Zwangerschap

De eerste echo’s

Het is alweer eventjes geleden dat we onze allereerste echo’s van Baby Twee hadden, maar ik kan me het moment, de zenuwen en de blijdschap nog goed voor de geest halen. Vandaag vertel ik er alles over.

Op donderdag 2 november, twee dagen voor Ticho zijn eerste verjaardag, om 16.45 uur mogen we ons melden bij het echocentrum in Dordrecht. Op het moment dat ik de afspraak maak, zo’n anderhalve week eerder, voel ik nog weinig spanning, maar naarmate de dag dichterbij komt begin ik toch een beetje zenuwachtig te worden. Ik hoop zó dat alles goed is. Dat we een mooi beeld krijgen. Een kloppend hartje zien.

Misselijkheid
Net als bij mijn eerste zwangerschap heb ik ook dit keer dus weer te maken met misselijkheid. En dan niet gewoon een beetje misselijk en af en toe eens spugen in de ochtend, maar je dag in dag uit voelen alsof je de avond daarvoor teveel wodka hebt gezopen in de kroeg. Heel vervelend en ik geloof dat ik de dinsdag vóór de eerste echo een mental breakdown heb. Ik trek dit niet nóg een keer. Gelukkig ben ik niet per se een heel negatief ingesteld mens, dus ik pep mezelf op met de gedachte dat we over twee dagen naar ons wonder kunnen spieken. Dat zal me vast energie geven.

D-day
Het is donderdag 2 november en ik ben me toch een partij zenuwachtig, niet normaal. Ik weet nog dat ik dat bij Ticho ook was, maar niet zo erg als nu. Omdat het mijn tweede zwangerschap is, ben ik me veel meer bewust van alles wat er mis kan zijn, terwijl ik bij Ticho best een beetje naïef was. Rond 16.30 sta ik bij het echocentrum op de stoep. Niet veel later arriveert Robert ook en om 16.40 zitten we in de wachtkamer. Gek genoeg voel ik me ineens heel relaxed. Ik kots zoveel dat ik echt zwanger ben, dat kan niet anders. Iets voor vijven worden we naar binnen geroepen en na het standaard vragenlijstje ga ik op de bank liggen. Op het moment dat het grote televisiescherm voor mijn neus aan gaat en ik niet direct een kleine baby zie, schrik ik. “De baby ligt heel ver achter je bekken, dus ik kan geen goed beeld krijgen, maar ik heb al een kloppend hartje gezien.” Thank God, ze heeft een kloppend hartje gezien. Niet veel later ziet mijn ongetrainde oog het ook en na meerdere pogingen om de boel goed in beeld te krijgen is de conclusie: onmogelijk. Over een week of drie mogen we terugkomen voor de termijnecho en ik hoop maar dat het dwarse kind er dan wat beter voor ligt.

Op weg naar huis voel ik me opgelucht. Ik ben zo dankbaar dat het er allemaal weer goed uitziet en dat er weer een klein mensje in mijn buik gaat groeien. Zo vanzelfsprekend is dat allemaal niet, dus ja. Ook qua misselijkheid kan ik er weer even tegenaan. We weten nu écht waar we het voor doen: Baby Twee is on the way!

Familie inlichten
In de week van 13 november besluiten we om een gedeelte van de familie in te lichten. Sommigen hebben hun vermoedens, zagen mij overgeven, vinden me wat bleek en moe. Het is bijna onmogelijk om het nog te verbergen en omdat ik ook absoluut niet wil dat ze zich zorgen gaan maken (ik kreeg al de opdracht om de huisarts te bellen), is het tijd om open kaart te spelen. Omdat het een redelijk spontaan idee is – we wilden eigenlijk even wachten tot Sinterklaas en het dan met een gedichtje vertellen – hebben we verder niks leuks voorbereid. Het is gewoon een boodschap. Een hele leuke, dat wel. De reacties so far zijn allemaal heel enthousiast en eerlijk is eerlijk, het voelt goed om het te vertellen en ik krijg er mentaal weer een beetje een oppepper van.

Donderdag 30 november
We hebben weer een echo en als het goed is, tikken we nu zo’n beetje de elf weken aan. Eigenlijk ben ik na het kloppende hartje van de vorige keer redelijk gerustgesteld omtrent de situatie in mijn buik, maar omdat het overgeven zo nu en dan vrij heftige vormen aanneemt ben ik ook wel een beetje bang voor de gevolgen daarvan voor de baby. Ik vertel de echoscopiste over mijn angst en ze stelt me meteen gerust. Het is absoluut onmogelijk dat de inwoner van mijn buik last heeft van mijn gebrek aan voedingsstoffen. Ze zegt: “Het is net een parasiet. Het pakt gewoon van jou wat nodig is. Heel vervelend voor jou, maar uitgesloten dat er dus negatieve gevolgen zijn.” Daar moet ik het mee doen.

Goed, zodra de warme gel en het echo-apparaat op mijn buik zitten, zien we vrijwel meteen een klein mini-mensje rondspartelen. Wauw, bi-zar hoe dit wonder van een ‘vlek’ tijdens de vorige echo gewoon in vier weken gegroeid is tot een herkenbaar mens. Robert en ik zijn er allebei een beetje stil van. Meer dan bij Ticho zijn we onder de indruk. We beseffen ons dit keer écht hoe speciaal het is en wat voor prachtige tijd ons te wachten staat. De echoscopiste checkt meteen wat dingetjes die zij nu al kan beoordelen en so far so good.

Je begrijpt: dolgelukkig richting huis. We genieten na van de plaatjes, kijken duizend keren naar de foto’s en zeggen minstens evenzoveel keer hoe speciaal het allemaal is. Ook dit keer geldt weer dat ik na de echo barst van de positieve energie. Al moet ik nog dertig weken dagelijks tien keer kotsen, ik doe het met liefde.

Bekendmaking
Inmiddels is the word al even out en weet iedereen van ons goede nieuws. Met de bekendmaking hebben we wel even gewacht tot die tweede goede echo en in tegenstelling tot de eerste keer kozen we er nu voor om het maar gewoon terloops hier en daar te melden en de mensen die we niet tegenkwamen te appen. Misschien niet zo heel persoonlijk, maar wel lekker makkelijk. En makkelijk gaat een beetje mijn nieuwe levenswijze worden over een maand of zes..

Tot zover de update over de echo’s. Bedankt voor het lezen en graag tot de volgende keer!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *