Happy Moments

Happy Moments #33

Hallo goedemorgen! Welkom hier, op deze eerste dinsdag van het nieuwe jaar. Wat leuk dat je weer een kijkje komt nemen (en fijn ook, want dat betekent dat je ongeschonden de jaarwisseling hebt overleefd). 

Een dag later dan normaal, maar er staat een kersverse Happy Moments voor jullie klaar. Dit keer niet met enkel plaatjes van afgelopen week, maar ook nog wat hoogtepuntjes van de week daarvoor, toen ik in verband met de kerstdagen niet echt van plan was foto’s te maken maar dat onverhoopt toch een beetje deed. Pak gerust wat te eten en drinken, want het zijn aardig wat foto’s én tekst this time.

We beginnen met donderdag 21 december. Ik heb eerst een kerstborrel op mijn werk en daarna rijd ik naar Rotterdam om met vriendinnen een hapje te eten. De eetlust van deze zwangere moeke is nog steeds ver te zoeken, dus we gaan voor een salade met wat brood. We eten overigens bij een klein zaakje genaamd Panzero (nabij Blaak) en dat bevalt prima.

Daarna door naar Bokaal voor de tweede kerstborrel. Ik ga voor een alcoholvrij biertje. Hoor ik er toch een beetje bij!

Vrijdagochtend 22 december. Omdat ik deze lieverd gisterenavond niet meer gezien heb – hij lag uiteraard al in diepe slaap toen ik thuis kwam – doen we eerst even een uitgebreide kroelsessie in het grote bed en daarna gaan we voor een poetsbeurt. Hij is de dag daarvoor natuurlijk op de crèche geweest en brrr wat vind ik hem daarna altijd vies.

’s Avonds doen we boodschappen. Omdat Robert de volgende dag (zaterdag 23 december) jarig is en ik twee weken geleden weer een jaartje mocht bijschrijven, geven we traditiegetrouw op de zaterdag voor Kerst een feestje. Daar moeten stapels inkopen voor gedaan worden, dat snap je. Die inkopen doen we trouwens in twee etappes want het past niet in één keer in de kar…

We spoelen door naar de 24e. Na ons feestje is het weer vroeg dag met dit monster. Uiteraard brengen we het eerste deel door in chilloutfit – mama is moe en papa is ook moe + klein katertje maar daar heeft Ticho geen boodschap aan – en aan het einde van de middag trekken we hem dit preppy pakje aan. To be honest ben ik dus helemaal niet van de kraagjes en spencers, maar voor Kerst maken we een uitzondering. We eten die avond bij mijn schoonouders, samen met Robert zijn broers plus vrouwen en een groep vrienden met heel veel kinderen. Het is echt heel gezellig en Ticho gedraagt zich voorbeeldig. Fijn dat het kan en fijn dat iedereen bij elkaar was!

Door naar Eerste Kerstdag. We krijgen eters. Mijn moeder, zusje, opa, oom, tante, nichtjes en hun vriendjes komen naar ons. Wie mij inmiddels een beetje kent weet dat ik echt allesbehalve een keukenprinses ben, dus het eten bestaat vooral uit heel veel dat in de oven of magnetron kan. Easy peasy. Deze Hollandse Rollade scoorden we bij de slager en als ik de beoordeling van de gasten mag geloven was ‘ie erg lekker. Het is varkensfilet gevuld met biefstuk. Geen biefstuk voor mij natuurlijk, dus ik heb lekker kippenpootjes.

We sluiten de dag af met een potje 30 Seconds (net als de rest van Gourmettend Nederland). Ik doe eigenlijk niet mee, maar kan het natuurlijk niet laten om me hier er en daar een beetje te bemoeien.

Tweede Kerstdag beginnen we zo. Ticho heeft dit loopding helemaal ontdekt en nadat hij wat wankele losse stapjes heeft gezet, besluit hij dat dat nog een brug te ver is. Eerst maar eens oefenen met dit gevaarte. Moeders is sowieso trots, dat snap je.

Rob en Sief komen gezellig langs voor wat (buik)foto’s en koffie. Als dat allemaal gedaan is, gaan Jut&Jul nog even samen Bumba kijken.

Kijkt u eens: een bollend babybuikje. Het is wat. Tijdens de zwangerschap van Ticho heb ik eigenlijk zelden een dergelijke foto gemaakt, laat staan met de buitenwereld gedeeld, maar ik geloof dat we dat deze keer iets anders gaan aanpakken. Op mijn Instagram (@anoukzwager) deelde ik er nog meer. Ergens in januari komt er tevens eens zwangerschapsupdate online dus dan krijgen jullie ongetwijfeld nóg meer bumpfoto’s te zien. Oh en thanks to Sief, die inmiddels onze heuse huisfotograaf én Ticho’s (en mama’s) lieve vriendinnetje is.

Als mijn lieve kleine kerstmannetje wakker is uit zijn middagslaapje gaan we voor een borrel (thee) naar de ijsbaan. Dat hadden meer mensen bedacht, maar hoe meer zielen hoe meer vreugd zullen we maar denken. Na de borrel komen er vrienden bij ons gourmetten (want het is nog steeds Kerst natuurlijk) en al met al was dit een Tweede Kerstdag met een gouden randje.

Woensdag 27 december. Het gourmetstel staat weer in de kelder, de rooklucht is uit het huis verdreven, de puinzooi is geruimd en we gaan weer over tot de orde van de dag. Te beginnen met een rondje Prenatal want ik heb wat babykleertjes in maat 44 nodig. Niet voor onze nieuwe baby nee – ik baar alleen maar halve kleuters van minimaal vier kilo – maar voor het allerliefste decemberbabietje ever. Het is trouwens verrassend rustig in Dordt dus ik overweeg om meteen een rondje stad te doen, maar ik weet me te beheersen.

Woensdagavond gaan we naar de verloskundige, waar we voor het eerst het babyhartje kunnen horen. Vind ik wel een bijzonder moment hoor. Het is zo’n gekke gewaarwording als ze dat ding op je buik zet en je vanuit jouw eigen lichaam ineens een hartje hoort kloppen.

We moeten trouwens vet lang wachten want het spreekuur loopt drie kwartier uit. Gelukkig vermaakt Ticho zich prima dus all good. De controle was verder overigens ook goed, al was ik wel weer verder afgevallen. Ach ja, dat zat er dik in met al dat gespuug van me. Kunnen weinig mensen zeggen ook: zwanger én na de Kerstdagen en tóch een lager gewicht hebben. Ik maak me er overigens niet zo’n zorgen om hoor, want tijdens de zwangerschap van Ticho ging het ongeveer hetzelfde en eindigde ik ook als kamerolifant + woog het kind 4200 gram, dus het zal deze keer ook wel loslopen.

Meneer wil tegenwoordig niet meer slapen zonder zijn PSV-beer. Dit tot grote vreugde van zijn vader maar tot ongenoegen van zijn moeder. Zodra hij oud genoeg is om te begrijpen wat het verschil is tussen PSV en Feyenoord zal ik hem dat uiteraard haarfijn uitleggen. Mijn kleine Kameraadje (tegen wil en dank)!

Het is donderdag, Robert en ik zijn allebei vrij en Ticho is een dag naar de crèche. Dat geeft ons wat ruimte om nuttige dingen te doen. Zo gaat le husband aan de klus in onze kelder – dat begint nu echt ergens op te lijken – en gebruik ik de vrije tijd om nieuwe blogposts te tikken.

Ook cross ik even met mijn auto door de wasstraat want dat ding is zo smerig dat ik mijn kind er niet meer in durf te vervoeren omdat ik denk dat hij er spontaan ziek van zou worden. Even een sopje langs de buitenkant en een doekje en stofzuiger door de binnenkant en we kunnen weer voor de dag komen.

Toos Makeuploos gaat ’s middags verder met het schrijven van nieuwe stukkies, kijkt CMC seizoen 2 (uit) en doet verder weinig bijzonders. Het voelt enerzijds echt een beetje als loedermoeder om mijn kind weg te brengen terwijl we gewoon thuis zijn, maar het levert wel een productieve én relaxte dag op.

Uiteraard laten we het monster niet forever op de crèche en als we hem aan het begin van de avond oppikken gaat meneertje eerst eens even in bad. Lekker fris zijn bedje in.

We spelen nog even met de blokken want ik wil hem extra moe maken. Afgelopen nacht heeft Ticho enorm lopen spoken, veel huilen, piepen, koortsig enzovoorts. Ik voelde in de ochtend een compleet nieuw melkgebit inclusief kiezen, dus de oorzaak is boven water, maar ik zou het alsnog fijn vinden als komende nacht gewoon weer normaal verloopt. Na de feestdagen ben ik gewoon nog een tikkie vermoeid en gebroken nachten trek ik slecht.

Vrijdagochtend en meneer zit voor het allereerst in zijn grote autostoel. Wij propten hem dus altijd nog in de Maxi-Cosi omdat we dat gewoon makkelijk vonden – zat in het systeem zeg maar – en omdat het simpelweg de meest veilige manier van vervoeren is. En veiligheid boven alles. Eigenlijk had ik hem er graag nog wat langer in gehouden, maar Ticho begon steeds meer uit die Maxi-Cosi te wurmen en wilde continu om zich heen kijken, dat ik uiteindelijk besloot de volgende stoel maar te installeren. We hebben 14 maanden lang ons kind op de veiligste manier vervoerd en nu hij groot genoeg is voor deze stoel zat dat ook allemaal wel weer goed komen. Toch vond ik het eerste (korte) ritje best weer een beetje spannend, net als de eerste keer met kind in auto. Slaat nergens op natuurlijk, want ik kan heus wel rijden en deze kleine Koning vermaakte zich uitstekend.

Het ritje bracht ons trouwens naar Dordrecht waar we met lieve Melanie – die Qatar weer twee weken heeft ingeruild voor Nederland – hadden afgesproken. Het is altijd zo leuk om haar weer te zien en we hebben driemiljard dingen om bij te kletsen. Het plan is nu dat ik in het voorjaar wellicht nog even gauw haar kant op vlieg voordat Baby Twee zich aandient dus daar ga ik me de komende tijd maar eens in verdiepen. Dan hoef ik haar nu niet meer zo lang te missen.

Bij thuiskomst liggen er een paar pakketjes op me te wachten. Wat (kinder)verjaardagscadeaus van Bol.com, een bestelling van de Feestwinkel – in verband met Oud & Nieuw – en een flared broek van My Jewellery. Over die laatste aankoop ben ik enorm tevreden. Wat zit dat HEER-LIJK met dat groeiende buikje in die chillen broek. Echt een aanrader voor iedereen die nog geen formaat kamerolifant heeft maar waarbij de normale broeken het ook niet helemaal meer zijn.

Dit was tevens de laatste foto van de dag. Omdat Ticho ook afgelopen nacht enorm heeft lopen spoken, komt er echt helemaal niets uit mijn handen. In de avond komt vriendinnetje Sandra bij me eten en als zij richting huis gaat, rond half negen, vertrek ik naar bed. Toen wist ik nog niet dat er weer een drama-nacht op me wachtte. Dit keer niet dankzij de baby maar door die @#!$%^@% misselijkheid.

Goed, na een slechte nacht – ik werd rond drie uur misselijk wakker, moest spugen en kon daarna natuurlijk niet meer slapen – kom ik beneden en tref ik dit aan. Daar knap ik spontaan van op: Robert heeft de kerstboom afgetuigd en de troep opgeruimd. Hero!

Ondanks de misselijkheid – tussen 3 en 8 was het DRAMA – probeer ik eigenlijk wel altijd goed te eten en te drinken. Ik wil absoluut niet uitdrogen en hoop dus dat er altijd wel iets binnen blijft. Ik hou niet altijd alles binnen, maar soms verras ik mezelf en gaat het prima. Anyways, dit ging dus even niet prima, maar da’s dan ook niet erg. Een crackertje met smeerkaas heeft uiteindelijk mijn ochtend gered en na een lange warme douche voel ik me wel weer oke.

ZARA-sale! Ik scoor wat leuke items voor Ticho en ik voel binnenkort een shoplogje aankomen. Komende week komen wij er natuurlijk achter wat het geslacht van onze baby is, dus reken maar dat er dan links en rechts wat in mijn winkelmandje verdwijnt…

Ik heb heel de ochtend getwijfeld want zo misselijk en nauwelijks gegeten, maar besluit me er toch aan te wagen: een korfbaltoernooitje spelen. Zo’n eindejaarstoernooi met allemaal bij elkaar geraapte vriendenteams. Hartstikke gezellig. Uiteindelijk houd ik het drie wedstrijdjes vol en daarna besluit ik dat het welletjes geweest is. Lekker om weer even in beweging te zijn, want dat was al best een poos geleden.

Uiteraard wordt er een soort derde helft gehouden. Gezellig even napraten, biertjes en cola drinken én rietjes in flesjes stoppen en er vervolgens schaterlachend weer uithalen. De schurk.

Goedemorgen deze zondagmorgen! Zo ziet meneer er dus uit als hij net uit zijn bed komt gerold. Dat haar jongens, het is echt niet te doen. Ze zeggen dat zijn vader vroeger ook zo’n kapsel had…

We rijden even langs vrienden die druk bezig zijn met (kinder)vuurwerk afsteken. Ticho blijft lekker veilig binnen, maar kijkt wel vol verwondering naar hoe die grote jongens dat allemaal doen.

Aan het einde van de ochtend brengen we Ticho naar zijn opa en oma, waar hij tot de volgende ochtend blijft. Hebben wij tijd voor een eindejaarsborrel, een goed feestje en een ochtendje uitslapen. Eerst die eindejaarsborrel dus. Robert gaat naar de kroeg en moeke hier drinkt koffie en thee met vriendinnen. Er waren tijden dat we voor een wijntje gingen maar dat was dus echt in een vorig leven. Het is er overigens absoluut niet minder gezellig om hoor!

Goed, in de avond dat feestje dus. Met Oud&Nieuw hebben we ieder jaar een thema. We hebben onder andere al gehad: Glitter&Glamour, The Movies, Over de Top en dit jaar was het Blauw&Zilver. We zijn met een groep vrienden bij iemand thuis en het is echt heel erg gezellig.

Lekker duo.

Laatste foto van het feestje. Wat mij betreft dus weer een avond met een gouden randje. Rond half één ga ik iedereen gedag zeggen en ergens tussen half twee en twee uur lig ik fris gedoucht en wel in mijn bed. Ik ben best blij dat ik het zo lang volgehouden heb, want door het drukke program had ik geen tijd meer voor een middagdutje. Robert volgt en paar uurtjes later en zonder kind in huis kunnen we UITSLAPEN ZO LANG WE WILLEN. Happy Newyear!

Goedemorrrrrrgen! Zonder kater – da’s weleens anders geweest – en zonder eeuwen uit te slapen – ook da’s weleens anders geweest – lig ik rond half tien fris en fruitig op de bank. Ik kijk een nieuwe aflevering GTST en geniet even van de stilte. Niet te lang, want uiteraard kan ik niet wachten om mijn liefste kleine vriendje plat te knuffelen. Het jaar 2017 was mede dankzij dat kleine propje geluk echt een feestje en ik kan niet wachten op 2018.

In de ochtend gaan we langs Robert zijn ouders en mijn vader. Daarna is het tijd voor een slaapje voor dit snotterige jochie, maar niet voordat er iets gegeten is. Hij is al dagen verkouden, heeft koorts en last van kiezen. Hij eet dan ook niet veel en miept continu, maar een banaantje gaat er prima in. Wel zelluf doen natuurlijk.

Firma Verkouden & Co samen op de trap.

We gaan langs mijn opa, waar ook mijn moeder en zusje zijn. Hebben we meteen iedereen gehad. Robert en Ticho kijken hier samen naar de voorbij varende schepen en ik kan er weinig anders van maken dan: zo vader zo zoon…

Na een lange en redelijk vermoeiende dag zijn we weer thuis en Ticho brengt meteen zijn goede voornemen in de praktijk. Ik heb volgens mij weleens vaker verteld dat hij eigenlijk nauwelijks dingen doet die niet mogen. Het is geen ondernemend figuur, wijkt in principe niet verder dan een meter van mijn zijde, klimt zelden in/op kasten enzovoorts. Maar daar gaat hij dus verandering in brengen. Via de lage tafel zit meneer binnen een paar seconden ineens hoog en droog. Grapjas. Nu moesten we er wel om lachen, maar ik geloof dat we hem toch maar gaan leren dat dit niet helemaal de bedoeling is.

De rest van de dag gebeurt er vrij weinig in Huize Weltevree. We zijn allemaal moe en verkouden en na een maaltijd van de Grote Gele M (what else) én een uitgebreide baddersessie gaan Ticho en ik naar bed en ploft Robert op de bank. Het zit erop, die drukke kerstvakantie. Tijd om weer normaal te gaan doen!

Komende week werk ik enkel op donderdag dus ik mag nog twee dagen genieten van wat vrije tijd. De dinsdag ga ik nuttig besteden want dan krijgt mijn kledingkast de grote schoonmaak. De dingen die ik niet of nauwelijks draag gaan eruit en er komt wat nieuws – qua zwangerschapskleding dus – bij. Verder heb ik op Marktplaats twee autostoeltjes op de kop getikt en die ga ik even chemisch reinigen én voorzien van een verse schone hoes, ik wil toch vast iets voor mijn werk doen – volgende week wordt meteen rammend druk – en de koelkast moet aangevuld worden. Ook staat er een bezoekje aan Monkey Town op de planning. Woensdag gaan we naar het consultatiebureau, donderdag wordt er dus gewerkt en vrijdag hebben we de pretecho. Daar kijk ik enorm naar uit. Niet omdat ik zo nodig wil weten wat het wordt, maar vooral omdat ik het heel fijn vind om weer even in mijn buik te spieken. Afijn, daarover volgende week dus meer!

Voor nu wil ik jullie uiteraard weer bedanken voor het lezen en wens ik iedereen een fijne nieuwe week!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *