Happy Moments

Happy Moments #32

Goedemorgen! Het is weer tijd voor een nieuwe week en dus een verse Happy Moments. Is jullie weekend ook zo snel voorbij gevlogen? Hier wel.

En niet alleen ons weekend, maar eigenlijk heel de week. Dat komt ongetwijfeld door het drukke programma. Het zal jullie niet ontgaan zijn dat wij afgelopen maandag onze tweede zwangerschap aankondigden (nadat we het in het weekend en maandagochtend aan wat vrienden en familie hadden verteld) en eigenlijk zit ik sindsdien best wel een beetje op een wolk. Het voelt goed om het nu eerlijk te kunnen zeggen en ik ben enorm dankbaar voor de vele lieve reacties die we gekregen hebben.

Goed, dat er een baby on the way is wil natuurlijk niet zeggen dat we nu écht alleen nog maar stil gaan zitten. Sterker nog: afgelopen week deed ik van alles behalve dat. Er werd gewoon gewerkt, ik ging samen met mijn zusje en Ticho naar Monkey Town, vierde een klein beetje mijn verjaardag, liep een ^&*%&$ eind door Scheveningen en moest daar vervolgens enorm van bijkomen. Kijk je mee?

Hier zit wel een leuk verhaal achter. Op mijn werk weten nog niet alle collega’s dat ik weer in verwachting ben. Ik besluit dat deze maandag bekend te maken en een collega die het wél weet heeft wel een ludiek ideetje. Zij schrijft normaliter één of twee keer per maand een artikel over een juridische kwestie of iemand die ergens mee zit maar dit niet aan de baas durft te melden. Dit keer gebruikt ze mij als lijdend voorwerp en publiceert dus dit verhaal. De link plaats ik in onze interne Facebookgroep en dan is het wachten tot mensen het doorhebben. Dat duurt best wel eventjes, maar uiteindelijk krijg ik veel lieve reacties.

Dit is #momlife tot de max hoor. Ticho is zondagavond begonnen met spoken en het wordt nog niet per se heel veel minder. Hoewel hij nu niet meer nonstop huilt, is er ook weinig waar hij om moet lachen. Behalve de Teletubbies. Dus die zetten we dan maar aan he?!

Daarna delen we dit plaatje via Facebook en Instagram. De reacties stromen binnen – de één nog liever dan de ander – en het voelt goed om iedereen op de hoogte te brengen.

Zo, het is iets na zevenen als ik dit kleine mopperkontje naar zijn bed breng. Uiteraard eerst even tandjes poetsen…

En een boekje lezen. Daarna tijd voor rust in de tent. Ook voor mij, want de rest van de avond kruip ik op de bank en voor half tien lig ik weer te pitten.

Zo worden wij op dinsdag wakker: met een kleine Ticho die op zijn gemakkie één voor één al zijn knuffels uit bed gooit. Want da’s natuurlijk echt een leuk spelletje. Vooral als mama ze daarna weer opraapt…

Zitten we weer hoor. Theetje, planner (daarover binnen nu en twee weken een stukkie), computer…

Die man van mij is echt een droomexemplaar hoor. Als verrassing is meneer begonnen aan het hele optuigen van de kerstboom en als ik eindelijk – door de Sinterklaasfiles heen – thuis kom, staat er een prachtige boom te shinen.

De rest van de avond doe ik weinig anders dan hiernaar kijken. Ik vind een kerstboom zo gezellig en eigenlijk zou ik er wel eentje in de woonkamer willen die forever blijft staan.

Woensdag trappen we af met een lekker ontbijtje: wat schuddebuikjes en een bruine boterham met pompoenhummus.

Dat stevige ontbijt is nodig omdat we samen met mijn zusje een ochtendje gaan spelen in Monkey Town. Zoals je ziet heeft Ticho er onwijs veel zin in ahum. Deze tranen zijn gelukkig snel gedroogd – en komen doordat ik verder dan twee meter bij hem vandaan sta – en meneertje heeft de tijd van zijn leven.

En mijn zusje ook zoals je kunt zien. Ze sleept het kind van de glijbaan naar de trampoline en van de trampoline naar de ballenbak.

Even snel een slurpfruitje leegdrinken en doorrrrr!

Als je ‘m zo door die toko ziet vliegen, dan is het echt al een grote vent. Onvoorstelbaar dat dit jongetje een jaar geleden nog een heel klein pakketje was dat met gemak in maatje 56 pastte.

Na dik twee uur is het mooi geweest. Ticho is moe en mama is het zat. Nog even gauw een foto bij dit bord maken en dan met gierende banden naar huis en naar bed.

En terwijl het kind ligt te slapen heb ik voor het eerst in wéken weer eens een snack-attack en aangezien ik de afgelopen weken meer heb uitgespuugd dan ik binnenhield én er wat kilootjes af zijn, besluit ik dit hele doosje op te eten. Bevalt prima.

’s Avonds komen mama en opa pannenkoeken eten en daar weet het kind ook wel raad mee. Die pikt gewoon wat hapjes mee (ik had ‘m in de middag al zijn groenten gegeven hoor!) en geef hem eens ongelijk.

Om 20.45 uur lig ik op de bank en gaat de televisie op Feyenoord. Dankzij de zwangerschap ben ik bijzonder moe, dus het is echt al een hele poos geleden dat ik uberhaupt op dit tijdstip nog wakker was en omdat het na anderhalve minuut al 0-1 is overweeg ik om alsnog naar boven te verkassen. Uiteindelijk houd ik het tot de rust vol en daarna storten we alsnog in. Nieuw record van de laatste weken: pas om 21.30 uur in bed.

Donderdagochtend een uur of zeven: tijd om op te staan, maar daar denkt deze slaapkop anders over.

Aan het einde van de dag – sorry, geen foto’s van mijn werkdag – vind ik dit kaartje en boekje in de brievenbus. Leuk!

Na een dag op de opvang vind ik het altijd een heel goed idee om het kind even uitgebreid te badderen. Spelen met sop, proberen om het water te grijpen en achter de badspeeltjes aan.

Robert is ’s avonds niet thuis dus ik kruip heerlijk op de bank, kijk Expeditie Robinson en geniet van de vrolijke lampjes en lichtjes. Ik ben dus écht dol op deze tijd van het jaar.

Het is vrijdag EN IK BEN JARIG. Het mooiste cadeau heb ik al gehad namelijk een tot 8.45 uur uitgeslapen kind. Als ik mezelf naar de badkamer sleep, tref ik een lief kaartje van Ticho en eigenlijk kan mijn dag dan meteen al niet meer stuk.

Dus het is 8.45 uur en meneer kijkt erbij alsof hij denkt ‘waarom doe je nu al dat licht aan?!’… Kind van zijn moeder!

De pakketjesbezorger komt deze douchefoam van Rituals brengen (thanks lieve Lotte) en dit is dus mijn favoriet uit de complete Rituals-collectie. Echt een dikke aanrader en cadeau-wise een schot in de roos.

En als we het toch over favorieten hebben dan is dit er ook absoluut wel eentje. Een heerlijk luchtje, al denk ik wel dat je ervan moet houden. De geur is sterk en ehhhh zoet. Denk ik.

Groetjes van de afdeling Altijd Moe & Team Middagdut.

’s Avonds brengen we Ticho bij zijn opa en oma om hier een nachtje te logeren, gaan wij uit eten (mijn eetlust is nog steeds nergens te bekennen en deze salade is heerlijk maar echt teveel) en mogen we nog naar een andere birthdayparty.

Zo’n lege ledikant vind ik nog steeds heel stom, maar het grote voordeel is wel dat ik heerlijk ongegeneerd lang uit kan slapen. Dat is dus precies wat ik doe.

Helemaal onder de indruk door papa met de stofzuiger. En to be honest: zo zeldzaam is dat niet, want ik denk dat Robert dat ding twintig keer vaker pakt dan ik. No shame.

Aan het begin van de middag trek ik mijn sportschoenen aan want…

… we gaan naar Scheveningen om hier mee te doen aan de Lightwalk. Een tocht van 18,5 kilometer door Den Haag en Scheveningen. We zijn met dertien dames dus da’s hartstikke gezellig

Onderweg komen we op allerlei prachtig verlichte plekken, waaronder Madurodam.

Net als ik denk dat ik gewoon de tram pak naar het beginpunt stuurt Robert mij deze foto door. Kijk, daar knappen we meteen van op. Mijn knappe kind.

BIJNA!

Ik ben best wel blij als ik dit punt nader. Kijk, zo’n wandeling is conditioneel geen enorm probleem. Maar als je best wel vermoeid ben, vrij weinig hebt gegeten en zere liezen hebt, dan is 18,5 kilometer best een eind. Uiteindelijk krijg je na een kilometer of tien wat pijntjes, ga je anders lopen om bijvoorbeeld de rechterheup te ontzien, waardoor de onderrug weer gaat zeuren etcetera. Ach, al met al was het gezellig, hadden we enorme mazzel met het weer en heb ik mijn lichaamsbeweging voor de komende vier jaar weer gehad.

Zondagochtend worden we wakker met sneeuw (en spierpijn). Ticho staat best een poosje voor het raam vol verwondering te kijken naar die gekke witte vlokjes die uit de lucht komen dwarrelen.

Omdat ik dus spierpijn heb (hoi kuitsperen, fijn dat ik jullie ook nog blijk te hebben) vindt Ticho dat ik wel een ontbijtje op de bank heb verdiend. Charmeur.

Ik ga even de weg op maar besluit eigenlijk vrijwel direct weer te keren. Niet te doen. Het is glad, het zicht is slecht en ik kom alleen maar gestrande auto’s tegen.

De rest van de dag blijven wij dus binnen. Helaas gaat Utrecht-Feyenoord niet door, maar tegen vijven hebben we de topper tussen Ajax en PSV nog. Hier in huis zijn we (ik voor deze ene keer) voor PSV en eindigen we dus in enorme mineur.

Ik besluit deze Happy Moments bijtijds in elkaar te knallen, dus heb verder geen plaatjes meer. Het is as we speak half acht en ik ga nu Ticho naar boven brengen om vervolgens zelf ook mijn mand in te duiken. Zo’n drukke agenda is natuurlijk hartstikke gezellig – het voelt weer iets meer alsof ik deel uitmaak van de rest van de planeet – maar ik merk dat mijn energie echt nog niet op het normale niveau is. Ach, alles voor het goede doel!

Komende week wordt het iets rustiger, gelukkig wel, maar is er van verveling alsnog geen sprake. Ik werk drie dagen, ga genieten van mijn vrije uurtjes thuis en heb zaterdag een bruiloft waar ik heel veel zin in heb. Daarover volgende week dus meer.

Voor nu bedankt voor het lezen & een fijne nieuwe week toegewenst!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *