Happy Moments

Happy Moments #34

Hallo goedemorgen deze maandagmorgen. Fijn dat je er weer bent voor een nieuwe lading foto’s van afgelopen week. Ik heb mijn best gedaan om er een afwisselend verhaal van te maken en ik geloof dat het redelijk gelukt is. Kijk je mee?

Goed, afgelopen week. Ik had nog een paar dagen vakantie en dat was echt genieten. Samen met nichtje Britt en Ticho bezocht ik Monkey Town voor een ochtendje speelplezier. Verder ruimde ik mijn kledingkast op, mocht Ticho zich weer melden op het consultatiebureau, gingen we naar de kapper, had ik na zeven maanden weer eens een officedate met lieve Lotte, lieten we een pretecho maken en genoten we in het weekend van tijd met ons gezin. Hier komen de foto’s:

We beginnen met een beetje valsspelen want eigenlijk had deze bij de Happy Moments van vorige week gemoeten, maar die had ik al geschreven en ingepland op het moment dat ik deze foto maakte. Ik vind ‘m te leuk om niet te delen: onze Ticho in zijn fluffy badjas. Kleine Elmo.

Dinsdagochtend: koffie in Monkey Town. Omdat ik nog een extra dag vrij ben en omdat ik de afgelopen tijd een beetje een zieke afwezige moeder ben geweest, ga ik wat leuks doen met mijn kind en nichtje. We vermaken ons met z’n drietjes meer dan uitstekend in het krijspaleis. Nichtje Britt is tien jaar en echt de allerliefste grote nicht die Ticho zich maar kan wensen. Die twee klimmen en klauteren door heel de toko en moeders hier kan enigszins rustig opstarten.

Als we tegen twaalven weer thuis zijn is het tijd voor een boterhammetje. De laatste dagen hebben we behoorlijk lopen stoeien met Ticho zijn eten. Omdat hij Рdenk ik Рzoveel last had van de doorkomende tandjes en kiezen ging het allemaal niet van harte en heb ik hem vooral in leven gehouden met Danoontje, banaan en melk. Inmiddels is het ventje opgeknapt en please ik hem met een boterhammetje met chocopasta (van De Kleine Keuken, dat dan weer wel). Zie je hem genieten?

Daarna is het bedtijd. Na zo’n drukke ochtend is Ticho erg moe en zodra ik hem neerleg gaat die duim in zijn mondje – we gaan vast sparen voor de ortho -, grijpt hij Flip vast (afkorting van Philip, van Philip Cocu want PSV-beer) en is hij binnen een minuut vertrokken naar dromenland. Ik kan hier wel uren naar blijven kijken. Geen tijd voor want ik moet zelf nog even lunchen, wil een begin maken aan die pestbende in mijn kledingkast en als het effe kan nog een tukkie doen.

Dit olijke duo heeft heerlijk geslapen. Ticho wordt rustig wakker in het grote bed en ik moet ook nog even bijkomen zeg maar. Ik draag overigens nooit make-up als ik niet echt weg hoef (en nee, Monkey Town schaar ik niet onder ‘weg moeten’). Mocht je het je afvragen. Dus.

Als we allebei goed wakker zijn, gaan we naar de winkels, eten we boerenkool met worst en bezoeken daarna vriendinnetje Esther die twee weken terug is bevallen van een geweldig lieve baby. Mijn toekomstige schoondochter ūüėČ

Als we weer thuis zijn is het bedtijd voor dit mormel. Tandjes poetsen, schone (nacht)luier om en nog even spelen op de grond. Soms doen we kiekeboe, soms bouwen we een blokkentoren, soms lezen we een boekje en dit keer oefenen we met lopen én kroelen we met die eeuwige Flip. Slaap lekker allerliefste!

We beginnen woensdag met deze gespierde boy op het consultatiebureau. De laatste tijd merk ik dat ik me iets meer zorgen maak om zijn vrij uit de hand gelopen verhoudingen, maar de fijne arts – ja, die hebben wij dus echt – vertelt me dat het er allemaal prima voorstaat met de smurf. Zijn gewicht past keurig bij zijn lengte en zijn groeilijn is prima. Dus, all good. Hij krijgt nog twee prikjes – de laatste voorlopig – en eigenlijk staan we vrij snel weer buiten.

Dat geeft ons mooi de tijd om even gauw langs de kapper de vliegen. Lekker spontaan idee dit, maar fijn dat het gedaan wordt. Ticho zijn haar is inmiddels vrij lang en ik wil even die fluizen eruit halen. Dat matje uit zijn nek, die haren bij zijn oortjes weg, je kent het wel. Het lijdend voorwerp is het er alleen niet echt mee eens…

Na de prikken en de schaar is het tijd ¬†voor een hele lange middagdut. Dat geeft mij de tijd om aan Grey’s seizoen 13 te beginnen. De eerste twaalf seizoenen keek ik allemaal tijdens mijn zwangerschapsverlof maar daarna had ik er dus helemaal geen tijd meer voor. Afijn, ik zit er meteen weer helemaal in hoor.

Deze worden ook nog bezorgd: de gender reveal kraskaartjes. Ik weet op woensdag natuurlijk nog niet wat het geslacht van de baby in mijn buik is, dus ik bestel zowel de roze als de blauwe variant. Kost geen drol, dus all good zo. Wel benieuwd welke we vrijdag uit zullen pakken.

De rest van de dag gebeurt er weinig meer. We eten dit en dat valt in de smaak, ik ga even koffie drinken bij mijn moeder en niet al te laat naar bed. De volgende dag moet er weer gewoon werkt worden en staat de wekker dus om een uur of zes.

Donderdag ben ik na twee weken weer aan het werk. Er ligt genoeg te doen én collega Lotte is weer terug na haar verlof, dus er is geen tijd voor een foto. Ik heb wel de uitslag van de poll op Instagram (@anoukzwager) en de meerderheid gaat toch echt voor een meisje.

Robert is ’s avonds niet thuis, dus ik bestel sushi. Ondertussen zit Ticho lekker een boterhammetje weg te werken – die krijgt op de cr√®che altijd warm eten tussen de middag – en is het hartstikke gezellig aan tafel.

Vaste prik: na een dag op de opvang even uitgebreid in bad. Wel zo fris.

Nog even met de blokken spelen en dan is het bedtijd. Als Ticho ligt, kruip ik met wat afleveringen Grey’s op de bank en tegen half tien gaan ook mijn luikjes dicht.

Virjdagochtend 9.15 uur: we hebben EINDELIJK de pretecho. Ik ben dan¬†exact zestien weken zwanger en het wordt nu wel tijd om het geslacht van onze baby te weten te komen. Ik ben echt heel nerveus, maar dat komt omdat ik zo hoop dat de baby goed gegroeid is in verband met mijn extreme gespuug. Om 9.30 uur staan we tevreden weer buiten. Alles is goed en we krijgen een…

MEISJE! Ticho krijgt een zusje.

Daar moet hij heel eventjes aan wennen – net als Robert en ik trouwens – maar daarna gaan we lekker op onze roze wolk zitten. Voor een wat uitgebreider verhaal over de pretecho moet je HIER zijn.

’s Middags en ’s avonds gaat we hier en daar langs om de kraskaart en foto te brengen en zo het nieuws te vertellen. Leuk om te doen en echt iedereen reageert zo lief en enthousiast.

Kijk ‘m zitten dan. De grote jongen, met mijn telefoon – die is niet meer veilig – bij oma op haar nieuwe bank. Lekkerding!

Zaterdagochtend staat mijn moeder op de stoep met het allereerste jurkje voor onze meid. De foto doet de kleur geen eer aan want het is dus niet grauw roze maar heel lief lichtroze en Robert en ik schieten er allebei een beetje van in de lach. Wij met jurkjes, wie had dat ooit gedacht?!

Op Marktplaats kocht ik twee extra autostoeltjes – eentje voor in Robert zijn auto en eentje voor de oppasadresjes – en terwijl le husband die op de achtergrond staat te boenen, bestel ik twee nieuwe hoezen.

Robert is druk aan de klus in de kelder en ik let op Ticho, haal en doekje over de kasten en tafels en hang deze was op. Lekker productief ochtendje wel.

Aan het begin van de middag rijd ik nog even langs de Karwei om wat testers te halen voor de nieuwe kamers van de kids. Ik moet hier nog even over nadenken, maar denk dat dit wel zo’n beetje de kleuren gaan worden.

Ennnnnnn ik ga vast oefenen met roze! Deze kleine minibaby is the sweetest en ik overweeg om haar te kidnappen. Helaas trappen haar ouders daar niet in, dus zonder baby maar met een big smile vertrek ik richting de korfbal voor de traditionele zaterdagmiddagborrel.

Als we thuis zijn krijgt deze draak wat melk en een boterhammetje – de boerenkool heeft hij tussen de middag al op – en dan kieperen we hem in bed. Hij is doodmoe en wij ook.

Easy like sundaymorning… Ik word rond negen uur wakker en hoor dat de mannen al beneden zijn. Robert en ik springen om en om onder de douche en ondertussen vermaakt Ticho zich met deze blokken waar die beestjes in kunnen. Een hit, dat spul.

Mood. Lekker hangen, kroelen en kusjes geven. Fijn hoor, dit uitzicht!

Mijn zwager en schoonzus komen langs met dit schattige setje voor hun nichtje. Bij ieder roze dingetje heb ik nog steeds een error in mijn hoofd, ik kan er nog niet aan wennen. Daar hebben we gelukkig nog even de tijd voor.

Dit. Hatelijk. Ik bestelde bij ZARA dus allerlei nieuw spul, waaronder deze wantjes. Zitten die alarmdingen er nog aan. Tja, en hoe gaan we dat nu los krijgen?

Zondag staat in het teken van heel veel chillen en een kinderverjaardag en daarna gaan we lekker in badje zodat meneer helemaal fris zijn bedje in kan. Badderen vindt hij echt heel leuk, zeker omdat hij nu doorheeft dat je door te spetteren een soort tsunami kunt veroorzaken en omdat het superleuk is om alle badspeelgoed door de badkamer te gooien. Kleine draak.

As we speak is het 20.00 uur en ik zet even deze Happy Moments in elkaar voordat ik zo maar eens richting de slaapkamer ga. Na twee weken feest is het morgen weer tijd voor een fatsoenlijke werkweek en daar heb ik zin in. Weer gewoon het normale ritme, het klinkt zo suf, maar daar ga ik toch het allerbeste op. Ik gooi er denk ik nog een episode Grey’s tegenaan en dan zullen de ogen wel dichtvallen.

Komende week staat er nog weinig op de agenda. We gaan het geloof ik weer eens rustig aan doen en dat vooruitzicht vind ik prima!

Bedankt voor het lezen en een fijne week gewenst!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *