Zwangerschap

Krijgt Ticho een broertje of een zusje?

Gisteren hadden wij weer een echo van ons tweede kindje. Deze echo was niet medisch, maar op eigen verzoek omdat we graag weer eens in de buik wilden spieken én omdat we uiteindelijk toch wel rammend nieuwsgierig waren naar het geslacht van de baby.

Ik denk dat ongeveer iedereen gauw verder scrollt naar einde van deze blogpost om te zien wat de uitkomst van de geslachtsbepaling is, maar voor de mensen met iets beter beheersbare nieuwsgierigheid: laat me je meenemen naar afgelopen vrijdag en de dagen voorafgaand aan dit mooie moment.

Wel of geen pretecho?
Tijdens de zwangerschap van Ticho was het niet eens im frage of we wel of geen pretecho zouden laten maken. Ik moest en zou weten wat het geslacht van de baby was en liever gisteren nog dan vandaag. De nieuwsgierigheid was niet te doen en ik geloof dat ik krap 15 weken in verwachting was toen ik neerplofte op het bed bij de echopraktijk. Deze echo vond ik by far de leukste van het circus, al was het alleen al om het feit dat het dus niet medisch was maar gewoon eens even lekker relaxed – voor zover dat kan bij een echo – kijken naar het wondertje. Tijdens deze zwangerschap had ik echter veel minder de behoefte om vroegtijdig uit te vinden wat het geslacht van de baby is. Wachten tot de echo rond de twintig weken leek me een prima idee. Tot ik begin december volledig onder invloed van hormonen toch die afspraak maakte. Niet omdat ik zonodig eerder dan die twintig weken wilde weten of het een jongetje of een meisje zou worden, maar omdat ik negen weken zonder echo – de laatste hadden we met elf weken – gewoon stom vond. En vind.

De verwachtingen
Uiteraard is het geslacht van de baby wél vaak genoeg onderwerp van gesprek geweest. De zwangerschap was identiek aan die van Ticho en nog een knul erbij past helemaal perfect in ons gezin, dus eigenlijk zat ik van meet af aan, samen met Robert, in Team Blauw. Toch gingen er ook heel veel mensen voor jurkjes en vlechtjes. Toen ik een poll deed op Instagram (@anoukzwager) bleek zelfs dat een meerderheid van mijn volgers voor het roze ging. Een voorkeur hadden wij niet. De vorige ronde wilde Robert niets liever dan een jongen, maar nu die in de pocket is, kon het geslacht hem gestolen worden. En mij dus ook. Nog een jongen toevoegen aan ‘mijn mannen’ lijkt me geweldig. Een meisje in ons gezin is voor de balans ook wel prettig. Kortom: het was allemaal prima geweest.

De dagen voorafgaand
Toen ik de pretecho plande, was het nog een afspraak ver in de toekomst – we moesten nog ruim drie weken wachten – dus eigenlijk was ik er daarna niet meer heel erg mee bezig. Door de feestdagen vloog de tijd echter voorbij en toen was het ineens dinsdag 2 januari. Er overviel me een gespannen gevoel. Zou alles wel goed gaan daar binnen? Wat nou als ze hele gekke dingen ziet? Wat als er iets mis is? Allemaal doemdenken, totaal geen aanleiding voor, maar ik deed het toch. Ook over het geslacht dacht ik na. Er zijn zo ontzettend veel mensen die de afgelopen tijd hebben gezinspeeld op de voorkeur voor een meisje (“dat zou leuk zijn want een jongen heb je al”, dat soort). Ik heb mezelf dus duizend keer afgevraagd of ik teleurgesteld zou zijn als het geslacht het één of het ander zou zijn. Conclusie: nee. Robert en ik wilden graag nog een kindje, niet specifiek een jongen of een meisje.

Een jongen of een meisje?
Maar dan toch het antwoord op de vraag waar jullie allemaal voor gekomen zijn. Zit er een jongetje of een meisje in mijn buik? Krijgt onze Ticho een broertje om mee te spelen en kattenkwaad mee uit te halen of een zusje om voor altijd goed op te passen en als grote broer te beschermen? Omdat we de echo lieten maken toen ik al dik 16 weken in verwachting was, was de echoscopiste behoorlijk zeker van haar zaak. En ook Robert en ik konden het met ongetrainde ogen zien. “Het is een meisje”, kregen we te horen. Een meisje. We waren er allebei stil van. We waren allebei zo overtuigd van het feit dat we nog een jongen zouden krijgen, dat ik heel even niet wist wat ik moest zeggen. Veel verder dan ‘nee echt?’ en ‘is het echt een meisje?’ kwam ik niet. Het uur daarna was ik lichtelijk in shock en vroeg ik me steeds af of ik het wel goed begrepen had. Inmiddels zijn we een paar uur verder en begint het idee te wennen. We krijgen een dochter. Ticho krijgt een zusje.

De reacties
We hebben het gisteren aan onze familie en vrienden verteld en echt iedereen reageerde zo lief en enthousiast. Zeer waarschijnlijk hadden ze precies hetzelfde gereageerd als het weer een knul was geweest – en terecht – maar toch, de reacties lieten mij beseffen dat we echte bofkonten zijn. Niet omdat we het zogenaamde koningskoppel of de ultieme rijkeluiswens krijgen, maar omdat er weer een gezond kindje in mijn buik zit. Want dat is het allerbelangrijkste, hoe cliché ook. Het zag er goed uit, de kleine dame was lekker gegroeid, ze was beweeglijk en voor zover de echoscopiste kon zien waren er geen gekke dingen aan de hand. We prijzen onszelf dus heel gelukkig.

Over een week of vier hebben we de 20-wekenecho en als het dan nog steeds een meisje is – you never know – én als alles goed is met onze meid, dan gaat deze moeke zich eens lekker onderdompelen in de wereld van rokjes, jurkjes en roze dekentjes. Zin in!

Bedankt voor het lezen en nog veel meer bedankt voor de lieve reacties de afgelopen tijd. Ik vind het oprecht een feestje om alles met jullie te delen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Oh wat leuk!! Gefeliciteerd!

  2. Leuk!!! Lekker van het shoppen genieten meis. Fijn dat alles goed is.

  3. Martina Colijn says:

    Fijn hoor dat alles oke is , en inderdaad wat een mooi gezinnetje zullen jullie zijn met ook nog een little lady erbij, geniet er maar van, veel plezier verder met jullie zwangerschap, xxx groetjes van Martina en Teun

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *