Persoonlijk

Commentaar op andere moeders

De afgelopen maanden heb ik mezelf mogen onderdompelen in de wereld van het moederschap en ik kan je vertellen: dat valt niet altijd mee.

“Oh, doe jij dat zo?” of “Vind je dat oké?” heb ik meer dan eens gehoord. Bijvoorbeeld als mijn kind wat patatjes mocht mee-eten of als ik een afspraak verplaatste omdat ik simpelweg nogal waarde hecht aan ritme en regelmaat en mijn kind in zijn eigen bed moest slapen.

Wat dat laatste punt betreft krijg ik regelmatig commentaar. Want een beetje flexibiliteit kan geen kwaad, toch? Hij kan best een keer wat korter slapen, toch? Of even een powernap in de wagen doen, toch? Het is typisch iets waar ik me best aan erger. Want in deze (retorische) vragen schuilt namelijk een flinke dosis commentaar. En als er iets is waar je als new mom weinig behoefte aan hebt, is het commentaar. Niet van andere moeders niet, niet van kindloze vriendinnen niet, niet van familie niet, gewoon van niemand niet.

Vóór de baby
Het allereerste commentaar dat ik kreeg was op het feit dat ik graag thuis wilde bevallen. Of ik wel besefte dat ik daarmee het leven van mijzelf en mijn kindje op het spel zette. Vervolgens besloot ik – op basis van niet nader te noemen maar volgens mij prima redenen – geen borstvoeding te geven en je begrijpt, dat was ab-so-luut niet de bedoeling volgens de mom-society. Dus voordat ik überhaupt gebaard had en mezelf moeder mocht noemen, had ik dus al het gevoel dat ik afgekeurd werd.

Tijdens de baby
Wat ik tijdens de zwangerschap nog niet wist, is dat het commentaar tijdens de eerste periode met kind nog duizend keer extremere vormen aan zou nemen. Want wat een onzin dat mijn baby niet slapend uit zijn wieg gehaald mocht worden omdat de kraamvisite hem graag vast wilde houden. En het was echt enorm belachelijk dat we hem na twee dagen al een speentje gaven om zijn enorme zuigbehoefte onder controle te krijgen. En hoe kregen we het in hemelsnaam verzonnen om dat kind homeopathisch spul tegen krampjes te geven? En HOE-ZO maakten we niet ieder groentenhapje zelf? En over hapjes gesproken: wisten wij wel dat het ontzettend slecht is om je kind al voor de zes maanden aan vast voedsel te laten wennen? Echt, ik kan duizend voorbeelden noemen van punten waarop ik, maar ik absoluut niet alleen, bekritiseerd werd.

Stop ermee!
Wat ik nu eigenlijk zeggen wil, is dat het misschien wel een leuk idee is om te stoppen met het leveren van commentaar op andere moeders. Ik kan me hartstikke goed voorstellen dat je zo nu en dan met gefronste wenkbrauw kijkt naar de opvoedskills van een ander – gelukkig maar want als iedereen hetzelfde zou zijn dan was het ook maar een saaie toestand – maar wat is de toegevoegde waarde van het uitspreken van je twijfels/opmerkingen/aanmerkingen/commentaar? Zelf heb je er geen reet aan en de moeder in kwestie voelt zich zeer waarschijnlijk behoorlijk onzeker. En da’s voor niemand leuk. Het grootbrengen van zo’n klein baby’tje is een flink karwei en het lijkt me gewoon verstandig als we dat doen terwijl we elkaar aanmoedigen in plaats van ontmoedigen.

Laten we er vanuit gaan dat iedere ouder keuzes maakt die hem of haar simpelweg het beste lijken, gebaseerd op niets anders dan liefde. En hoe kun je het dan fout doen?!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *