Persoonlijk

Er is er (bijna) één jarig

Morgen is het (weer) feest want ik mag dan maar liefst 27 kaarsjes uitblazen. Dat zijn er nogal wat, vind je niet? Vandaag blik ik kort terug op het afgelopen jaar. Lees je mee?

Als ik tien jaar geleden iemand van 27 ontmoette dan vond ik diegene ontzettend oud en volwassen en bijna hoogbejaard. Nu ik zelf zo richting die big 3-0 ga, denk ik daar uiteraard heel anders over. De leeftijd van 27 jaar is mooi. Je ben oud en wijs genoeg om je leven op orde te hebben, maar je bent nog jong genoeg om zo nu en dan een klein beetje uit te schieten. Dat geldt ook voor mij. Afgelopen jaar leek ik net écht volwassen, met een eigen droomhuis, een man, een kind, een baan. Maar afgelopen jaar was ik zo af en toe ook nog dat jonge meisje dat niet vies was van een feestje, dat weekendjes weg ging met vriendinnen en avondjes doorbracht in een kroeg.

Moederschap en relatie
Het is mijn tweede verjaardag als moeder, maar afgelopen jaar was mijn eerste volledige jaar met een kind. Het moederschap is uiteraard een groot deel van wie ik ben. Wat dat betreft behoor ik nu echt tot de grote mensen. De verantwoordelijkheid voor zo’n prachtig klein mensje rust immers op mijn schouders. Hij is afhankelijk van de keuzes die ik maak en als het dus effe kan, dan moeten die keuzes verstandig (en volwassen) zijn. Het feit dat ik mama van Ticho ben, heeft het afgelopen jaar voor mij absoluut een feestje gemaakt. Iedere dag wakker worden met vrolijk gebrabbel, dikke kusjes en eindeloos veel knuffels, ik heb van elke seconde genoten. En niet alleen Ticho was een fijne toevoeging aan mijn alledag, maar ook Robert mocht er wezen. We hebben elkaar leren kennen als ‘papa’ en ‘mama’ en ik kan je vertellen: da’s uitstekend bevallen. Ik heb onnoemelijk veel geluk met die mannen van mij. Dat er over een paar maanden nog zo’n wonder aan ons gezin toegevoegd wordt, maakt dat ik écht heel veel zin heb in het komende jaar.

Werk en gezondheid
Vroeger dacht ik altijd dat ik flink carrière zou gaan maken. Beetje jobhoppen, ervaring opdoen, het grote geld verdienen. Inmiddels is dat beeld behoorlijk bijgesteld. Mijn carrière staat een beetje on hold, want prioriteit nummer één is het kind. Sterker nog: zo stormachtig als ik de carrière gewenst had, zo stabiel is ‘ie nu. En om heel eerlijk te zijn bevalt dat meer dan prima. Het is fijn om zo’n drie tot vier dagen per week iets voorspelbaars en vasts te hebben. Een plek zonder al teveel stress en spanning – behalve in tijden van deadlines, maar zelfs dát is voorspelbaar – en een plek waar ik niet na hoef te denken over kindgerelateerde zaken. Ik ga nog steeds met ontzettend veel plezier naar mijn werk en vind het nóg leuker om weer thuis te komen. Ook qua gezondheid heb ik niks te klagen. Het afgelopen jaar kende weinig zieke dagen – op de zwangerschapsmisselijkheid na -, wat best bijzonder is aangezien Ticho wel het één en ander meeneemt van de opvang. En op een kleine ingreep vanwege placentaresten en een getrokken verstandskies na, heb ik geen enkele dokter gezien. Fijn!

Social life
“The older I get, the more selective I am of who’s in my tribe. I would rather have four quarters than a hundred pennies.” En dat is precies hoe de situatie is. Door de komst van een baby én omdat ik simpelweg ouder word, ben ik absoluut ‘more selective’. Ik voel niet meer de behoefte om alles en iedereen te pleasen en tevreden te houden. Ik steek liever mijn (redelijk spaarzame) tijd en energie in meer intense vriendschappen dan in tientallen oppervlakkige relaties. En dat is echt iets van het afgelopen jaar. Volgens mij is dat een heel natuurlijk proces en kan iedereen daarover meepraten. Niks mis mee, all good. Het afgelopen jaar heb ik – as usual – allerlei uitstapjes met vrienden en vriendinnen gehad. Ik ging een weekend naar Zwolle, een weekend naar Maastricht, we brachten een weekend door op de camping in Limburg, ik had meerdere vrijgezellenfeestjes, was bij diverse bruiloften, had etentjes met vriendinnen en plofte regelmatig hier of daar op de bank voor een kop thee. Met mijn sociale leven is heus niets mis.

Goed, in Huize de Jong zijn wij niet vies van een klein feestje, maar dat feestje gaan we komend weekend niet vieren. Over een paar weekjes is Robert namelijk ook jarig dus voor het gemak combineren we de boel. Ideaal. Zo ergens rond het einde van het jaar, als iedereen in de feeststemming is (want kerst, want vakantie, want oud en nieuw) doen wij er nog een klein schepje bovenop. Morgen zal ik ongetwijfeld een klein taartje eten met hen die daar zin in hebben en zaterdag wordt er heus geproost op het feit dat ik in goede gezondheid weer een jaartje heb mogen bijschrijven, maar verder houden we het voor nu even rustig.

Proost op het afgelopen jaar en proost op het komende jaar!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *