Happy Moments

Happy Moments #29

Goedemorgen deze morgen! Het is weer maandag en dat betekent niet alleen een nieuwe werkweek, maar ook een nieuwe Happy Moments. Benieuwd naar alle fijne momenten uit mijn leven van vorige week?

Ik probeerde genoeg foto’s te maken, maar ik merk dat het lastiger is nu de dagen zo donker zijn. De kwaliteit – waar ik op zich niet hele bizarre eisen aan stel – is echt om te janken en bovendien voer ik nagenoeg niets uit omdat de winter zich simpelweg uitstekend leent voor avondjes voor de houtkachel. Afijn, I did the best I could. Afgelopen week werd er gewerkt, zat ik thuis met een snotverkouden kleine smurf en eindigde ik met een heerlijke high tea. Kijk je mee?

Koffie en thee: all I need deze maandag. Gelukkig heb ik een collega die heerlijke verse filterbakkies voor mij fikst en daar komen we de dag dan prima mee door.


Ik post dit pleidooi in mijn Insta Stories en krijg er onwijs veel reacties op. De aanleiding voor dit stukkie was (weer) een uitnodiging voor een groepje dames die elkaars foto’s liken om het algoritme van Instagram optimaal te benutten. In dit groepje zaten meer dan vijftig meiden en ik vraag me echt af waarom in hemelsnaam je met zoveel onbekenden een clubje zou vormen en je (spaarzame) tijd zou verdoen met liken en reageren op foto’s die je eigenlijk helemaal zo leuk niet vindt – ain’t nobody got time for that. Ik snap er gewoon niets van. Maar echt niet.

Zo, weer thuis bij deze kleine knapperd. Mijn vriendje is enorm verkouden en helemaaaaaal niet in zijn hum. We spelen nog een beetje en dan leg ik Ticho lekker op tijd in bed.

Een dinsdag als zovele: achter mijn computer, verhaaltjes aan het schrijven. Leuke baan heb ik!

Als ik thuis kom, is er lekker voor me gekookt. Een soepje van Duplo met een blokkentoren als toetje.

Wat een kwaliteit he mensen? Om te janken. Ik ga echt op jacht naar een goede camera, al vrees ik dat het met dit donkere weer weinig zal uithalen. Anyways, lekker samen het laatste flesje drinken, nog even flink kroelen, duizend kusjes geven en dan gaat deze kleine snottekop naar zijn bed.

Dit bedoel ik dus. Een loopneus, traanogen en kwijlmondje. Het is zo viezig maar ook zo zielig. Mijn kleine smurf. Vandaag voelt hij zich heel erg ellendig en wordt helemaal wild als ik verder dan anderhalve meter uit zijn cirkel verdwijn.

Met dit als resultaat. Het ochtenddutje doen we gewoon samen in het grote bed. Stiekem vind ik dit best wel gezellig hoor, zo’n klein warm lief jongetje bij me.

Na meerdere dagen hoesten en proesten is Ticho ervaringsdeskundige met de neusspray. Regelt hij gewoon even zelf want hij is heus geen baby meer.

Geen ontkomen aan, ook niet met een snotneus: de vaatwasser moet leeggeruimd worden. Ook hier kan Ticho inmiddels prima bij assisteren. Ideaal hoor, zo’n kind.

En dit is de toestand de rest van de middag. Ik laat hem natuurlijk niet alleen liggen, dus kruip er weer gezellig bij.

’s Avonds gaan we eten bij Ticho zijn opa en oma, die 43 jaar getrouwd zijn. Gezellig én lekker!

En om toch nog iets nuttigs te doen rijd ik even langs de Shell voor een slokje benzine in de auto. Kunnen we weer heen en weer naar Utrecht.

Donderdag zijn we weer op kantoor, schrijf en check ik nog wat voor het kappersblad en maak ik een nieuw verhaal voor de website. Een lekker productief laatste werkdagje voor deze week.

Deze draak haal ik pas tegen half zeven op van de opvang. Het was druk op de weg dus eerder redde ik niet. Gelukkig gebeurt dat niet heel erg vaak. Op de opvang krijgt hij trouwens tussen de middag warm eten dus bij thuiskomst is het een boterhammetje en een krentenbol en dan…

Nog even spelen. Kijk deze lange slungel eens staan dan. Hij gaat ineens helemaal los staan en we weten allebei niet wat ons overkomt. Ticho schrikt er zo van, dat hij meteen omkukelt, maar heeft daarna wel de smaak te pakken. Kleine held!

Dit is trouwens mijn avondeten. Naast het feit dat het natuurlijk een onwijs treurig maaltje is wat helemaal nergens op slaat, vraag ik me ook af WAAROM er een halve krop sla tussen gepropt is…

Na een dag op de opvang, is Ticho altijd zo’n smoezelig vies kindje met etensresten op zijn gezicht en snottebellen in zijn neus. Als er iets is waar ik misselijk van word, dan is het wel een smoezelig kind. Tijd voor een poetsbeurt dus.

En als meneer gewassen en gestreken in bed ligt, kruip ik op de bank voor een nieuwe aflevering Expeditie Robinson.

Goedemorgen deze vrijdagmorgen! Het is al halverwege de ochtend als we de eerste foto maken.

Visite visite!

Ik kan de schattigheid van dit gewoon bijna niet aan joh. Ticho is echt helemaal dol op die leeuw en hoe hij hier zo lekker ligt te duimen met zijn armpje op dat beest heen, daar smelt ik van.

Post uit Rotterdam!

En post uit Scheveningen. Over twee weken lopen wij met een gezellige groep meiden een lichtjesloop door Scheveningen. Een kilometertje of 18. Dat gaat een uitdaging worden, maar komt vast goed.

Heus niet ondeugend en heus geen viespeuk.

De rest van de vrijdag gebeurt er weinig. Robert is op tijd thuis, we doen samen boodschappen, ik ga even ergens een bakkie koffie scoren en we kruipen bijtijds onder de wol. Afgelopen week was qua nachtrust niet heel chill want door Ticho zijn extreme verkoudheid sliep hij echt heel slecht. Dat gaan we nu dus even inhalen.

We beginnen onze zaterdag met een gezellige kinderverjaardag. Ticho laat even zien wat zijn nieuwste kunstjes zijn: staan en goed aan de hand stappen.

Dit gezichtje he, ondeugend mormel. We eten even een boterhammetje met sandwichspread en daarna gaan we naar bed. We schipperen momenteel een beetje tussen één en twee slaapjes in en ik kan je vertellen: dat is irritant. Ik weet gewoon liever waar ik aan toe ben zeg maar.

Als meneer weer wakker is, helpt hij een handje met de was. Onze Assepoester.

Nog steeds een beetje snotterig, maar wel helemaal klaar voor de zaterdagmiddagborrel.

Check! Moeders weer aan de Ice Tea. Weinig spannends he?!

En ook hier weinig variatie! Net als vorige week zaterdag ga ik weer voor de sushi. De rest van de avond lig ik uit te buiken op de bank en gebeurt er nagenoeg niks hier in Huize de Jong. Uitgeblust bejaard stel tot de max hoor.

We beginnen de zondag met een potje verstoppertje. Waar is Ticho nou?!

Daarna is het tijd voor een high tea met vriendinnen. Het is heel erg gezellig…

… en we eten debiel veel. We zijn met z’n vijven en we kregen dit absoluut niet allemaal op. Maar echt, zo lekker (en best wel gezond voor een high tea toch?!).

Als ik thuis kom ligt Robert op de bank naar PSV te kijken. Ik ga ook nog even liggen – met de gulp open want ik ontplof bijna – en als de wedstrijd afgelopen is gaan we naar vrienden om daar een hapje te eten. Vreetfestijn hoor, deze zondag.

Inmiddels is het bijna 20.30 uur en ben ik best een beetje misselijk. Volgens mij is mijn gewicht in één dag met tien procent toegenomen. Maar het was allemaal wel erg lekker en daar gaat het om toch? Toch?

Komende week wordt er weer eentje zoals zovelen. We gaan werken, een serieuze poging wagen om weer eens te zwemmen, we vieren Sinterklaas én we gaan naar de Intratuin in Halsteren, waar ze zo’n onwijze over-the-top kerstshow hebben waar ik dus echt dol op ben. Nu al zin in! Jullie zien de beelden volgende week.

Bedankt weer voor het lezen & een hele fijne nieuwe week toegewenst!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *