grey’s seizoen 13 op Videoland staat.

Even kroelen met mijn lieverd. In mijn glitterbroek. Daar denkt Ticho het zijne van.

Lekker spontaan ideetje maar Robert en ik besluiten dat we geen zin hebben om zelf eten te maken en schuiven aan bij de plaatselijke (en allerbeste) Italiaan. Robert neemt een groot stuk vlees en ik ga voor een pizza. Ticho pikt van allebei wat mee. Op zulke momenten ben ik heel erg blij met ons makkelijke ventje. Hij gedraagt zich voorbeeldig en is echt heel erg lief aan tafel.

Op zaterdagochtend wordt er standaard geklust in Huize de Jong. Dit keer is het niet de kelder, maar de schuur. Robert zijn prioriteiten liggen bij beide mancaves, hebben jullie het door? Ticho houdt ondertussen de boel nauwlettend in de gaten.

Ik werk vast een beetje aan deze Happy Moments – op zondag weinig tijd – en op de achtergrond galmt mijn favoriete clown door de woonkamer.

Kijk even hoe vet. Deze schuur is een beetje alles wat je van een schuur wilt hoor. Soms baal ik best wel dat er nog zoveel aan het huis moet gebeuren, zeker omdat ik doordeweeks al veel tijd met Ticho doorbreng en Robert dan op zaterdag ook nog een soort van aan het werk is, maar het eindresultaat mag er wezen. En tegen de tijd dat de kids het huis uit gaan, zijn alle klusjes vast en zeker klaar.

Ik rijd even gauw langs mijn moeder. Mister Onderzetter heeft ze weer gevonden hoor.

Na het middagslaapje gaan we met z’n drietjes naar de korfbal. Ik ga voor het eerst met Ticho in de volle sporthal zitten – dat heb ik tot nu toe vermeden omdat het heel erg druk is en superveel herrie en ik vind dat niet heel erg chill voor zijn kleine oortjes – en dat gaat verrassend goed. Of nou ja, zo verrassend is dat niet want Ticho vindt altijd alles best, behalve als hij niet nog een koekje krijgt, zoals je ziet.

De rest van de zaterdag gebeurt er weinig meer. De volle sporthal heeft indruk gemaakt en het kind is doodmoe als we thuis zijn. Er gaan nog net een paar frietjes in en daarna is het bedtijd. Ik volg niet veel later want ik kan ook wel wat slaap gebruiken.

Zondagochtend maakt het kind even een ontbijtje voor zijn vader en moeder.

En daarna gaan vriendinnetje San en ik naar het zwembad. Even een uurtje spetteren met deze waterrat, die je bijna geen groter plezier kunt doen. Ik vind die tarieven trouwens echt debiel. We waren bijna twintig euro kwijt voor drie personen en voor dat geld hebben we anderhalf uur in een pierenbadje gezeten.

Van zwemmen krijg je honger.

Van zwemmen word je ook moe. Ticho houdt het niet wakker tot we thuis zijn. De schat.

Moeders heeft ook honger gekregen dus zodra mijn knappe kind ligt te slapen, sjees ik naar de winkel voor deze twee broodjes. Genieten tot de max hoor. Daarna kruip ik ook even onder de wol. Vragen jullie je al af of ik wel echt 27 ben en niet stiekem 87?

Aan het einde van de middag gaan we naar mijn vader. We kijken Engels voetbal, eten patatjes en Ticho vermaakt zich prima met onder andere de onderzetters, deze loopkar – waar hij ook in uitrust – en zijn andere meegesleepte speelgoed.

En dat was het, onze afgelopen week in foto’s. Niet echt iets spannends maar gewoon heel fijn. Komende week staat er ook weer weinig bijzonders op de agenda, ik moet werken – iets met nog een paar deadlines te halen -, heb een shitload aan administratieve dingen te doen – iets met een telefoonabonnement, een negenmaandendagboek, een echo inplannen en kinderopvang voor de tweede baby regelen – en verder gaan we het wel weer zien. Het weekend wordt een stukkie leuker want we hebben een verjaardagsfeest – Ticho gaat dan uit logeren – en een feestje op de korfbal. Goed, volgende week daarover meer.

Voor nu: bedankt voor het lezen & een fijne nieuwe week toegewenst!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *